Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΜΠΑΝΙΑ


...Η ισπανική επαρχία Εξτρεμαδούρα έκανε κάτι εξτρέμ!

Καμπάνια που κόστισε 14 χιλιάδες ευρόπουλα για να μάθει στους νέους πως να... αυτοϊκανοποιούνται! Στο λιενκ http://www.nydailynews.com/news/world/2009/11/13/2009-11-13_spanish_region_of_extramadura_teaches_teens_art_of_masturbation.html θα δείτε ότι δεν κάνω πλάκα.



Σκοπός της καμπάνιας είναι να "μιλήσει" για αυτό το θέμα-ταμπού, γιατί, δεν περιμένετε τον Μετεωρίτη να σας το πει, τον μαλάκα ουδείς αγάπησε, τη μαλακία όμως...

Εσείς... αν είσαστε ο κειμενογράφος της καμπάνιας, ΤΙ ΣΛΟΓΚΑΝ ΘΑ ΒΑΖΑΤΕ;!

Περιμένω ιδέες! Ας κάνουμε όλοι μαζί ένα brainstorming -όπως λέμε σε φανατικά Ελληνικά- και η καλύτερη ιδέα θα κερδίσει, τουλάχιστον, τις εντυπώσεις!

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Η ΝΤΟΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ



Το μπάσκετ, όπως και η πολιτική, είναι ένα ομαδικό παιχνίδι. Δίνει πάσα ο ένας, μαζεύει τη μπάλα ο άλλος, καρφώνει ο ψηλός και παίρνει και το φάουλ. Να όμως που στην ομάδα των γαλάζιων, ο play-maker Αβραμόπουλος έδωσε την ασίστ στον Σαμαρά και όχι στην Ντόρα που περίμενε κάτω από το καλάθι.





Η Ντόρα είναι η «αράχνη» της παράταξης, σαν τον Φασούλα ένα πράμα. Με ασφυχτική πίεση, συγκροτημένη επίθεση και άμυνα όπου χρειαζόταν, όλα έδειχναν πως θα πάρει το ντέρμπι. Στο μπάσκετ όμως όλα παίζονται μέχρι το τελευταίο λεπτό. Άμα προσθέσεις και τον Ψωμιάδη στο παρκέ που είναι ικανός να βάλει τρίποντο… από μακριά, καταλαβαίνεις πως όλα θα κριθούν στο τελευταίο δευτερόλεπτο!

Έξαλλος (λέει το ΕΘΝΟΣ) είναι ο μπαμπάς Μητσοτάκης με τα επικοινωνιακά λάθη της κόρης του. Αυτό το τελευταίο με σκιάζει πιο πολύ απ’ όλα. Γιατί αλλοίμονο αν χάσει η Ντόρα και αρχίσει ο γκαντέμης να εξαπολύει κατάρες!! Σεισμοί, πλημμύρες και καταποντισμοί θα μας βρουν, πανούκλα, οστρακιά και ζωστήρας, θα έρθει το τέλος της ανακύκλωσης, θα ξαναφυτρώσει το τείχος στη Γερμανία, θα χάσει ο Θρύλος το πρωτάθλημα.

Εγώ, σας έχω πάντως προειδοποιήσει….





Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου 2009

ME... ΛΥΣΣΑ !


Αυτό το πλάσμα που βλέπετε στις φωτογραφίες σήμερα έχει γενέθλια!
Γεννήθηκε το 1976 και αν αυτές οι καμπύλες σας θυμίζουν κάτι… ναι βρε! Την συγκρίνουν όλοι με την Τζέσικα Ράμπιτ!

...Κι αυτή καθόλου δεν εκμεταλλεύεται το γεγονός!!

Και για όσους βιάστηκαν να σκεφτούν ότι καταφεύγω στην οφθαλμολαγνεία για να προσελκύσω αναγνώστες (ποιος είμαι; Ο γυμνός Μάκης!!), ένα θα πω μόνο: σήμερα έχει γενέθλια ΚΑΙ ο Τρότσκι.
Σοβαρά τώρα, θα προτιμούσατε να βλέπατε φωτογραφία της Mε-λύσσα ή του Τρότσκι;
Ψηφίστε και κερδίστε!
Ο νικητής κερδίζει βιντεοκασέτα της αρεσκείας του με την Βίνα Ασίκη!

Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου 2009

JAMES-ROBERT BAKER: ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟ ΧΡΩΜΙΟ ΚΑΙ ΒΙΝΥΛΙΟ

Σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο James-Robert Baker.
Ποιος είναι όμως αυτός ο συγγραφέας;



Είναι ο συγγραφέας που έγραψε το αγαπημένο cult μυθιστόρημα fuel-injected dreams, ελληνιστί, "όνειρα από χρώμιο και βινύλιο". Με ήρωα έναν dj, έναν "καμμένο" πρώην ροκ-σταρ και μια γυναίκα που κρατά εκγλωβισμένη, το βιβλίο είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της μουσικής, τόσο συναρπαστικό και τόσο... rock, που νομίζεις πως ακούς την μουσική σε κάθε σελίδα!
Το βιβλίο είναι διαμάντι! Για να με πιστέψετε, αυτή είναι η μία και μοναδική ανάρτηση που έχω κάνει και προτείνω βιβλίο!
Κάθε φορά που διαβάζω το τέλος, η συγκίνηση που νιώθω δεν είναι παρά η ίδια, όπως της πρώτης ανάγνωσης... πρέπει να το διαβάσετε για να καταλάβετε!
Το έχω διαβάσει 6-7 φορές. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Aquarius και στα περισσότερα βιβλιπωλεία το βρίσκεις σε τιμή-έκπληξη! Μεγαλύτερη έκπληξη όμως είναι η ανάγνωσή του, που αναρωτιόμουν πάντα γιατί δεν έχει γίνει ταινία. Έχει γίνει όμως! Μάλιστα διάβασα ότι προσπαθούν για 4η φορά να το "γυρίσουν" επιτυχώς, ίσως γιατί έχει τόσα πολλά να πει και να δείξει η ταινία, που οι συντελεστές σήκωναν τα χέρια ψηλά.
Επίσης δεν ήξερα ότι ο συγγραφέας του, δηλωμένος gay, πέρασε πάρα πολλά ψάχνοντας εκδότη και οδηγήθηκε τελικά στην αυτοκτονία.

Αξίζει να τον γνωρίσετε. Είτε είστε ροκ είτε όχι... μιλάμε για ένα σπάνιο βιβλίο! Τέλος πάντων, εγώ ότι είχα να πω το είπα. Την κάνω τώρα γιατί έχουμε και δουλειές...

Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2009

ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ !!


Σήμερα γιορτάζει ο Ακίνδυνος, ο Ανεμπόδιστος, ο Ελπιδοφόρος και η Αφθονία! Σκέφτηκα λοιπόν να επικαλεστώ τη χάρη τους για να σώσω 4 ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθειά τους, για να σώσουν το τομάρι τους- την ψυχή τους-το image τους ρε γαμώτο!

Τον Ανεμπόδιστο θα χρειαστεί να επικαλεστεί ο τεράστιος ηθοποιός Παπακαλιάτης.
Σήμερα διάβασα ότι το ΕΣΡ ίσως χτυπήσει το καμπανάκι του για τον αυνανισμό του στην σειρά 4! Πάλι μαλακίστηκε ο Παπακαλιάτης!! Με τη βοήθεια όμως του Ανεμπόδιστου, θα ξεπεράσει το ΕΣΡ και θα μπορεί να τραβάει όσες μαλακίες θέλει!

