Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ DJ (ΑΠΟ ΤΟ BRIXTON ΣΤΟ ΜΑΡΑΚΑΪΜΠΟ)

Το ότι είμαι στην κοσμάρα μου τον τελευταίο καιρό, το έχετε καταλάβει.

Εκτός από αφηρημένη, φευγάτη και παρανοϊκή, είμαι και κολληματίας: είναι να μην μου μπει κάτι στο μυαλό. Πάω λοιπόν προχτές να παίξω μουσική με μάτι που γυαλίζει. Μετά το big πάρτι που έγινε το Σάββατο και έπαιζα επί 7 ώρες μουσική-λάτιν και ντίσκο- φορώντας μία τεράστια άφρο περούκα, είχα ανάγκη να καφρίσω. Καθώς πήγαινα στο bar σκεφτόμουν το πρόγραμμα που θα έκανα. Στο μυαλό μου άρχισαν να έρχονται ξεχασμένα ροκ κομμάτια, κομμάτια που σνομπάρ και δεν παίζω πια συχνά.  Τέλος πάντων, για κάποιον λόγο το βράδυ εκείνο ήθελα να παίξω ροκ και καουμπόικα, θα ξέθαβα Σπρίνγκστιν, Ντεβέντρα, Τζόνι Κας και Kinks κι ύστερα θα δυνάμωνα την ένταση και θα συνέχιζα με Ζέπελιν, Στόουνς και Μπόουι. Μέχρι και Όζι Όζμπουρν θα έπαιζα. Μου είχε λείψει αυτό το παλιό καλό πράμα που λέγεται ροκ, μην ξεχνάτε ότι ήταν κι Απόκριες και έπηξα στο λίμπο-λίμπο-λαλα!

Μπαίνω στο μπαρ και σε λίγο γεμίζει. Παίζω Stranglers και Clash όταν μπαίνει στο μπαρ ο Φίλιππος Πλιάτσικας. Έτσι πίστεψα εγώ δηλαδή, γιατί ο άνθρωπος ήταν ίδιος! Φτυστός! Σου λέω, ο τύπος ήταν ο Φίλιππος Πλιάτσικας και δεν το ήξερε!

Μόλις τον είδα πάγωσα. Ρωτήστε και τον φίλο μου τον Ινδικτο εδώ αλλά και εδώ επίσης, πόσο αγαπάμε τους Πυξ-Λαξ, έτοιμοι είμαστε να δημιουργήσουμε το αντίθετο του φαν-κλαμπ και να ξεμπροστιάσουμε τον Μπομπ Ντίλαν της Ελλάδας (λέμε τώρα). Βλέπω λοιπόν τον Φίλιππο και είμαι σίγουρη ότι AYTΟΣ ΕΚΕΙ είναι ο Φίλιππος, έχει τον ίδιο λασπωτήρα για μαλλί, έχει το ίδιο γλαρό βλέμμα που ψάχνει στο κενό την ερμηνεία των στίχων του -και για να μην πολυλογούμε, εγώ βλέπω τον Φίλιππο να κάθεται απέναντί μου και με κυριεύει ένα άσβεστο, ομηρικό μίσος που μου θολώνει τα cd. Με μία ενστικτώδη κίνηση βγάζω τα cd με τ’ αποκριάτικα.

Τώρα θα του δείξω εγώ του παλιοροκά. Θα τον ταράξω στα λάτιν. Θα πάει να κοιμηθεί και θα βλέπει στον ύπνο του την Τσεζάρια Αβόρα. Περίμενε και θα δεις.

Η αλλαγή μου πρέπει να ήταν η χειρότερη αλλαγή που έγινε ποτέ από dj. Γιατί ενώ έπαιζα το You Stole My Heart Away, έτσι ξαφνικά, πέταξα ένα Buena Vista Social Club και ομολογώ, όλοι με κοίταξαν περίεργα. Ήμουν αποφασισμένη, ειδικά επειδή το τραπέζι του κορυφαίου Έλληνα

ροκ-σταρ μεγάλωνε και πλέον στην παρέα τα έπιναν καμιά δεκαπενταριά παλιοχίπηδες με μαλλί Ρόμπερτ Πλαντ (και καράφλα).

Βρε δεν πα να ρχόταν κι ο Γκάλαχερ στο τραπέζι (λέμε τώρα), σήμερα θα γινόταν του Μaracaibo!

Και αν θέλετε το πιστεύετε...! Από το πουθενά και έτσι ξεκούδουνα - ήρθε κι έδεσε η μουσική,- κάτι η Ραφαέλα Καρρά, κάτι τα σφηνάκια, κάτι το σούργελο που κρύβουμε όλοι μέσα μας, σηκώθηκαν οι ανύποπτοι θαμώνες να τιμήσουν την σοφή επιλογή του ντιτζέι -κι έμεινε ο ψωριάρης μόνος στο τραπέζι να πίνει (προφανώς για να ξεχάσει τι ακούει)!

