PET-SHOP BOYS

Aγαπημένε μου Γιάννη,
το ξέρω πως όταν άκουγα εγώ Pet-Shop Boys εσύ κυκλοφορούσες με ροζ λοφίο και άκουγες Sex Pistols, αλλά θέλω να λάβεις σοβαρά υπόψη ότι σου φτιάχνω την καλύτερη "μαύρη" φραπεδιά στον κόσμο, για να μην πούμε ότι σου έκανα και δύο παιδιά με τη μία και να μου κάνεις τη χάρη να με συνοδέψεις στη συναυλία των Pet-Shop Boys!
Επιχειρήματα:
1. συνεργάστηκαν με τον Bowie! Άρα, για να τους έχει εγκρίνει ο Bowie...
2. σου αρέσει η διασκευή που έκαναν στο "always on my mind"!

Κάπου εδώ τελειώνουν τα επιχειρήματα, όχι γιατί δεν έχω άλλα, αλλά γιατί βρίσκομαι στη δουλειά και πρέπει να ξεπετάξω κάτι κείμενα. Λοιπόν, Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, μην κανονίσεις τίποτα, θα πάμε στο Metropolitan Expo στο Αεροδρόμιο (νέο συναυλιακό φρούτο!) να ακούσουμε τους Πετ. Να εύχεσαι να μην βρέχει για να βάλω τις εικοσπεντάποντες πλατφόρμες μου (για να βλέπω καλά!). Να εύχεσαι να μην βρέχει, επίσης, για να πάμε με την μηχανή από Αττική Οδό. Τέλος πάντων, Γιάννη μου, βρέχει δεν βρέχει, θα πάμε! Ξέχασα να σου πω ότι χρησιμοποίησα την πιστωτική σου κάρτα για να κλείσω εισιτήρια (οι πρώτοι 1.000 τα αγοράζουν φτηνότερα και αφού κρατάω τα οικονομικά του σπιτιού, είπα να επωφεληθούμε). Τώρα, μην με ρωτήσεις πως βρέθηκε η κάρτα σου στο πορτοφόλι μου γιατί θα σε γελάσω και ειλικρινά, δεν είναι στις προθέσεις μου!


">

(και φυσικά, ευκαιρία βρήκα εγώ να "ανεβάσω" Δαβίδ...)

FEELING LIKE SHIT

Κοίταζα ξαπλωμένη το ταβάνι, όταν ανακάλυψα στο φωτιστικό κά-τι, ένα έντομο! Είδα τα ασημένια του φτερά και ταράχτηκα, σιχαίνομαι τα έντομα. Όμως δεν ήταν έντομο αυτό το «πράγμα», τι χαζή που είμαι, ένα συρματάκι είναι, ένα μικρό, τσίγκινο φιογκάκι που κάτι πρέπει να εξυπηρετεί, ένα σύρμα που στα μάτια του μυαλού μου έγινε έντομο απειλητικό!
Είναι φανερό πως η μέρα μου ήταν κακή, ψυχρή κι ανάποδη. Χτες, δεν θα έβλεπα έντομα στο φωτιστικό, χτες, ακόμα κι οι σκιές, ζωγράφιζαν χαμογελαστές φιγούρες στους τοίχους. Όταν είμαι καλά, ακόμα και οι σκιές μου χαμογελούν. Όταν τα πάρω στο κρανίο σαν σήμερα, βλέπω έντομα, πέφτω θύμα του καχύποπτου και απαισιόδοξου μυαλού μου.

Και κάθομαι στο μπαλκόνι μέσα στο κρύο και καπνίζω - και γράφω σε στιλ «αγαπητό μου ημερολόγιο»- και όπως φυσάει του διαόλου και τα δέντρα κοντεύουν να τρυπήσουν την τέντα μου, φοβάμαι να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω, φοβάμαι πως θα αντικρίσω κανένα πλάσμα αλλόκοτο που έχει καλέσει η κακή μου διάθεση…
">

ΠΑΛΙ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ !

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά κάθε φορά που ο υπολογιστής μου παθαίνει έμφραγμα και θέλει το φιλί της ζωής, εγώ νιώθω σαν τον Εξορκιστή.
Είναι φανερό πως το Κακό κατοικεί μέσα του. Κι εγώ καλούμαι να το βγάλω. Και βαριέμαι τόσο μα τόσο πολύ!
Ο σωστός Χριστιανός πρώτα ξεκινάει τις προσευχές μπας και τη σκαπουλάρει. Παρακαλάω λοιπόν τον καλό Θεούλη να σώσει την ψυχή του υπολογιστή, να κάνει ένα θάμα και να διώξει τα κακά δαιμόνια που το έχουν κυριεύσει! Ο Θεός όμως δεν φτιάχνει τον κόσμο, τον υπολογιστή μου θα φτιάξει; Εντάξει λοιπόν, θα διαλέξω κι εγώ το δρόμο της επιστήμης: φορτσάρω τα αντιβάιρους και βλέπουμε. Παπάρια βλέπουμε (σόρι). Να, κάτι τέτοια μου ξεφεύγουν και περιμένω να με βοηθήσει ο Θεός…. Αφού η επιστήμη με προδίδει, εννοείται, επιστρέφω στο Θεό και του ζητώ ενισχύσεις. Κι Εκείνος, εισακούει τις προσευχές μου και μου στέλνει ένα σημάδι: βάζει το Χέρι του και πάνω στο μπάφερινγκ μου καίει το cd με έναν κεραυνό! Θάμα, θάμα!
Έχω πάρει το μήνυμα. Πρέπει να γίνει εξορκισμός!
Όσο ο πιστός αναζητά λύτρωση, ο διάολος μπαίνει ΚΑΙ ανάμεσά μας και οι Μετεωρίτες γίνονται κώλος.
-Εσύ φταις που δεν νίκησες τον Πειρασμό να κατεβάζεις τζάμπα και έχεις κατεβάσει πενήντα γίγα adventure games και τα τόρεντς έχουν ιούς και θα μας μολύνουν το σπίτι!
-Όχι, εσύ φταις που κάνεις συνέχεια κλικ, κλικ, κλικ πριν διαβάσεις τι γράφει, σου επιβάλω 40 μέρες νηστεία, χωρίς downloads, χωρίς τίποτα.
Και κάνουμε νηστεία μπας και μας λυπηθεί ο Θεός. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά εικονίδια!!
Λίγο πριν την Κάθαρση, ρίχνουμε και μια εξομολόγηση (κορόιδα είμαστε; Αφού η θρησκεία μας συγχωρεί!). «Υπόσχομαι να μην υποπέσω σε πειρασμούς, να χρησιμοποιώ το pc για λόγους επαγγελματικούς και να μην κατρακυλήσω ξανά στην αμαρτία. Αμήν». Οι Μετεωρίτες είναι πλέον καθαροί. Τώρα, μπορεί να αρχίσει το ιερό έργο.

Θέλει πολύ γερό στομάχι να βλέπεις τον υπολογιστή σου να πεθαίνει. Πάντα αναρωτιέσαι μήπως γίνει κάτι και δεν ξυπνήσει ποτέ και που να βρίσκεις πάλι ένα σκασμό λεφτά να πάρεις καινούργιο εργαλείο! Φοβάσαι μην χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, τις συναυλίες του Bowie για παράδειγμα. Έχεις μετανοήσει, είναι φανερό, αλλά μπροστά σου εξελίσσεται ένα θρίλερ: ο υπολογιστής σφίγγεται και κάνει διαβολικούς θορύβους, πολεμάς το κακό, ο θόρυβος σου σφάζει την ψυχή! Πονάς μαζί με το πισί και έχεις ιδρώσει από την αγωνία, αφού τα ξέρεις!

Το ξέρω ρε ότι υπάρχουν και εξωτερικοί δίσκοι. Η Εκκλησία όμως δεν δέχεται την ύπαρξή τους και απαιτεί εξορκισμό. Πάμε παρακάτω.