Ο Ελπιδοφόρος δεν ξέρει ποιο άλογο να πρωτοβοηθήσει από αυτά που τρέχουν για να κερδίσουν την κούρσα της ηγεσίας της Νου Δου. Να βοηθήσει τον Ψωμιάδη; Καμία ελπίδα! Να βοηθήσει μήπως τον Σαμαρά; Δεν το θέλει κι ο Θεός!! Να βοηθήσει τον Αβραμόπουλο; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! Όσο για την Ντόρα, ο Άγιος δεν είναι χαζός: γνωρίζοντας την κληρονομιά της γκαντεμιάς που κουβαλά αυτό το ιστορικό όνομα, προτιμά να μην ασχοληθεί.

Με αυτόνομη διοίκηση πλέον, ο «αστυνομικός της γειτονιάς» δεν θα είναι ο ένας ένστολος που σουλατσάρει στις γειτονιές και κόβει κίνηση, αλλά ομάδες 20-25 αστυνομικών που θα χτενίζουν την (κάθε) γειτονιά για να πολεμήσουν το κακό! Είθε ο Ακίνδυνος –μεγάλη η χάρη του- να βάλει το χέρι του και να σταματήσει τα όπλα που εκπυρσοκροτούν όταν δεν πρέπει…

Θάμα, θάμα! Πάνω που πήγαινα να επικαλεστώ την αγία Αφθονία που τόσες και τόσες ψυχές επικαλούνται μπας και τους δώσει τίποτα ψιλά, φύσηξε βαρδάρης και μου έκλεψε το πεντόευρω που είχα πάνω στο γραφείο για να πάρω τσίχλες. Χτυπημένη ηθικά και οικονομικά, παρατώ τους αγίους και τις προσευχές και επιστρέφω στην δουλειά μου. Ξέχασα να σας πω ότι σήμερα γιορτάζει και ο Πήγασος! Το φτερωτό άλογο καλέ! Αυτό, επιτρέψτε μου να το επικαλεστώ εγώ, να τσακιστεί να έρθει να με πάρει όταν σχολάσω να με… πετάξει σπίτι, γιατί με την κίνηση που έχει όταν φτάσω σπίτι, ο Αντρίκος και η Αναστασία θα έχουν μάθει να χορεύουν πιρουέτες (τον Γιάννη).

Καλή βδομάδα και καλό μήνα!

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

">

Θυμάσαι...
τότε που μας έκαναν χώρο και άδειασε η πίστα για πάρτη μας;!

Το Absolute Beginners ήταν και δώσαμε σόου! Ξέραμε τα λόγια, ξέραμε τον ρυθμό, αλλά δεν ξέραμε τίποτα γι' αυτό που μας περίμενε.
Τέλειωσε το κομμάτι και αναρωτιόμουν γιατί δεν με φίλησες!

Και πέρασαν χρόνια τέσσερα - μέχρι να βρεθούμε στο ίδιο bar d.j's και να σφαζόμαστε για το ποιος παίζει την καλύτερη μουσική!

Ερχόμουν όταν έπαιζες, καθόμουν μπροστά σου και σε αποσυντόνιζα επίτηδες, μιλώντας σου ακατάπαυστα και συγχρόνως, σου έβαζα χέρι που έπαιζες καφρίλες!

Θέλω να πιστεύω ότι όταν αποφάσισες να με φιλήσεις, δεν το έκανες απλά για να μου κλείσεις το στόμα!

Τώρα που το σκέφτομαι, όλα ήταν ένα διαβολικό πλάνο! Μου χάρισες 2 παιδιά, μπας και το μητρικό μου ένστικτο αποφασίσει να βάλει κώλο μέσα και πάψω να παίζω μουσική, για να μείνεις μόνος στην πιάτσα!
Με παντρεύτηκες επειδή φτιάχνω ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ σουτζουκάκια!

Όπως και να' χει, εγώ σε αγαπώ και σου εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Σκέφτομαι, μάλιστα, να σου κάνω δώρο την θήκη μου με τα σιντιά, μπας και παίξεις, επιτέλους, καμιά σοβαρή μουσική!

Χρόνια πολλά, κάφρε!

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Π.Ο.Π ART


Ας πούμε ότι εμένα με λένε Σωτηροπούλου και τον κύριο τον λένε Κλαπαρχίδα. Τα ονόματα είναι τυχαία, ράντομ όπως λέμε σε φανατικά ελληνικά, η ιστορία όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο κύριος Κλαπαρχίδας λοιπόν δουλεύει (λέμε τώρα) σε κάποια Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση που θέλει ένα τηλεοπτικό σποτ για να προβάλει τις ομορφιές του νησιού. Μιλάμε στο τηλέφωνο με τον παράγοντα.
-Τι ακριβώς θέλετε να επικοινωνήσουμε στο σποτ κύριε Κλαπαρχίδα μου;
-Λοιπόν, κυρία Σωτηροπούλου. Το νησί μας, όπως θα γνωρίζετε, είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών που έχουν αφήσει τα χνάρια τους παντού!
Τον ακούω και σημειώνω. Γράφω «σταυροδρόμι», «χνάρια», λέξεις κλειδιά. Όσο γράφω, επιμηκύνω τη λέξη «μάάάλιστα» όσο μπορώ, για να κερδίσω χρόνο και να κάνω σημειώσεις.
-Θέλω οπωσδήποτε να ακούγεται στο σποτ ότι ο Δίας διάλεξε για κατοικία του το νησί μας και παράλληλα να δείχνουμε ένα ηλιοβασίλεμα!
Ανατρίχιασα. Ο τύπος βρίσκεται ακόμα στην εποχή των καρτ-ποστάλ. Τέλος πάντων.
-Επίσης θα ήθελα να αναφέρεται στο σποτ ότι φημιζόμαστε για την φιλοξενία μας και ότι παράγουμε εξαιρετικό κρασί και τυρί, το τυρί μάλιστα είναι Π.Ο.Π.
-Μάάάλιστα.
-Ακόμα, θέλω να πούμε ότι τηρούμε τις παραδόσεις και οι μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, γίνονται ένα χαρμόσυνο γεγονός! Έχετε κάνει Πάσχα στο νησί μας;
-Όχι.
-Κακώς. Τέλος πάντων. Καλό θα ήταν να δείξουμε και πλάνα από μουσεία…
Μπεν Χουρ προντάξιον θέλει ο μάγκας, αλλά ο μάγκας είναι πελάτης και ο πελάτης, ως γνωστόν, έχει πάντα δίκιο.
-Να μου πείτε ποια μουσεία σας παρακαλώ.
-Κυρία μου, να μπείτε στο internet και να δείτε και τα μουσεία και τα ευρήματα. Εγώ θα σας τα πω; Μπείτε στη σελίδα μας και θα βρείτε πολλά στοιχεία.
Εκδηλώθηκε. Σιγά μην είχε επισκεφτεί ο Κλαπαρχίδας τα μουσεία. Για κανά κωλόμπαρο - πρώτο σκαμπό στο μπαρ τον κόβω - τέλος πάντων.
-Να πείτε ότι οι παραλίες είναι αμμώδεις και επίσης, να μην το ξεχάσω, να αναφέρετε οπωσδήποτε και την ευριζωνικότητα!
Τίποτα άλλο;
Κι όμως!!
-Και τέλος, θα ήθελα ένα καλό σλόγκαν που να ενισχύει τον εσωτερικό τουρισμό.
Να παροτρύνει τον κόσμο να έρθει στο νησί. Με δυο λέξεις.
Ο τύπος με δουλεύει. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό με 2 λέξεις είναι «είσαι μαλάκας»!!
-Κύριε Κλαπαρχίδα μου, έχουμε 15 δευτερόλεπτα στη διάθεσή μας. Που σημαίνει 30 λέξεις. Δεν μπορούν να χωρέσουν όλα αυτά μαζί!
-Α, δεν θέλω «δεν μπορώ»! Να τα συνδυάσετε ΟΛΑ! θέλω ΚΑΙ τον Δία ΚΑΙ τα μουσεία ΚΑΙ τα έθιμα ΚΑΙ την ευρυζωνικότητα ΚΑΙ το τυρί που, μην τα ξαναλέμε, είναι ΠΟΠ.
Μάλιστα.