Κι ενώ γύρω από τους μαλλιάδες γινόταν του κακομοίρη, σηκώνεται κάποιος απ' αυτούς και σκέφτηκα ότι μερακλώθηκε με το Disco Inferno και θα χορέψει, αλλά ο τύπος πήγε στην τουαλέτα και παρατήρησα ότι έλειπε πολύ ώρα. Μπορεί και να ξέρναγε ο άνθρωπος με αυτά που έπαιζα...

Και πάει διόμιση, είχαμε και δουλεiές την επομένη, άρχισα να κόβω λάσπη και να παίζω μαύρη μουσική. Ό,τι πίστευα δηλαδή ότι ΔΕΝ θα άρεσε στον Πλιάτσικα.

Και σηκώνονται κάποια στιγμή οι παλιοροκάδες να φύγουν και βλέπω τον Φίλιππο να έρχεται προς το μέρος μου. Ευκαιρία ψάχνω, άμα μου πει πως δεν του άρεσε η μουσική γιατί έχουν περάσει οι Απόκριες, θα τον ρωτήσω τότε γιατί είναι ακόμα ντυμένος ροκ σταρ!!

Ο άνθρωπος με πλησιάζει. Του κάνω νόημα να έρθει πιο κοντά γιατί δεν ακούω.

-Καλησπέρα. Είμαι ο Τάκης, ο φίλος της κουμπάρας σου, μου είχε πει για το μπαρ αυτό, θέλουμε να κάνουμε ένα πάρτι αλλά με ροκ και τέτοια.

Με κοιτάζει που τον κοιτάζω.

-Νόμιζα πως είσαι η Φαίη...

-Κι εγώ νόμιζα πως είσαι ο Φίλιππος Πλιάτσικας...

(Αυτό λοιπόν ήταν το τελευταίο, καλό κομμάτι που έπαιξα στο παρολίγο Ροκ Πάρτι).

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑ ΣΛΟΓΚΑΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ
Με παίρνουν από τη δουλειά. (Έχω άδεια). Μου ζητάνε ένα σλόγκαν επειγόντως. Αύριο θα το έχω, τους λέω. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Γιατί όσο περνάει η ώρα καταλαβαίνω πως εγώ και το σλόγκαν δεν θα συναντηθούμε σήμερα. Αύριο ΔΕΝ θα το έχω. Αύριο όμως είναι μια νέα μέρα και ποτέ δεν ξέρεις.

ΠΕΜΠΤΗ
Το σλόγκαν εκκρεμεί. Τους έστειλα ένα mail που έλεγε ότι το επεξεργάζομαι. Είμαι σε καλό δρόμο, τους έγραψα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω βρει καν το δρόμο. Περιμένω την αναλαμπή. Πίσω από τα θολά τζάμια, αλλά δεν βλέπω τίποτα.

ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ
Με πήραν τηλέφωνο. Έβαλα τον Γιάννη να τους πει ότι λείπω. Δεν έλειπα, εδώ ήμουν, αλλά κρυβόμουν πίσω από μία συνταγή γιαουρτογλυκού. Είμαι για τα γιαούρτια, το ξέρω, αλλά με το ζόρι δεν έρχεται το σλόγκαν.
Το γλυκό πέτυχε!



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ
Ανοίγω το λάπτοπ. Παίζω τρία τέτρις για να συγκεντρωθώ. Είμαι τούβλο, αντί να ψάχνω την ιδέα, παίζω με τα τουβλάκια, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Ο Γιάννης μου λέει πως είμαι αλλού και σαφέστατα είμαι, αφού όταν χτυπάει το τηλέφωνο τους λέει πως δεν είμαι εδώ, αποδεικνύοντας το statement που ξεστόμισε. Με τα πολλά σούπα – μούπες του λένε να μου πει πως θέλουν το σλόγκαν. Αποφασίζω να πανικοβληθώ. Ανοίγω τον Μπαμπινιώτη, ανοίγω ένα ντοκ, γραμματοσειρά bookman old style. Tίποτα. O bookman δεν μπορεί να με βοηθήσει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Τους πήρα τηλέφωνο και άκουσα τα σχολιανά μου. Μου εξήγησαν πως δεν είχαν τίποτα μαζί μου, δεν ήθελαν τίποτα από μένα παρά μόνο το σλόγκαν. Τους είπα ότι έχω κολλήσει. Με περισσή ευφράδεια τους υποσχέθηκα πως το σαββατοκύριακο θα εργαστώ σκληρά, πως θα βρω το περιβόητο σλόγκαν και πως το καλό αργεί!
Μου είπαν πως όλα καλά αλλά πως είμαι πάντα εκτός χρόνου!