Κάποια στιγμή το ζωντανό-νεκρό πισί επιστρέφει. Ανοίγει και αποκαμωμένος το βλέπεις να αναπνέει σιγά-σιγά. Έτσι άδειο που είναι σου προκαλεί μεγάλη θλίψη. Έχεις να περάσεις πολλά. Κάπου εδώ σας χαιρετώ γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Όχι για εκείνα που έγιναν αλλά γι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Γιατί σύντομα πρέπει να κάνω format, δεν υπάρχει γυρισμός. Και συνέχεια το αναβάλλω. Βαριέμαι ρε γαμώτι και η τεμπελιά που με δέρνει είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ένα απ' τα επτά για την ακρίβεια.
Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι έχω τσακίσει κάτι σοκολατάκια και έχω φάει και ένα πεϊνιρλί, έχουμε να κάνουμε με δύο στα εφτά αμαρτήματα, αφού ΚΑΙ η λαιμαργία είναι στη λίστα. Τελικά, κατάλαβα γιατί κάθε φορά που κάνω format το παίρνω τόσο βαριά! Είναι βαθιά θρησκευτικός ο λόγος: αφού δεν μπορώ να σώσω την ψυχή μου, θα σώσω το πισί μου.

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΚΙ Η ΒΑΡΚΑ ΓΕΡΝΕΙ (ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ)

Ο Κωστάκης χτες μου θύμισε τον Τιτανικό!!

Ένα από τα μεγαλύτερα ναυάγια στην ιστορία. Ναυάγιο ήταν και τα αποτελέσματα της Νου Δου που βούλιαξαν την παράταξη και το μόνο σωσίβιο αράουντ … ήταν η μπάκα του Κωστάκη.

Ακούστηκε επίσης ότι ο Κώστας είναι άντρας με μεγάλο εκτόπισμα!
Ακριβώς όπως κι ο Τιτανικός!
Και οι δύο όμως βρέθηκαν στον πάτο…

Ο Τιτανικός βιαζόταν να φτάσει στη Νέα Υόρκη νωρίτερα από το αναμενόμενο και ανέπτυξε ταχύτητα. Μοιραίο λάθος. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει!
Ο Κωστάκης που είχε φουρτούνες, φόρτσαρε επίσης για να φτάσει γρηγορότερα στις εκλογές. Που να ήξερε ότι θα ‘σκαγε με το κεφάλι πάνω στο παγόβουνο!

Όπως η ναυτιλιακή εταιρία που κατασκεύασε τον Τιτανικό δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη για το ναυάγιο, έτσι και η παράταξη έκανε τον Πακιστανό και δεν είπε τίποτα για τους λόγους που το πλοίο έμπασε νερά.
Μόνο ο Καπετάνιος έμεινε όρθιος (λέμε τώρα) και ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη. Όταν την ανέλαβε όμως, ήταν ήδη αργά. Όλοι του ευχόντουσαν να πάει να πνιγεί!

Ένας-ένας οι επιβάτες του Τιτανικού εγκατέλειπαν το πλοίο και έπεφταν στη θάλασσα. Καλή ώρα σαν τον Σουφλιά που βούτηξε σήμερα στα βαθιά νερά χωρίς μπρατσάκια και κατευθύνεται κι αυτός, στη λήθη.

Ντοράκι, Σαμαράς και λοιποί βουτηχτές, ψάχνουν τώρα στα ερείπια του Τιτανικού, ωσάν τους καρχαρίες που μυρίστηκαν εξουσία.

Πάλι στον κινηματογράφο θα καταλήξω! Στα 10 Όσκαρ, ξέρετε. Η δε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Κωστάκης με τίτλο «απόφαση ευθύνης», όχι μόνο δεν κέρδισε το κοινό, αλλά γιουχαρίστηκε, καθότι ευθύνη και Καραμανλής δεν πάνε μαζί.

«Ψηλά το κεφάλι»! είπε ένας Νεοδημοκράτης (δεν θυμάμαι ποιος) και τώρα που το θυμήθηκα μου δημιουργήθηκε έντονα η επιθυμία να πιω ένα Μίλκο!