Και κάθομαι τώρα εγώ η έρμη και κόβω, ράβω, φτιάχνω ένα κολάζ λέξεων που ανάθεμα αν όλες μαζί φτιάχνουν διαφημιστικό. Μάλλον σαν παραλήρημα μεθυσμένου μοιάζει.
-Ακολουθήστε τα χνάρια του Δία… θα σας οδηγήσουν σε αυτό το ευλογημένο νησί όπου το τυρί είναι ΠΟΠ και τα μουσεία… ΜΑ ΤΙ ΛΕΩ;!!
Πάμε πάλι.
…Σε αυτό το ευλογημένο νησί, που ο Δίας είναι ΠΟΠ και ο καλός Θεούλης έφερε την ευρυζωνικότητα μαζί με το περίφημο τυρί… (ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ, ΛΕΜΕ!!)
…Κάποτε ο Δίας κατοικούσε εδώ, αλλά ήρθε ο Θεός και τον έδιωξε…
Σε αυτό το ΠΟΠ νησί, το τυρί είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός και…

Άει στο διάλο πια! Βαρέθηκα τον κάθε Κλαπαρχίδα! Με έχει ταλαιπωρήσει τόσο πολύ, που του εύχομαι να πάθει τσιρλιπιπί από το ντόπιο τυρί και από την πολύ ευρυζωνικότητα να γεμίσει ιούς και να τον καταβροχθίσουν οι Τρόγιαν Μπάδερς! Να τον κλειδώσουν μέσα στο Μουσείο και να τον δαγκώσουν τα απολιθώματα του Δία! Και όταν έρθει το χαρμόσυνο Πάσχα, να τουμπανιάσει από τα πολλά κοψίδια και να τον φέρουν σηκωτό στα επείγοντα, έγκαιρα, βέβαια, γιατί το νησί διαθέτει ΚΑΙ αεροδρόμιο! Πώς του διέφυγε αυτή η λεπτομέρεια για το σποτ!! Γιατί, do believe me, δεν ξέρω αν το τυρί είναι ποπ ή πανκ, δεν ξέρω αν τα απολιθώματα είναι γνήσια ή μούφα, ούτε καν ξέρω αν αυτό το καταραμένο νησί έχει καλό κρασί, ένα όμως ξέρω με σιγουριά, ότι ο Κλαπαρχίδας είναι Κλαπαρχίδας και εγώ είμαι ροκ (αλλά μην με φοβάσαι!).

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

PET-SHOP BOYS



Aγαπημένε μου Γιάννη,
το ξέρω πως όταν άκουγα εγώ Pet-Shop Boys εσύ κυκλοφορούσες με ροζ λοφίο και άκουγες Sex Pistols, αλλά θέλω να λάβεις σοβαρά υπόψη ότι σου φτιάχνω την καλύτερη "μαύρη" φραπεδιά στον κόσμο, για να μην πούμε ότι σου έκανα και δύο παιδιά με τη μία και να μου κάνεις τη χάρη να με συνοδέψεις στη συναυλία των Pet-Shop Boys!
Επιχειρήματα:
1. συνεργάστηκαν με τον Bowie! Άρα, για να τους έχει εγκρίνει ο Bowie...
2. σου αρέσει η διασκευή που έκαναν στο "always on my mind"!

Κάπου εδώ τελειώνουν τα επιχειρήματα, όχι γιατί δεν έχω άλλα, αλλά γιατί βρίσκομαι στη δουλειά και πρέπει να ξεπετάξω κάτι κείμενα. Λοιπόν, Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, μην κανονίσεις τίποτα, θα πάμε στο Metropolitan Expo στο Αεροδρόμιο (νέο συναυλιακό φρούτο!) να ακούσουμε τους Πετ. Να εύχεσαι να μην βρέχει για να βάλω τις εικοσπεντάποντες πλατφόρμες μου (για να βλέπω καλά!). Να εύχεσαι να μην βρέχει, επίσης, για να πάμε με την μηχανή από Αττική Οδό. Τέλος πάντων, Γιάννη μου, βρέχει δεν βρέχει, θα πάμε! Ξέχασα να σου πω ότι χρησιμοποίησα την πιστωτική σου κάρτα για να κλείσω εισιτήρια (οι πρώτοι 1.000 τα αγοράζουν φτηνότερα και αφού κρατάω τα οικονομικά του σπιτιού, είπα να επωφεληθούμε). Τώρα, μην με ρωτήσεις πως βρέθηκε η κάρτα σου στο πορτοφόλι μου γιατί θα σε γελάσω και ειλικρινά, δεν είναι στις προθέσεις μου!


">

(και φυσικά, ευκαιρία βρήκα εγώ να "ανεβάσω" Δαβίδ...)

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

FEELING LIKE SHIT


Κοίταζα ξαπλωμένη το ταβάνι, όταν ανακάλυψα στο φωτιστικό κά-τι, ένα έντομο! Είδα τα ασημένια του φτερά και ταράχτηκα, σιχαίνομαι τα έντομα. Όμως δεν ήταν έντομο αυτό το «πράγμα», τι χαζή που είμαι, ένα συρματάκι είναι, ένα μικρό, τσίγκινο φιογκάκι που κάτι πρέπει να εξυπηρετεί, ένα σύρμα που στα μάτια του μυαλού μου έγινε έντομο απειλητικό!
Είναι φανερό πως η μέρα μου ήταν κακή, ψυχρή κι ανάποδη. Χτες, δεν θα έβλεπα έντομα στο φωτιστικό, χτες, ακόμα κι οι σκιές, ζωγράφιζαν χαμογελαστές φιγούρες στους τοίχους. Όταν είμαι καλά, ακόμα και οι σκιές μου χαμογελούν. Όταν τα πάρω στο κρανίο σαν σήμερα, βλέπω έντομα, πέφτω θύμα του καχύποπτου και απαισιόδοξου μυαλού μου.

Και κάθομαι στο μπαλκόνι μέσα στο κρύο και καπνίζω - και γράφω σε στιλ «αγαπητό μου ημερολόγιο»- και όπως φυσάει του διαόλου και τα δέντρα κοντεύουν να τρυπήσουν την τέντα μου, φοβάμαι να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω, φοβάμαι πως θα αντικρίσω κανένα πλάσμα αλλόκοτο που έχει καλέσει η κακή μου διάθεση…
">

Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2009

ΠΑΛΙ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ !


Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά κάθε φορά που ο υπολογιστής μου παθαίνει έμφραγμα και θέλει το φιλί της ζωής, εγώ νιώθω σαν τον Εξορκιστή.
Είναι φανερό πως το Κακό κατοικεί μέσα του. Κι εγώ καλούμαι να το βγάλω. Και βαριέμαι τόσο μα τόσο πολύ!
Ο σωστός Χριστιανός πρώτα ξεκινάει τις προσευχές μπας και τη σκαπουλάρει. Παρακαλάω λοιπόν τον καλό Θεούλη να σώσει την ψυχή του υπολογιστή, να κάνει ένα θάμα και να διώξει τα κακά δαιμόνια που το έχουν κυριεύσει! Ο Θεός όμως δεν φτιάχνει τον κόσμο, τον υπολογιστή μου θα φτιάξει; Εντάξει λοιπόν, θα διαλέξω κι εγώ το δρόμο της επιστήμης: φορτσάρω τα αντιβάιρους και βλέπουμε. Παπάρια βλέπουμε (σόρι). Να, κάτι τέτοια μου ξεφεύγουν και περιμένω να με βοηθήσει ο Θεός…. Αφού η επιστήμη με προδίδει, εννοείται, επιστρέφω στο Θεό και του ζητώ ενισχύσεις. Κι Εκείνος, εισακούει τις προσευχές μου και μου στέλνει ένα σημάδι: βάζει το Χέρι του και πάνω στο μπάφερινγκ μου καίει το cd με έναν κεραυνό! Θάμα, θάμα!
Έχω πάρει το μήνυμα. Πρέπει να γίνει εξορκισμός!
Όσο ο πιστός αναζητά λύτρωση, ο διάολος μπαίνει ΚΑΙ ανάμεσά μας και οι Μετεωρίτες γίνονται κώλος.
-Εσύ φταις που δεν νίκησες τον Πειρασμό να κατεβάζεις τζάμπα και έχεις κατεβάσει πενήντα γίγα adventure games και τα τόρεντς έχουν ιούς και θα μας μολύνουν το σπίτι!
-Όχι, εσύ φταις που κάνεις συνέχεια κλικ, κλικ, κλικ πριν διαβάσεις τι γράφει, σου επιβάλω 40 μέρες νηστεία, χωρίς downloads, χωρίς τίποτα.
Και κάνουμε νηστεία μπας και μας λυπηθεί ο Θεός. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά εικονίδια!!
Λίγο πριν την Κάθαρση, ρίχνουμε και μια εξομολόγηση (κορόιδα είμαστε; Αφού η θρησκεία μας συγχωρεί!). «Υπόσχομαι να μην υποπέσω σε πειρασμούς, να χρησιμοποιώ το pc για λόγους επαγγελματικούς και να μην κατρακυλήσω ξανά στην αμαρτία. Αμήν». Οι Μετεωρίτες είναι πλέον καθαροί. Τώρα, μπορεί να αρχίσει το ιερό έργο.

Θέλει πολύ γερό στομάχι να βλέπεις τον υπολογιστή σου να πεθαίνει. Πάντα αναρωτιέσαι μήπως γίνει κάτι και δεν ξυπνήσει ποτέ και που να βρίσκεις πάλι ένα σκασμό λεφτά να πάρεις καινούργιο εργαλείο! Φοβάσαι μην χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, τις συναυλίες του Bowie για παράδειγμα. Έχεις μετανοήσει, είναι φανερό, αλλά μπροστά σου εξελίσσεται ένα θρίλερ: ο υπολογιστής σφίγγεται και κάνει διαβολικούς θορύβους, πολεμάς το κακό, ο θόρυβος σου σφάζει την ψυχή! Πονάς μαζί με το πισί και έχεις ιδρώσει από την αγωνία, αφού τα ξέρεις!

Το ξέρω ρε ότι υπάρχουν και εξωτερικοί δίσκοι. Η Εκκλησία όμως δεν δέχεται την ύπαρξή τους και απαιτεί εξορκισμό. Πάμε παρακάτω.

Κάποια στιγμή το ζωντανό-νεκρό πισί επιστρέφει. Ανοίγει και αποκαμωμένος το βλέπεις να αναπνέει σιγά-σιγά. Έτσι άδειο που είναι σου προκαλεί μεγάλη θλίψη. Έχεις να περάσεις πολλά. Κάπου εδώ σας χαιρετώ γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Όχι για εκείνα που έγιναν αλλά γι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Γιατί σύντομα πρέπει να κάνω format, δεν υπάρχει γυρισμός. Και συνέχεια το αναβάλλω. Βαριέμαι ρε γαμώτι και η τεμπελιά που με δέρνει είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ένα απ' τα επτά για την ακρίβεια.
Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι έχω τσακίσει κάτι σοκολατάκια και έχω φάει και ένα πεϊνιρλί, έχουμε να κάνουμε με δύο στα εφτά αμαρτήματα, αφού ΚΑΙ η λαιμαργία είναι στη λίστα. Τελικά, κατάλαβα γιατί κάθε φορά που κάνω format το παίρνω τόσο βαριά! Είναι βαθιά θρησκευτικός ο λόγος: αφού δεν μπορώ να σώσω την ψυχή μου, θα σώσω το πισί μου.

Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2009

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΚΙ Η ΒΑΡΚΑ ΓΕΡΝΕΙ (ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ)



Ο Κωστάκης χτες μου θύμισε τον Τιτανικό!!

Ένα από τα μεγαλύτερα ναυάγια στην ιστορία. Ναυάγιο ήταν και τα αποτελέσματα της Νου Δου που βούλιαξαν την παράταξη και το μόνο σωσίβιο αράουντ … ήταν η μπάκα του Κωστάκη.

Ακούστηκε επίσης ότι ο Κώστας είναι άντρας με μεγάλο εκτόπισμα!
Ακριβώς όπως κι ο Τιτανικός!
Και οι δύο όμως βρέθηκαν στον πάτο…

Ο Τιτανικός βιαζόταν να φτάσει στη Νέα Υόρκη νωρίτερα από το αναμενόμενο και ανέπτυξε ταχύτητα. Μοιραίο λάθος. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει!
Ο Κωστάκης που είχε φουρτούνες, φόρτσαρε επίσης για να φτάσει γρηγορότερα στις εκλογές. Που να ήξερε ότι θα ‘σκαγε με το κεφάλι πάνω στο παγόβουνο!

Όπως η ναυτιλιακή εταιρία που κατασκεύασε τον Τιτανικό δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη για το ναυάγιο, έτσι και η παράταξη έκανε τον Πακιστανό και δεν είπε τίποτα για τους λόγους που το πλοίο έμπασε νερά.
Μόνο ο Καπετάνιος έμεινε όρθιος (λέμε τώρα) και ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη. Όταν την ανέλαβε όμως, ήταν ήδη αργά. Όλοι του ευχόντουσαν να πάει να πνιγεί!

Ένας-ένας οι επιβάτες του Τιτανικού εγκατέλειπαν το πλοίο και έπεφταν στη θάλασσα. Καλή ώρα σαν τον Σουφλιά που βούτηξε σήμερα στα βαθιά νερά χωρίς μπρατσάκια και κατευθύνεται κι αυτός, στη λήθη.

Ντοράκι, Σαμαράς και λοιποί βουτηχτές, ψάχνουν τώρα στα ερείπια του Τιτανικού, ωσάν τους καρχαρίες που μυρίστηκαν εξουσία.

Πάλι στον κινηματογράφο θα καταλήξω! Στα 10 Όσκαρ, ξέρετε. Η δε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Κωστάκης με τίτλο «απόφαση ευθύνης», όχι μόνο δεν κέρδισε το κοινό, αλλά γιουχαρίστηκε, καθότι ευθύνη και Καραμανλής δεν πάνε μαζί.

