Εδώ κι ένα μήνα έχω φτιάξει γραφείο στο μπαλκόνι.
Για να μπορώ να γράφω και να καπνίζω φυσικά! Γιατί μέχρι τώρα, να καπνίζω και να μην γράφω, το αντέχω, να γράφω και να μην καπνίζω όμως… χμ. Πιστέψτε με, ακόμα και πριν δυο βδομάδες που το χιόνι πέρασε ξυστά, εγώ ήμουν μπαλκόνι και ξεπάγωνα τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο του laptop.
Έγραψα αρκετά όλον αυτόν τον καιρό. Το laptop, σκυλί, του Αγίου Βερνάρδου κιόλας αφού άντεξε σε τόση παγωνιά. Να σημειωθεί πως ο υπολογιστής μου που βρίσκεται εντός σπιτιού και με αγαπά παθολογικά, μόλις αντιλήφθηκε την ύπαρξη του laptop μουλάρωσε και μου ‘κανε μούτρα, αποφάσισε να μην ανοίξει και ν’ αρρωστήσει βαριά, χώρια που βρέθηκα να τσακώνομαι με τον Γιάννη που μου είχε πει να πετάξω εκείνο το ρημάδι το πρόγραμμα και να μην το τρέξω, γιατί τώρα μας τρέχει αυτό. Ήταν φανερό. Ενδόμυχα ήθελα να εξοντώσω τον υπολογιστή μου και να τον στείλω σε χειμερία νάρκη για να βρω την ησυχία μου. Δεν ήθελα ούτε blogs, ούτε pacman, ούτε τίποτα. Έπεισα τον Γιάννη (που βαριόταν να περάσει windows) ν’ αφήσει λίγο το τέρας να κοιμηθεί και τον παρότρυνα να παίζει πιο συχνά κιθάρα. Η βελτίωσή του ήταν αξιοσημείωτη!
Και πέρασαν έτσι βδομάδες πολλές, ακριβώς πόσες δεν ξέρω γιατί σκέβρωσα στο μπαλκόνι και πάγωσα στους τέσσερις βαθμούς και έγραφα πολύ, έγραφα πάρα πολύ– και όσο πιο πολύ πάγωνα εκεί έξω τόσο πιο πολύ «το ‘καιγα»... μέχρι που βάρεσα μπιέλες.
Έπρεπε να γυρίσω πίσω στον πολιτισμό! Έπρεπε να μπω ξανά σπίτι!
Σαν να μην φτάνει που το εσωτερικό του σπιτιού με καλούσε, βλέπω στον ύπνο μου χτες ότι μπαίνω στο ίντερνετ και ότι ο Μετεωρίτης δεν υπάρχει πια! Ότι καταστράφηκε! Ξύπνησα αλαφιασμένη και ζήτησα από τον Γιάννη να μου περάσει τα windows. Μου είπε ότι ήμουν τρελή γιατί ήταν έξι το πρωί και του είπα ότι είδα στον ύπνο μου ότι είχε καταστραφεί ο Μετεωρίτης. Του εξήγησα ακόμα ότι δεν ήθελα ΤΩΡΑ να μου περάσει τα windows, το πρωί εννοούσα, δεν ήμουν ΤΟΣΟ τρελή, κι αυτό το ΤΟΣΟ μάλλον ήταν η λέξη που ξύπνησε τον Αντρίκο μας - που απαίτησε το γάλα του έντονα.
-Windows ή θα πλύνεις τα μπιμπερό; ρωτάω τον Πατέρα που θα προτιμούσε να σοβαντίσει τον Πύργο της Πίζας παρά να πλύνει δύο μπιμπερό.
Ο Πατέρας δεν έχει παρά μία επιλογή. Παίρνει τα cd, ο γκουρού της τεχνολογίας και κάθεται μπροστά στο άρρωστο σώμα. Γιατρέ μου!!
(Του έφτιαξα έναν καφέ κι ένα τοστ).
Κάπως έτσι, ανοίξαμε ξανά τα παράθυρα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε πολύ σκόνη στον Μετεωρίτη. Θα μπω να ξεσκονίσω. Πάω πρώτα να κάνω ένα τσιγάρο κι έρχομαι!