Θέλετε να σας φέρω κάτι από το φούρνο;

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑ ΣΛΟΓΚΑΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ
Με παίρνουν από τη δουλειά. (Έχω άδεια). Μου ζητάνε ένα σλόγκαν επειγόντως. Αύριο θα το έχω, τους λέω. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Γιατί όσο περνάει η ώρα καταλαβαίνω πως εγώ και το σλόγκαν δεν θα συναντηθούμε σήμερα. Αύριο ΔΕΝ θα το έχω. Αύριο όμως είναι μια νέα μέρα και ποτέ δεν ξέρεις.

ΠΕΜΠΤΗ
Το σλόγκαν εκκρεμεί. Τους έστειλα ένα mail που έλεγε ότι το επεξεργάζομαι. Είμαι σε καλό δρόμο, τους έγραψα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω βρει καν το δρόμο. Περιμένω την αναλαμπή. Πίσω από τα θολά τζάμια, αλλά δεν βλέπω τίποτα.

ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ
Με πήραν τηλέφωνο. Έβαλα τον Γιάννη να τους πει ότι λείπω. Δεν έλειπα, εδώ ήμουν, αλλά κρυβόμουν πίσω από μία συνταγή γιαουρτογλυκού. Είμαι για τα γιαούρτια, το ξέρω, αλλά με το ζόρι δεν έρχεται το σλόγκαν.
Το γλυκό πέτυχε!



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ
Ανοίγω το λάπτοπ. Παίζω τρία τέτρις για να συγκεντρωθώ. Είμαι τούβλο, αντί να ψάχνω την ιδέα, παίζω με τα τουβλάκια, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Ο Γιάννης μου λέει πως είμαι αλλού και σαφέστατα είμαι, αφού όταν χτυπάει το τηλέφωνο τους λέει πως δεν είμαι εδώ, αποδεικνύοντας το statement που ξεστόμισε. Με τα πολλά σούπα – μούπες του λένε να μου πει πως θέλουν το σλόγκαν. Αποφασίζω να πανικοβληθώ. Ανοίγω τον Μπαμπινιώτη, ανοίγω ένα ντοκ, γραμματοσειρά bookman old style. Tίποτα. O bookman δεν μπορεί να με βοηθήσει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Τους πήρα τηλέφωνο και άκουσα τα σχολιανά μου. Μου εξήγησαν πως δεν είχαν τίποτα μαζί μου, δεν ήθελαν τίποτα από μένα παρά μόνο το σλόγκαν. Τους είπα ότι έχω κολλήσει. Με περισσή ευφράδεια τους υποσχέθηκα πως το σαββατοκύριακο θα εργαστώ σκληρά, πως θα βρω το περιβόητο σλόγκαν και πως το καλό αργεί!
Μου είπαν πως όλα καλά αλλά πως είμαι πάντα εκτός χρόνου!

ΣΑΒΒΑΤΟ
Έκανα τα πάντα εκτός από το σλόγκαν. Υποτίθεται ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένας εργάτης σκάλιζε την ιδέα, αλλά ήταν θέμα χρόνου να ξεχάσω ακόμα και την ύπαρξη του εργάτη και να τον αφήσω να ξελιγωθεί, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν του έδωσα. Ο εργάτης ξεράθηκε. Η ιδέα, επίσης. Συμπέρασμα: η ιδέα μπορεί να περιμένει. Κι αύριο μέρα είναι.

ΚΥΡΙΑΚΗ
Σήμερα δεν πιάνεται που δεν εργάστηκα γιατί είχα σοβαρές δουλειές. Με είχε καλέσει η mamma σπίτι της και η mamma παίζει φοβερή μπιρίμπα, όπως επίσης και ο συμπαίκτης της Island, οπότε, αφοσιώθηκα στη μπιρίμπα. Μετά από ένα καταπληκτικό στιφάδο, σοκολατάκια και κρασί, όχι μόνο δεν είχα όρεξη να κάτσω να σκεφτώ σλόγκαν, γύρισα σπίτι κι άρχισα την προπόνηση με τον Γιάννη. Δεν μπορεί να μας κερδίζουν έτσι απλά!