«Ψηλά το κεφάλι»! είπε ένας Νεοδημοκράτης (δεν θυμάμαι ποιος) και τώρα που το θυμήθηκα μου δημιουργήθηκε έντονα η επιθυμία να πιω ένα Μίλκο!

Θέλετε να σας φέρω κάτι από το φούρνο;

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑ ΣΛΟΓΚΑΝ



ΤΕΤΑΡΤΗ
Με παίρνουν από τη δουλειά. (Έχω άδεια). Μου ζητάνε ένα σλόγκαν επειγόντως. Αύριο θα το έχω, τους λέω. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Γιατί όσο περνάει η ώρα καταλαβαίνω πως εγώ και το σλόγκαν δεν θα συναντηθούμε σήμερα. Αύριο ΔΕΝ θα το έχω. Αύριο όμως είναι μια νέα μέρα και ποτέ δεν ξέρεις.

ΠΕΜΠΤΗ
Το σλόγκαν εκκρεμεί. Τους έστειλα ένα mail που έλεγε ότι το επεξεργάζομαι. Είμαι σε καλό δρόμο, τους έγραψα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω βρει καν το δρόμο. Περιμένω την αναλαμπή. Πίσω από τα θολά τζάμια, αλλά δεν βλέπω τίποτα.

ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ
Με πήραν τηλέφωνο. Έβαλα τον Γιάννη να τους πει ότι λείπω. Δεν έλειπα, εδώ ήμουν, αλλά κρυβόμουν πίσω από μία συνταγή γιαουρτογλυκού. Είμαι για τα γιαούρτια, το ξέρω, αλλά με το ζόρι δεν έρχεται το σλόγκαν.
Το γλυκό πέτυχε!



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ
Ανοίγω το λάπτοπ. Παίζω τρία τέτρις για να συγκεντρωθώ. Είμαι τούβλο, αντί να ψάχνω την ιδέα, παίζω με τα τουβλάκια, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Ο Γιάννης μου λέει πως είμαι αλλού και σαφέστατα είμαι, αφού όταν χτυπάει το τηλέφωνο τους λέει πως δεν είμαι εδώ, αποδεικνύοντας το statement που ξεστόμισε. Με τα πολλά σούπα – μούπες του λένε να μου πει πως θέλουν το σλόγκαν. Αποφασίζω να πανικοβληθώ. Ανοίγω τον Μπαμπινιώτη, ανοίγω ένα ντοκ, γραμματοσειρά bookman old style. Tίποτα. O bookman δεν μπορεί να με βοηθήσει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Τους πήρα τηλέφωνο και άκουσα τα σχολιανά μου. Μου εξήγησαν πως δεν είχαν τίποτα μαζί μου, δεν ήθελαν τίποτα από μένα παρά μόνο το σλόγκαν. Τους είπα ότι έχω κολλήσει. Με περισσή ευφράδεια τους υποσχέθηκα πως το σαββατοκύριακο θα εργαστώ σκληρά, πως θα βρω το περιβόητο σλόγκαν και πως το καλό αργεί!
Μου είπαν πως όλα καλά αλλά πως είμαι πάντα εκτός χρόνου!

ΣΑΒΒΑΤΟ
Έκανα τα πάντα εκτός από το σλόγκαν. Υποτίθεται ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένας εργάτης σκάλιζε την ιδέα, αλλά ήταν θέμα χρόνου να ξεχάσω ακόμα και την ύπαρξη του εργάτη και να τον αφήσω να ξελιγωθεί, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν του έδωσα. Ο εργάτης ξεράθηκε. Η ιδέα, επίσης. Συμπέρασμα: η ιδέα μπορεί να περιμένει. Κι αύριο μέρα είναι.

ΚΥΡΙΑΚΗ
Σήμερα δεν πιάνεται που δεν εργάστηκα γιατί είχα σοβαρές δουλειές. Με είχε καλέσει η mamma σπίτι της και η mamma παίζει φοβερή μπιρίμπα, όπως επίσης και ο συμπαίκτης της Island, οπότε, αφοσιώθηκα στη μπιρίμπα. Μετά από ένα καταπληκτικό στιφάδο, σοκολατάκια και κρασί, όχι μόνο δεν είχα όρεξη να κάτσω να σκεφτώ σλόγκαν, γύρισα σπίτι κι άρχισα την προπόνηση με τον Γιάννη. Δεν μπορεί να μας κερδίζουν έτσι απλά!




ΔΕΥΤΕΡΑ
Πήρα ένα mail από τη δουλειά που με άγχωσε πολύ. Ως γνωστόν, με καθεστώς άγχους, δεν αποδίδεις. Έκατσα όλο το πρωί και μουντζούρωνα χαρτιά, τζίφος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τουλάχιστον, σήμερα δεν έχασα τον χρόνο μου παίζοντας τέτρις.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ (ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ)
Πέφτω για ύπνο η καψερή με τον καημό του σλόγκαν στο κεφάλι. Και δεν μου φτάνει η πίκρα μου, με παίρνει ο ύπνος και με βάζει πάνω σε ένα βουνό. Με βλέπω να σκαρφαλώνω, πράγμα αδιανόητο για μένα, αφού από την ακροφοβία που με δέρνει δεν μπορώ να σκαρφαλώσω ούτε πάνω σε σκαμπό, ένιγουέι. Ξαφνικά, με αυτήν την ακατανόητη ευκολία που μόνο στα όνειρα συναντάς, κάνω μία τσουπ και βρίσκομαι στην κορυφή του βουνού! Και ποιον βλέπω στην κορυφή;! Τον Γιάννη. Ο οποίος, Γιάννης, μόλις με βλέπει, ανοίγει τα χέρια θριαμβευτικά και φωνάζει….
Ένα σλόγκαν! Το σλόγκαν που έψαχνα!

Δεν ξέρω αν με ξύπνησαν οι φωνές του Γιάννη (μα τι λέω;!) πάντως ξύπνησα. Το όνειρο (αλλά κυρίως το σλόγκαν) επέστρεψε στο μυαλό μου και βούιξα από χαρά! Αυτό ήταν! Τα κατάφερα! Επιτέλους, το βρήκα! Κι ας μην το βρήκα ξύπνια!

Ο Γιάννης δίπλα μου ροχάλιζε ανύποπτος. Ενώ αυτός κοιμόταν, είχε ανέβει μέχρι την κορυφή του βουνού και μου είχε βρει και το τέλειο σλόγκαν!!

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ
Το σλόγκαν μου έγινε αποδεκτό με διθυραμβικά σχόλια και έγινα ξανά το πρόσωπο της ημέρας. Από Wanted, σερίφης ένα πράμα.
Όταν ξύπνησε ο Γιάννης είχα ήδη τακτοποιήσει το θέμα σλόγκαν.
-Τι έγινε με το σλόγκαν; με ρώτησε φτιάχνοντας καφέ.
Που να του τα λέω…!
-Που να στα λέω…! Έλα κάτσε όμως, δεν είσαι κουρασμένος;
Δεν ήταν.
-Μόλις ξύπνησα! Γιατί να είμαι κουρασμένος;
-Δεν ξέρεις εσύ, μωρό μου. Καλά, δεν θυμάσαι που συναντηθήκαμε στο βουνό;
-Πας καλά; Ποιο βουνό;
-Καλά, φέρε τον καφέ και θα σου πω ποιο βουνό.
Και πριν του πω ποιο βουνό και ποιο σλόγκαν, πάει και βάζει μουσική και τι σύμπτωση! Βάζει το… Out Of Time Man από Mick Harvey!
Μπορεί να είμαι ο… άνθρωπος εκτός χρόνου, αλλά πως τα καταφέρνω πάντα, η άτιμη - και ανεβαίνω στην κορυφή του βουνού! Και την καταβρίσκω!