ΣΑΒΒΑΤΟ
Έκανα τα πάντα εκτός από το σλόγκαν. Υποτίθεται ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένας εργάτης σκάλιζε την ιδέα, αλλά ήταν θέμα χρόνου να ξεχάσω ακόμα και την ύπαρξη του εργάτη και να τον αφήσω να ξελιγωθεί, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν του έδωσα. Ο εργάτης ξεράθηκε. Η ιδέα, επίσης. Συμπέρασμα: η ιδέα μπορεί να περιμένει. Κι αύριο μέρα είναι.

ΚΥΡΙΑΚΗ
Σήμερα δεν πιάνεται που δεν εργάστηκα γιατί είχα σοβαρές δουλειές. Με είχε καλέσει η mamma σπίτι της και η mamma παίζει φοβερή μπιρίμπα, όπως επίσης και ο συμπαίκτης της Island, οπότε, αφοσιώθηκα στη μπιρίμπα. Μετά από ένα καταπληκτικό στιφάδο, σοκολατάκια και κρασί, όχι μόνο δεν είχα όρεξη να κάτσω να σκεφτώ σλόγκαν, γύρισα σπίτι κι άρχισα την προπόνηση με τον Γιάννη. Δεν μπορεί να μας κερδίζουν έτσι απλά!




ΔΕΥΤΕΡΑ
Πήρα ένα mail από τη δουλειά που με άγχωσε πολύ. Ως γνωστόν, με καθεστώς άγχους, δεν αποδίδεις. Έκατσα όλο το πρωί και μουντζούρωνα χαρτιά, τζίφος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τουλάχιστον, σήμερα δεν έχασα τον χρόνο μου παίζοντας τέτρις.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ (ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ)
Πέφτω για ύπνο η καψερή με τον καημό του σλόγκαν στο κεφάλι. Και δεν μου φτάνει η πίκρα μου, με παίρνει ο ύπνος και με βάζει πάνω σε ένα βουνό. Με βλέπω να σκαρφαλώνω, πράγμα αδιανόητο για μένα, αφού από την ακροφοβία που με δέρνει δεν μπορώ να σκαρφαλώσω ούτε πάνω σε σκαμπό, ένιγουέι. Ξαφνικά, με αυτήν την ακατανόητη ευκολία που μόνο στα όνειρα συναντάς, κάνω μία τσουπ και βρίσκομαι στην κορυφή του βουνού! Και ποιον βλέπω στην κορυφή;! Τον Γιάννη. Ο οποίος, Γιάννης, μόλις με βλέπει, ανοίγει τα χέρια θριαμβευτικά και φωνάζει….
Ένα σλόγκαν! Το σλόγκαν που έψαχνα!

Δεν ξέρω αν με ξύπνησαν οι φωνές του Γιάννη (μα τι λέω;!) πάντως ξύπνησα. Το όνειρο (αλλά κυρίως το σλόγκαν) επέστρεψε στο μυαλό μου και βούιξα από χαρά! Αυτό ήταν! Τα κατάφερα! Επιτέλους, το βρήκα! Κι ας μην το βρήκα ξύπνια!

Ο Γιάννης δίπλα μου ροχάλιζε ανύποπτος. Ενώ αυτός κοιμόταν, είχε ανέβει μέχρι την κορυφή του βουνού και μου είχε βρει και το τέλειο σλόγκαν!!

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ
Το σλόγκαν μου έγινε αποδεκτό με διθυραμβικά σχόλια και έγινα ξανά το πρόσωπο της ημέρας. Από Wanted, σερίφης ένα πράμα.
Όταν ξύπνησε ο Γιάννης είχα ήδη τακτοποιήσει το θέμα σλόγκαν.
-Τι έγινε με το σλόγκαν; με ρώτησε φτιάχνοντας καφέ.
Που να του τα λέω…!
-Που να στα λέω…! Έλα κάτσε όμως, δεν είσαι κουρασμένος;
Δεν ήταν.
-Μόλις ξύπνησα! Γιατί να είμαι κουρασμένος;
-Δεν ξέρεις εσύ, μωρό μου. Καλά, δεν θυμάσαι που συναντηθήκαμε στο βουνό;
-Πας καλά; Ποιο βουνό;
-Καλά, φέρε τον καφέ και θα σου πω ποιο βουνό.
Και πριν του πω ποιο βουνό και ποιο σλόγκαν, πάει και βάζει μουσική και τι σύμπτωση! Βάζει το… Out Of Time Man από Mick Harvey!
Μπορεί να είμαι ο… άνθρωπος εκτός χρόνου, αλλά πως τα καταφέρνω πάντα, η άτιμη - και ανεβαίνω στην κορυφή του βουνού! Και την καταβρίσκω!


">