ΔΕΥΤΕΡΑ
Πήρα ένα mail από τη δουλειά που με άγχωσε πολύ. Ως γνωστόν, με καθεστώς άγχους, δεν αποδίδεις. Έκατσα όλο το πρωί και μουντζούρωνα χαρτιά, τζίφος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τουλάχιστον, σήμερα δεν έχασα τον χρόνο μου παίζοντας τέτρις.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ (ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ)
Πέφτω για ύπνο η καψερή με τον καημό του σλόγκαν στο κεφάλι. Και δεν μου φτάνει η πίκρα μου, με παίρνει ο ύπνος και με βάζει πάνω σε ένα βουνό. Με βλέπω να σκαρφαλώνω, πράγμα αδιανόητο για μένα, αφού από την ακροφοβία που με δέρνει δεν μπορώ να σκαρφαλώσω ούτε πάνω σε σκαμπό, ένιγουέι. Ξαφνικά, με αυτήν την ακατανόητη ευκολία που μόνο στα όνειρα συναντάς, κάνω μία τσουπ και βρίσκομαι στην κορυφή του βουνού! Και ποιον βλέπω στην κορυφή;! Τον Γιάννη. Ο οποίος, Γιάννης, μόλις με βλέπει, ανοίγει τα χέρια θριαμβευτικά και φωνάζει….
Ένα σλόγκαν! Το σλόγκαν που έψαχνα!

Δεν ξέρω αν με ξύπνησαν οι φωνές του Γιάννη (μα τι λέω;!) πάντως ξύπνησα. Το όνειρο (αλλά κυρίως το σλόγκαν) επέστρεψε στο μυαλό μου και βούιξα από χαρά! Αυτό ήταν! Τα κατάφερα! Επιτέλους, το βρήκα! Κι ας μην το βρήκα ξύπνια!

Ο Γιάννης δίπλα μου ροχάλιζε ανύποπτος. Ενώ αυτός κοιμόταν, είχε ανέβει μέχρι την κορυφή του βουνού και μου είχε βρει και το τέλειο σλόγκαν!!

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ
Το σλόγκαν μου έγινε αποδεκτό με διθυραμβικά σχόλια και έγινα ξανά το πρόσωπο της ημέρας. Από Wanted, σερίφης ένα πράμα.
Όταν ξύπνησε ο Γιάννης είχα ήδη τακτοποιήσει το θέμα σλόγκαν.
-Τι έγινε με το σλόγκαν; με ρώτησε φτιάχνοντας καφέ.
Που να του τα λέω…!
-Που να στα λέω…! Έλα κάτσε όμως, δεν είσαι κουρασμένος;
Δεν ήταν.
-Μόλις ξύπνησα! Γιατί να είμαι κουρασμένος;
-Δεν ξέρεις εσύ, μωρό μου. Καλά, δεν θυμάσαι που συναντηθήκαμε στο βουνό;
-Πας καλά; Ποιο βουνό;
-Καλά, φέρε τον καφέ και θα σου πω ποιο βουνό.
Και πριν του πω ποιο βουνό και ποιο σλόγκαν, πάει και βάζει μουσική και τι σύμπτωση! Βάζει το… Out Of Time Man από Mick Harvey!
Μπορεί να είμαι ο… άνθρωπος εκτός χρόνου, αλλά πως τα καταφέρνω πάντα, η άτιμη - και ανεβαίνω στην κορυφή του βουνού! Και την καταβρίσκω!


">

DEBATE

Είδα debate. Και θυμήθηκα μία καταπληκτική ταινία-σταθμό στην ιστορία της σαβούρας που έφερνε αντιμέτωπα δυο τέρατα που δεν ψοφάνε με τίποτα.
Τζέισον και Φρέντι. Κωστάκης και Γιωργάκης.



Ο Τζέισον περιφέρεται με μια μάσκα και σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του, πίσω του, ακόμα και δεξιά του. Τα σίκουελ έδειχναν να μην έχουν τέλος. Μετά τα σπλάτερ «αίμα στο Βατοπέδιο», «το μυστικό της καταραμένης οφσόρ» και «όλοι οι φίλοι μου ήταν βρυκόλακες», ο Τζέισον-Κωστάκης θα αποσυρθεί γιατί δεν είναι πια μπλοκμπάστερ. Κάποτε έσπαγε τα ταμεία, τώρα τα ταμεία άδειασαν.