">

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

DEBATE

Είδα debate. Και θυμήθηκα μία καταπληκτική ταινία-σταθμό στην ιστορία της σαβούρας που έφερνε αντιμέτωπα δυο τέρατα που δεν ψοφάνε με τίποτα.
Τζέισον και Φρέντι. Κωστάκης και Γιωργάκης.



Ο Τζέισον περιφέρεται με μια μάσκα και σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του, πίσω του, ακόμα και δεξιά του. Τα σίκουελ έδειχναν να μην έχουν τέλος. Μετά τα σπλάτερ «αίμα στο Βατοπέδιο», «το μυστικό της καταραμένης οφσόρ» και «όλοι οι φίλοι μου ήταν βρυκόλακες», ο Τζέισον-Κωστάκης θα αποσυρθεί γιατί δεν είναι πια μπλοκμπάστερ. Κάποτε έσπαγε τα ταμεία, τώρα τα ταμεία άδειασαν.

Ο Φρέντι ερχόταν στα όνειρά μας ως πρωθυπουργός και όσο κοιμόμασταν ζούσαμε ένα δράμα! Τώρα όμως ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα και ο Γιωργάκης-Φρέντι δεν θα κυβερνήσει μόνο στον ύπνο του, θα κυβερνήσει και ξύπνιος!!

Όπως στην ταινία, έτσι και στο debate τα δύο τέρατα πάλεψαν με νύχια και με δόντια (ειδικά ο Φρέντι που έχει κάτι νυχάρες να)! Ποιος κέρδισε; Όχι πάντως εμείς στη γαλαρία. Εκεί που έτρωγα τα ποκ κορν μου, κατάλαβα πάνω στο πεντάλεπτο ότι το εργάκι ήταν μούφα και την έκανα διακριτικά. Δεν έμαθα ποτέ το τέλος αλλά το υποπτεύομαι: τα θρίλερ δεν έχουν ποτέ τέλος καλό! Οι κακοί δεν πεθαίνουν, όπως ο Τζέισον και ο Φρέντι, σμπαράλια να γίνουν, θα αναστηθούν, θα πεταχτούν από εκεί που δεν το περιμένεις, να σε γδάρουν, να σε φάνε ζωντανό, να σου πιουν το αίμα και φυσικά, να σε φορολογήσουν.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο Μετεωρίτης ακούει Gabin feat. Dee Dee Bridgewater - Into my soul. Και καλά κάνει.



Ο Μετεωρίτης, επίσης, αγαπάει πολύ την Εμιλιάνα.



Ο Μετεωρίτης έχει μεγάλο κόλλημα με τον Leonard Cohen αλλά και με αυτή τη διασκευή:



Όταν η Άμυ ψαχνόταν η Άντζελα ήδη βρισκόταν στον σκληρό μου. Την ανακάλυψα όταν διασκεύασε το "love is stronger than death" των πολυαγαπημένων μου THE THE. Νομίζω πως έχει καταπληκτική φωνή.



Συμπέρασμα: ο Μετεωρίτης έχει αρχίσει να γερνάει!! Στην τελική, καλοί οι Μπάουχαουζ αλλά δεν ξέρω πόσο θα τους εκτιμούσαν τα παιδιά! Τα παραπάνω όμως τους αρέσουν πολύ.

Είμαι σε κατάσταση εντελώς γιούπι γιατί έχω άδεια μέχρι τις 3 Οκτωβρίου!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ, Η LADY GAGA, ΟΙ CURE KAI Ο JOE COCKER (ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΓΙΑ ΠΡΩΤH ΦΟΡΑ, ΣΤΟ ΙΔΙΟ POST)

Ποια είναι η Lady Gaga;


ίΈνα ξεκωλάκι (σόρι) που κυκλοφορεί σε ringtones (μάλλον έχει βγάλει και cd). Το οποίο ξεκωλάκι, βγαίνει και κάνει την εξής δήλωση: «Έκοψα τα ναρκωτικά χάρη στον πατέρα μου». Ο πατέρας της (ο κυρ Γκάγκας) γύρισε, λέει, μια μέρα και της είπε «αυτό που κάνεις σε καταστρέφει. Καλά θα κάνεις να το σταματήσεις».
Έτσι, γενικά κι αόριστα βρόντηξε ο φάδερ, αλλά πέτυχε, δεν έτυχε.
Γιατί η Γκάγκα πολύ την άκουσε με αυτό το statement του μπαμπά, και έτσι, απλά, έκοψε μαχαίρι την κόκα και «γλίτωσε», αυτά ήταν τα λόγια της.
Ας το προσπεράσουμε αυτό. Μία τόσο μεγάλη κατάρα όπως η εθιστικότατη κόκα, δεν κόβεται έτσι απλά, μαχαίρι. Δεν την πιστεύουμε αλλά πάμε παρακάτω.
Τι είπε ρε παιδιά το άτομο; Ακούστε τι είπε:
«Άρχισα να παίρνω ναρκωτικά όταν έπιασα σπίτι μόνη μου και τότε, άκουγα συνέχεια την μουσική των Cure».



Μάλιστα. Κι εγώ είχα πιάσει σπίτι μόνη μου και άκουγα συνέχεια Cure. Στοίχημα, περισσότερο απ’ όσο άκουγε αυτή. Και τι έκανα, ο άνθρωπος; Χόρευα αγκαλιά με το λούτρινο το just like heaven, έκλαιγα με το three imaginary boys (μην με ρωτάτε γιατί, δεν ξέρω γιατί), έβαζα το fire in Cairo στο μαξ και μου χτυπούσαν το κουδούνι για να μου κάνουν παράπονα, (δεν άκουγα το κουδούνι γιατί η μουσική ήταν πολύ δυνατά). Τέλος πάντων, οι Cure γενικότερα με ωθούσαν στο να κάνω πράγματα, συμφωνώ. Για παράδειγμα, έκανα βασανιστήρια στα μαλλιά μου και τα τίγκαρα στη λακ για να ‘χω το look και κυκλοφορούσα σαν τον Μπέλα Λουγκόζι στο πιο μεσογειακό του. Παραδέχομαι επίσης πως οι Cure με υποχρέωσαν να φοράω μαύρα, χειμώνα-καλοκαίρι, συντηρώντας ένα πένθος που μάλλον αφορούσε την πορεία της μουσικής. Μέχρι και ποιήματα με έκαναν να γράψω οι Cure, καθώς η υπνωτιστική και πλούσια σε εικόνες μουσική τους με μελαγχολούσε και ως γνωστόν, οι υγιείς άνθρωποι όταν μελαγχολούν γράφουν κανά ποίημα, κανά post… δεν παίρνουν κόκα πάντως!! Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την ιστορία! Και στην τελική, οι Cure ήταν και είναι το πιο αγαπημένο μου γκρουπ, ε, δεν μπορεί να βγαίνει αυτή η λολότα και να τους πιάνει στο στόμα τους ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, να τους βάζει στη μύτη της!

Υποθέτω πως όταν έκοψε τα ναρκωτικά, έκοψε και τους Cure. Το vlammeno είχε θεραπευτεί.

Έμαθα κι άλλο κουλό νέο, αλλά τελικά δεν ξέρω αν είναι κουλό.



