Η γεμιστή γαλοπούλα της πεθεράς μου είναι η πιο τέλεια γαλοπούλα στον κόσμο. Δεν έχει σημασία αν ήταν αλανιάρα ή αν είχε πάει Αρσάκειο, ήταν όμως η γαλοπούλα της πεθεράς μου και σου λέω, δεν τρώγεται με τίποτα. (Είπα εγώ ποια;).
Στις 2 Ιανουαρίου κατεβάσαμε τα τηλέφωνα γιατί στην ουρά περίμεναν εκατόν πενήντα ξαδέλφια που ήθελαν να έρθουν να δουν τα παιδιά και είχαμε κλατάρει. Αποφασίσαμε να εξαφανιστούμε από τον κόσμο και να κάνουμε ότι γουστάρουμε για λίγες μέρες. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να διαβάσω (ξανά) τον Ξένο του Καμί. Ο ήρωας είναι φίλος μου και κάθε φορά που περπατάω μαζί του στην παραλία, ξεχνιέμαι τόσο πολύ που ξεχνάω τα δικά μου και κάθομαι και ψήνομαι στον ήλιο μαζί του. Μου χρειαζόταν λίγος ήλιος. Ο Γιάννης, πάλι, είχε μία καλύτερη ιδέα: έβαλε το I’m deranged στο τέρμα (στην εκτέλεση με τα πριόνια) αλλά μετά το έκλεισε γιατί του είπα ότι δεν μπορώ να διαβάσω με το I’m deranged στο τέρμα, ας έβαζε τουλάχιστον το Killing an Arab να έμπαινε στο κλίμα. Τσακωθήκαμε. Ήταν φανερό ότι τα νεύρα μας ήταν τσατάλια.
Τώρα που είπα "τέρμα", κάποια στιγμή άνοιξα την τηλεόραση για να απολαύσω την ομάδα μου, σίγουρη ότι θα έβαζε τουλάχιστον τρία τόπια στην ΑΕΚ. Ο Γιάννης πάλι, που θυμάται ότι είναι ΑΕΚ όποτε παίζει με εμάς, άρχισε τις προβλέψεις. Σήμερα θα χάσετε, είπε ο γρουσουζλεμές και χάσαμε. Η σχέση μας έγινε ακόμα πιο ψυχρή. Μόνο ο ήλιος του Καμί έκαιγε αλλά παράτησα το βιβλίο όταν ο ήρωας μπήκε φυλακή, στην πραγματικότητα, μάλλον ήθελα να παραστώ στο φονικό και μόνο.
Ακόμα ένα λάθος δε ενίσχυσε καθόλου μα καθόλου την ανοδική κινητικότητα της διάθεσής μας. Θέλοντας να «γελάσουμε» νοικιάσαμε το Hangover, αυτήν την πολυδιαφημισμένη ταινία με τους τύπους που πηγαίνουν στο Βέγκας και εκεί γίνεται το πανηγύρι των τρελών. Με έπιασε το στομάχι μου. Περίμενα να δω μία «χοντρειδή» ταινία - αλλά ευχάριστη, ατακαδόρικη, αστεία βρε αδελφέ και είδα μια πατάτα Big Mac, αν υπάρχουν πατάτες Big Mac, που θα υπάρχουν δηλαδή γιατί όλα είναι big στην Αμερική. Δεν θέλω να το σχολιάσω αλλά η ταινία (που όπως διάβασα στηρίχθηκε σε «εσωτερικά» αστεία παρέας και σε πραγματικές περιπέτειες) έμεινε εκεί: στην παρέα (τους). Χάρηκα παιδιά που σας γνώρισα, αλλά λέω να επιστρέψω στην Ευρώπη. Επιστρέψαμε την ταινία, έβαλα τον Ξένο στη θέση του και κάναμε νέα απόπειρα να δούμε καλή ταινία. Και αυτήν την φορά πέσαμε μέσα!!
ΑΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΠΕΙ!
Η ταινία είναι άψογη και αν δεν την έχετε δει, να την δείτε οπωσδήποτε. Θα τρομάξετε με το πόσο καλή είναι! Πάμε παρακάτω, γιατί με αυτά και με αυτά, πλησίασαν οι γιορτές μας.
Στις 6 γιόρταζε η αφεντιά μου και πήγα να παίξω μουσική. Για κάθε σφηνάκι που έπινα, έβαζα κι ένα κομμάτι του David, συμφωνία που έκανα μυστικά με τον εαυτό μου και πολύ με ευχαρίστησε.
Την επόμενη γιόρταζε ο Γιάννης. Είχαμε πάρτι και παίζαμε εναλλάξ μουσική, μέχρι που σβούριξα εντελώς και εγκατέλειψα την κονσόλα και ο Γιάννης βρήκε ευκαιρία να αλλάξει μουσική.
(Έβγαλε δηλαδή το Young Americans και άρχισε να παίζει κομμάτια από το Aladdin Sane).
Την επόμενη γιόρταζε ο David. Να’ ναι καλά ο άνθρωπος όπου και να’ ναι, γιατί εμάς η μέρα των γενεθλίων του μας βρήκε με ένα τρομαχτικό χανγκόβερ να προσπαθούμε να θυμηθούμε πόσα ήπιαμε χτες. Ένα μονάχα ήταν σίγουρο: θυμόμασταν τι μουσική είχαμε παίξει.
Χρόνια πολλά ρε David! Υπάρχει άραγε καλλιτέχνης που να έχει αγαπηθεί τόσο πολύ όσο εσύ; Άστο, δεν υπάρχει. Εσύ είσαι από άλλο πλανήτη…
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