Ο Φρέντι ερχόταν στα όνειρά μας ως πρωθυπουργός και όσο κοιμόμασταν ζούσαμε ένα δράμα! Τώρα όμως ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα και ο Γιωργάκης-Φρέντι δεν θα κυβερνήσει μόνο στον ύπνο του, θα κυβερνήσει και ξύπνιος!!

Όπως στην ταινία, έτσι και στο debate τα δύο τέρατα πάλεψαν με νύχια και με δόντια (ειδικά ο Φρέντι που έχει κάτι νυχάρες να)! Ποιος κέρδισε; Όχι πάντως εμείς στη γαλαρία. Εκεί που έτρωγα τα ποκ κορν μου, κατάλαβα πάνω στο πεντάλεπτο ότι το εργάκι ήταν μούφα και την έκανα διακριτικά. Δεν έμαθα ποτέ το τέλος αλλά το υποπτεύομαι: τα θρίλερ δεν έχουν ποτέ τέλος καλό! Οι κακοί δεν πεθαίνουν, όπως ο Τζέισον και ο Φρέντι, σμπαράλια να γίνουν, θα αναστηθούν, θα πεταχτούν από εκεί που δεν το περιμένεις, να σε γδάρουν, να σε φάνε ζωντανό, να σου πιουν το αίμα και φυσικά, να σε φορολογήσουν.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο Μετεωρίτης ακούει Gabin feat. Dee Dee Bridgewater - Into my soul. Και καλά κάνει.



Ο Μετεωρίτης, επίσης, αγαπάει πολύ την Εμιλιάνα.



Ο Μετεωρίτης έχει μεγάλο κόλλημα με τον Leonard Cohen αλλά και με αυτή τη διασκευή:



Όταν η Άμυ ψαχνόταν η Άντζελα ήδη βρισκόταν στον σκληρό μου. Την ανακάλυψα όταν διασκεύασε το "love is stronger than death" των πολυαγαπημένων μου THE THE. Νομίζω πως έχει καταπληκτική φωνή.



Συμπέρασμα: ο Μετεωρίτης έχει αρχίσει να γερνάει!! Στην τελική, καλοί οι Μπάουχαουζ αλλά δεν ξέρω πόσο θα τους εκτιμούσαν τα παιδιά! Τα παραπάνω όμως τους αρέσουν πολύ.

Είμαι σε κατάσταση εντελώς γιούπι γιατί έχω άδεια μέχρι τις 3 Οκτωβρίου!

Ο ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ, Η LADY GAGA, ΟΙ CURE KAI Ο JOE COCKER (ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΓΙΑ ΠΡΩΤH ΦΟΡΑ, ΣΤΟ ΙΔΙΟ POST)

Ποια είναι η Lady Gaga;


ίΈνα ξεκωλάκι (σόρι) που κυκλοφορεί σε ringtones (μάλλον έχει βγάλει και cd). Το οποίο ξεκωλάκι, βγαίνει και κάνει την εξής δήλωση: «Έκοψα τα ναρκωτικά χάρη στον πατέρα μου». Ο πατέρας της (ο κυρ Γκάγκας) γύρισε, λέει, μια μέρα και της είπε «αυτό που κάνεις σε καταστρέφει. Καλά θα κάνεις να το σταματήσεις».
Έτσι, γενικά κι αόριστα βρόντηξε ο φάδερ, αλλά πέτυχε, δεν έτυχε.
Γιατί η Γκάγκα πολύ την άκουσε με αυτό το statement του μπαμπά, και έτσι, απλά, έκοψε μαχαίρι την κόκα και «γλίτωσε», αυτά ήταν τα λόγια της.
Ας το προσπεράσουμε αυτό. Μία τόσο μεγάλη κατάρα όπως η εθιστικότατη κόκα, δεν κόβεται έτσι απλά, μαχαίρι. Δεν την πιστεύουμε αλλά πάμε παρακάτω.
Τι είπε ρε παιδιά το άτομο; Ακούστε τι είπε:
«Άρχισα να παίρνω ναρκωτικά όταν έπιασα σπίτι μόνη μου και τότε, άκουγα συνέχεια την μουσική των Cure».