Ο Μητροπάνος, λέει, ήταν να τραγουδήσει με τον Τζο Κόκερ πριν δυο χρόνια, αλλά λόγω της ασθένειάς του, το σχέδιο δεν προχώρησε. Φέτος όμως, θα τραγουδήσουν, λέει, μαζί και μάλιστα ο ένας θα πει τραγούδια του άλλου. Νόμιζα πως πρόκειται για αστείο αλλά καθόλου δεν αστειευόταν η εφημερίδα που το έλεγε, κι ενώ αρχικά έπαθα κάτι σαν σοκ, ύστερα παραχώρησα μισού λεπτού σκέψη στο γεγονός και ξαφνικά το είδα με άλλο μάτι. Γιατί όχι; Σκέφτηκα. Ο Μητροπάνος να τραγουδάει το you can leave your hat on, το unchain my heart, θα μπορούσε.
Για τον Κόκερ δεν ξέρω αν θα μπορούσε. Δεν είμαι σίγουρη πως θα καταφέρει να πει «Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα»… αλλά ο καλός ο παππούς όλα τ’ αλέθει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Ρε παιδιά, επειδή είμαι εντελώς γκάου, ξέχασα και πως "ανεβάζω" βίντεο στο blog και επίσης δεν έχω ιδέα πως ανεβάζω links... ας με βοηθήσει κάποιος με mail ή εδώ...
Ο καλός Σαμαρείτης που θα με ξεστραβώσει (αν τα καταφέρει γιατί δεν το'χω καθόλου ρε παιδιά) κερδίζει ένα μαύρο κραγιόν για νιου γουέιβ εμφανίσεις!

Τετάρτη, 09 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΟΣΟ ΜΙΣΩ ΤΗ ΣΚΑΡΛΕΤ (ΝΟ 1.255)


Συνεχίζω ακαθέκτου τον πόλεμο που κάνω στην Σκάρλετ, πρώτον, γιατί βαρέθηκα να την βλέπω παντού, δεύτερον, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τα βυζιά της παντού και τρίτον, γιατί αν δεν υπήρχε ο Γούντι Άλλεν να την βάλει στο Scoop και στο Βίκυ-Χριστίνα, το κοριτσάκι θα έπαιζε μόνο σε πατατιές, -μετά το «Χαμένοι στην μετάφραση» όλα τα άλλα ήτο μούφες. Ας αφήσω όμως τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους (λέμε τώρα, γιατί σιγά μην αφήσω τις φωτογραφίες να μας τα πουν όπως τα θέλουν).

Εδώ βλέπουμε την «από φωνή-μουν* κι από μουν*-φωνάρα» (κλεμμένος τίτλος από παλιό μου post) να ερμηνεύει Tom Waits. Το σύντομο αυτό ανέκδοτο σταματά ακριβώς εκεί που έφτασε το συγκλονιστικό lp της Σκάρλετ, δηλαδή, στον πάτο.

Εδώ βλέπουμε την προσπάθεια της Σκάρλετ να γίνει Μόνικα, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει, αν εξαιρέσεις το φρύδι που είναι Μόνικα copy-paste. Το κορίτσι έβαψε τις χειλάρες της ώστε να θυμίζει Μόνικα, έφτιαξε και το φρύδι αλα Μπελούτσι, μέχρι και το μαλλί της έβαψε και το έσιαξε όπως η Μόνικα... δυστυχώς όμως, δεν έφτιαξε (ακόμα) το βυζί! Με πατημένο βυζί, με styling-ρομπάκι λουλουδέ, απέχει καραμακράν από τη θεά Μόνικα και μάλλον το κατάλαβε και κράτησε τη βαφή νο69 (το πλατινέ της Μονρόε).

Και τέλος, το Σκαρλετάκι, με παπούτσι που άμα εγώ το φόραγα ποτέ ο Γιάννης θα με χώριζε και θα κράταγε και τα παιδιά, με κόκκινο ζωνάκι, καφέ σορτσάκι, γκρι σουρί μπλουζάκι, (δεν βρέθηκε ένας φίλος να της πει "που πας έτσι κοπέλα μου;!) και, με κορμάρα (ας βρεθεί άντρας να μου πει ότι η Σκάρλετ έχει ωραίο σώμα). Πού ρε παιδιά, στο σινεμά έχει ωραίο σώμα; Στο σινεμά ακόμα κι ο Μπεν Στίλερ μοιάζει θεός κι ο άνθρωπος είναι ενάμιση μέτρο με τα χέρια ανάταση!

Τετάρτη, 02 Σεπτεμβρίου 2009

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ Ο,ΤΙ ΘΕΣ!



ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΩ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ ΝΑ 'ΟΥΜ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΣΟΥΤΖΟΥΚΑΚΙΑ)

Κυρίες και κύριοι,
είναι πραγματικότης: Πάμε σε εκλογές. Ο Πόρκι που τόσο καιρό κυβερνά την άμοιρη τούτη χώρα και παίζει με τα νεύρα μας, αποφάσισε να τα μαζέψει και να φύγει. Δυστυχώς, δεν θα φύγει αμέσως, θα κατσικωθεί μέχρι τον Οκτώβρη-αλλά έχει ο λαός υπομονή! Κάντε υπομονή, λοιπόν, ένας μήνας ακόμη μένει!
(Πάντως, να το ξέρετε, τα σουτζουκάκια είναι πολύ γούρικο φαγητό. Εκεί που τα πασπάλιζα, άκουσα την καλή είδηση! Τη μέρα που ο Γιάννης μού δήλωσε πως θα παντρευτούμε, σουτζουκάκια είχαμε φάει. Και όταν γύρισα σπίτι με τα μωρά, σουτζουκάκια έφαγα!).
Βασικά, πολύ χαίρομαι που θα φύγει ο χοντρός, δεν το συζητώ, αλλά αυτό που προέχει για μένα, είναι να "ανεβάσω" στο blog τη συνταγή για τα σουτζουκάκια. Γιατί είμαι σίγουρη πως μεγάλα παιδιά είστε, ΞΕΡΕΤΕ τι να ψηφίσετε (και τι να μην ψηφίσετε=Ορθόδοξο Συναγερμό)... σουτζουκάκια όμως... ξέρετε να φτιάχνετε;

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !



Κάποιος πάρα-πάρα-πάρα πολύ αγαπημένος μου σήμερα, ο Χιου,
έγινε εξήντα χρόνων! Ρε πως περνάνε τα χρόνια..