Μάλιστα. Κι εγώ είχα πιάσει σπίτι μόνη μου και άκουγα συνέχεια Cure. Στοίχημα, περισσότερο απ’ όσο άκουγε αυτή. Και τι έκανα, ο άνθρωπος; Χόρευα αγκαλιά με το λούτρινο το just like heaven, έκλαιγα με το three imaginary boys (μην με ρωτάτε γιατί, δεν ξέρω γιατί), έβαζα το fire in Cairo στο μαξ και μου χτυπούσαν το κουδούνι για να μου κάνουν παράπονα, (δεν άκουγα το κουδούνι γιατί η μουσική ήταν πολύ δυνατά). Τέλος πάντων, οι Cure γενικότερα με ωθούσαν στο να κάνω πράγματα, συμφωνώ. Για παράδειγμα, έκανα βασανιστήρια στα μαλλιά μου και τα τίγκαρα στη λακ για να ‘χω το look και κυκλοφορούσα σαν τον Μπέλα Λουγκόζι στο πιο μεσογειακό του. Παραδέχομαι επίσης πως οι Cure με υποχρέωσαν να φοράω μαύρα, χειμώνα-καλοκαίρι, συντηρώντας ένα πένθος που μάλλον αφορούσε την πορεία της μουσικής. Μέχρι και ποιήματα με έκαναν να γράψω οι Cure, καθώς η υπνωτιστική και πλούσια σε εικόνες μουσική τους με μελαγχολούσε και ως γνωστόν, οι υγιείς άνθρωποι όταν μελαγχολούν γράφουν κανά ποίημα, κανά post… δεν παίρνουν κόκα πάντως!! Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την ιστορία! Και στην τελική, οι Cure ήταν και είναι το πιο αγαπημένο μου γκρουπ, ε, δεν μπορεί να βγαίνει αυτή η λολότα και να τους πιάνει στο στόμα τους ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, να τους βάζει στη μύτη της!

Υποθέτω πως όταν έκοψε τα ναρκωτικά, έκοψε και τους Cure. Το vlammeno είχε θεραπευτεί.

Έμαθα κι άλλο κουλό νέο, αλλά τελικά δεν ξέρω αν είναι κουλό.



Ο Μητροπάνος, λέει, ήταν να τραγουδήσει με τον Τζο Κόκερ πριν δυο χρόνια, αλλά λόγω της ασθένειάς του, το σχέδιο δεν προχώρησε. Φέτος όμως, θα τραγουδήσουν, λέει, μαζί και μάλιστα ο ένας θα πει τραγούδια του άλλου. Νόμιζα πως πρόκειται για αστείο αλλά καθόλου δεν αστειευόταν η εφημερίδα που το έλεγε, κι ενώ αρχικά έπαθα κάτι σαν σοκ, ύστερα παραχώρησα μισού λεπτού σκέψη στο γεγονός και ξαφνικά το είδα με άλλο μάτι. Γιατί όχι; Σκέφτηκα. Ο Μητροπάνος να τραγουδάει το you can leave your hat on, το unchain my heart, θα μπορούσε.
Για τον Κόκερ δεν ξέρω αν θα μπορούσε. Δεν είμαι σίγουρη πως θα καταφέρει να πει «Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα»… αλλά ο καλός ο παππούς όλα τ’ αλέθει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Ρε παιδιά, επειδή είμαι εντελώς γκάου, ξέχασα και πως "ανεβάζω" βίντεο στο blog και επίσης δεν έχω ιδέα πως ανεβάζω links... ας με βοηθήσει κάποιος με mail ή εδώ...
Ο καλός Σαμαρείτης που θα με ξεστραβώσει (αν τα καταφέρει γιατί δεν το'χω καθόλου ρε παιδιά) κερδίζει ένα μαύρο κραγιόν για νιου γουέιβ εμφανίσεις!