Τι θα πει "ποιος Χιου"; Πάντως όχι ο Χιου Τζάκμαν, ούτε ο Χιου Γκραντ.
Ο... ΓΚΡΑΝΤ HUGH CORNWELL, o τραγουδιστής (και όχι μόνο) των Stranglers, που δυστυχώς, άφησε το γκρουπ το 1990 για να ακολουθήσει σόλο καριέρα αλλά και για να γράψει βιβλία!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα βαρεθώ ποτέ τα κομμάτια των Stranglers. Πιστεύω ότι ο επόμενος τραγουδιστής τους δεν έφτασε ποτέ τον Hugh.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΔΗΣΗ


Κάποιες ειδήσεις με συγκινούν, όπως αυτή που έμαθα μόλις και αν και δεν αποτελεί "το θέμα της ημέρας", εμένα μου στρογγυλοκάθησε στο μυαλό και με βασανίζει, μέχρι να έρθει η επόμενη είδηση που θα με στεναχωρήσει.
Στην Άρτα σημειώθηκε ληστεία στην Εμπορική Τράπεζα με αποτέλεσμα ο ένας δράστης να χάσει τη ζωή του από την παρέμβαση των αστυνομικών. Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν στα πόδια.
Οι ληστές, ίσως επειδή βλέπω πολύ κινηματογράφο, δεν μου είναι αντιπαθείς. Πιστεύω ότι η ανάγκη τους φέρνει στο σημείο να πάρουν τα όπλα και να εισβάλουν σε τράπεζα. Θέλει και θράσος η ληστεία... Φαντάζομαι τους δράστες να παρακολουθούν την περιοχή, να παρακολουθούν την τράπεζα... τους φαντάζομαι ακόμα να "συνεδριάζουν" καταστρώνοντας τα σχέδιά τους... όπως και να' χει, οι ληστές κάνουν πολλά όνειρα!
Άραγε τι ονειρευόταν αυτός ο άτυχος άντρας; Ήταν Έλληνας, ήταν αλλοδαπός; Ήταν ένα στυγνό κάθαρμα ή ένας απελπισμένος πολίτης; Τον περίμενε κάποια γυναίκα με αγωνία να γυρίσει σπίτι; ...Δεν θα μάθουμε ποτέ. Γιατί τα πτώματα δεν μπορούν να μιλήσουν, ούτε κανένα κανάλι αφιέρωσε τηλεοπτικό χρόνο για να μας διαφωτίσει σχετικά με την προσωπικότητα του "πτώματος". Θα μου πεις... τόσα κακά γίνονται στον άδικο τούτο κόσμο, αυτό σου έβγαλε το μάτι; Όπως και να'χει, στις ταινίες τους αγαπάμε συνήθως τους ληστές, τους συμπονούμε, όπως αγαπάμε επίσης και τους έντιμους μπάτσους. Η πραγματικότητα όμως δε είναι σινεμά και δεν κόβει εισιτήρια. "Περνάει" σαν σύντομη
είδηση και ο δημοσιογράφος μας ανακοινώνει ότι περνάμε σε άλλες ειδήσεις.
Με την ίδια ευκολία που θα περάσω κι εγώ στο επόμενο post...

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

ΧΟΝΤΡΑ ΨΕΜΑΤΑ


Αγαπητό ημερολόγιο,
Έχω μπερδευτεί και θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Πρόπερσι είχαμε πάει διακοπές αλλά δεν περάσαμε καλά. Ξαφνικά, μία μεγάλη φωτιά μας χάλασε το κέφι και η μαμά με τον μπαμπά έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και εγώ γκρίνιαζα που έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε βόλτα, ο μπαμπάς μου είπε σοβαρά «παιδί μου! Καίγεται όλη η Ελλάδα»! Η μαμά ήταν στεναχωρημένη πολύ και έλεγε συνέχεια «έχω μαυρίσει τελείως…». Στεναχωρήθηκα γιατί μου έλεγαν και οι δύο ψέματα, πρώτον δεν καιγόταν όλη η Ελλάδα, καιγόταν όλη η Πελοπόννησος και όλη η Εύβοια και δεύτερον, η μαμά έλεγε πως είχε μαυρίσει, αλλά καθόλου μαυρισμένη δεν ήταν, γιατί η μαμά δεν κάθεται ποτέ στον ήλιο και είναι άσπρη σαν χριστουγεννιάτικος κουραμπιές. Ύστερα, τους ρώτησα ποιος είναι αυτός ο χοντρός κύριος στην τηλεόραση που κάθεται και κοιτάζει τη φωτιά και πάλι ψέματα μου είπαν, μου είπαν πως αυτός ο κύριος είναι ο πρωθυπουργός της χώρας, ο κύριος Καραμανλής, αλλά λίγο αργότερα όταν ήρθαν σπίτι μας οι φίλοι μας, δεν τον έλεγαν Καραμανλή, τον έλεγαν κόπανο και θύμωσα γιατί δεν έβγαλα άκρη. Θυμάμαι μάλιστα που όταν τους ρώτησα αν Καραμανλής και κόπανος σημαίνει το ίδιο πράγμα, με μάλωσαν και μου είπαν ότι τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να εκφράζονται έτσι και όταν ζήτησα διευκρινίσεις μου είπαν να πάω στο δωμάτιό μου.

Την επόμενη χρονιά δεν κάναμε διακοπές γιατί δεν είχαμε λεφτά. Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε διακοπές, μου είπαν ότι φταίει πάλι αυτός ο φούσκας ο Καραμανλής και η κυβέρνηση και απάντησα φυσιολογικά ότι ήξερα ασφαλώς τι σημαίνει Καραμανλής (=κόπανος) αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει κυβέρνηση. Ο μπαμπάς μου είπε ότι ούτε αυτοί ξέρουν και η μαμά του είπε ότι αυτό δεν είναι απάντηση και ο μπαμπάς της είπε να μου εξηγήσει αυτή λοιπόν τι σημαίνει κυβέρνηση και η μαμά κάτι είπε για κλέφτες. Τρόμαξα και φοβήθηκα ότι θα έρθει ο χοντρός το βράδυ να μου κλέψει τις κούκλες και τα αυτοκόλλητά μου και τα κλείδωσα στο συρτάρι μου, αλλά ευτυχώς, ο χοντρός δεν ήρθε. Φέτος, πήγαμε διακοπές και ξαφνικά, η τηλεόραση έδειχνε πάλι φωτιές και έβαλα τα κλάματα γιατί ήξερα ότι πάλι θα κάτσουμε να βλέπουμε τηλεόραση. Φυσικά, όταν είδα τον χοντρό στην τηλεόραση, τον αναγνώρισα αμέσως! «Μέσα στο ελικόπτερο που πετάει είναι ο κόπανος!!!» είπα και δαγκώθηκα αμέσως γιατί θυμήθηκα ότι τα παιδιά δεν εκφράζονται έτσι, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, οι γονείς μου γέλασαν και με φίλησαν. Τότε, πήρε αέρα ο κώλος μου και τους ρώτησα επιτέλους αν ο Πρωθυπουργός είναι κόπανος, ή αν ο κόπανος είναι πρωθυπουργός και τι είναι τέλος πάντων αυτή η «κυβέρνηση». Τότε ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά, με κοίταξε σοβαρά και μου υποσχέθηκε πως αυτήν την κυβέρνηση δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Τον ρώτησα γιατί και ο μπαμπάς μου είπε πως αυτή η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη και δεν θα βγεί ποτέ ξανά. Να σου πω κάτι όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο; Δεν τον πιστεύω! Μου λένε ψέματα! Πέρσι μου είπαν πως θα πάμε διακοπές και δεν πήγαμε, πρόπερσι μου είπαν πως τα παιδιά δεν κάνει να εκφράζονται έτσι αλλά φέτος με φίλησαν που είπα τον πρωθυπουργό κόπανο, ημερολόγιο, δεν τους έχω καμία εμπιστοσύνη, οι μεγάλοι λένε μεγάλες κοτσάνες. Αφού, να φανταστείς, χτες άκουσα έναν μεγάλο που συζητούσε με τους γονείς μου να λέει «ψήφισαν και τα δέντρα». Καλέ ποια δέντρα; Υπάρχουν δέντρα;!! Αφού, ακόμα κι εγώ ξέρω πως δέντρα δεν υπάρχουν πια. Οι μεγάλοι λένε ψέματα. Χοντρά ψέματα. Χοντρά, σαν τον πρωθυπουργό-κόπανο-Καραμανλή-όπως θέλεις πέστο.