ΠΟΣΟ ΜΙΣΩ ΤΗ ΣΚΑΡΛΕΤ (ΝΟ 1.255)

Συνεχίζω ακαθέκτου τον πόλεμο που κάνω στην Σκάρλετ, πρώτον, γιατί βαρέθηκα να την βλέπω παντού, δεύτερον, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τα βυζιά της παντού και τρίτον, γιατί αν δεν υπήρχε ο Γούντι Άλλεν να την βάλει στο Scoop και στο Βίκυ-Χριστίνα, το κοριτσάκι θα έπαιζε μόνο σε πατατιές, -μετά το «Χαμένοι στην μετάφραση» όλα τα άλλα ήτο μούφες. Ας αφήσω όμως τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους (λέμε τώρα, γιατί σιγά μην αφήσω τις φωτογραφίες να μας τα πουν όπως τα θέλουν).

Εδώ βλέπουμε την «από φωνή-μουν* κι από μουν*-φωνάρα» (κλεμμένος τίτλος από παλιό μου post) να ερμηνεύει Tom Waits. Το σύντομο αυτό ανέκδοτο σταματά ακριβώς εκεί που έφτασε το συγκλονιστικό lp της Σκάρλετ, δηλαδή, στον πάτο.

Εδώ βλέπουμε την προσπάθεια της Σκάρλετ να γίνει Μόνικα, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει, αν εξαιρέσεις το φρύδι που είναι Μόνικα copy-paste. Το κορίτσι έβαψε τις χειλάρες της ώστε να θυμίζει Μόνικα, έφτιαξε και το φρύδι αλα Μπελούτσι, μέχρι και το μαλλί της έβαψε και το έσιαξε όπως η Μόνικα... δυστυχώς όμως, δεν έφτιαξε (ακόμα) το βυζί! Με πατημένο βυζί, με styling-ρομπάκι λουλουδέ, απέχει καραμακράν από τη θεά Μόνικα και μάλλον το κατάλαβε και κράτησε τη βαφή νο69 (το πλατινέ της Μονρόε).

Και τέλος, το Σκαρλετάκι, με παπούτσι που άμα εγώ το φόραγα ποτέ ο Γιάννης θα με χώριζε και θα κράταγε και τα παιδιά, με κόκκινο ζωνάκι, καφέ σορτσάκι, γκρι σουρί μπλουζάκι, (δεν βρέθηκε ένας φίλος να της πει "που πας έτσι κοπέλα μου;!) και, με κορμάρα (ας βρεθεί άντρας να μου πει ότι η Σκάρλετ έχει ωραίο σώμα). Πού ρε παιδιά, στο σινεμά έχει ωραίο σώμα; Στο σινεμά ακόμα κι ο Μπεν Στίλερ μοιάζει θεός κι ο άνθρωπος είναι ενάμιση μέτρο με τα χέρια ανάταση!

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ Ο,ΤΙ ΘΕΣ!

ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΩ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ ΝΑ 'ΟΥΜ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΣΟΥΤΖΟΥΚΑΚΙΑ)

Κυρίες και κύριοι,
είναι πραγματικότης: Πάμε σε εκλογές. Ο Πόρκι που τόσο καιρό κυβερνά την άμοιρη τούτη χώρα και παίζει με τα νεύρα μας, αποφάσισε να τα μαζέψει και να φύγει. Δυστυχώς, δεν θα φύγει αμέσως, θα κατσικωθεί μέχρι τον Οκτώβρη-αλλά έχει ο λαός υπομονή! Κάντε υπομονή, λοιπόν, ένας μήνας ακόμη μένει!
(Πάντως, να το ξέρετε, τα σουτζουκάκια είναι πολύ γούρικο φαγητό. Εκεί που τα πασπάλιζα, άκουσα την καλή είδηση! Τη μέρα που ο Γιάννης μού δήλωσε πως θα παντρευτούμε, σουτζουκάκια είχαμε φάει. Και όταν γύρισα σπίτι με τα μωρά, σουτζουκάκια έφαγα!).
Βασικά, πολύ χαίρομαι που θα φύγει ο χοντρός, δεν το συζητώ, αλλά αυτό που προέχει για μένα, είναι να "ανεβάσω" στο blog τη συνταγή για τα σουτζουκάκια. Γιατί είμαι σίγουρη πως μεγάλα παιδιά είστε, ΞΕΡΕΤΕ τι να ψηφίσετε (και τι να μην ψηφίσετε=Ορθόδοξο Συναγερμό)... σουτζουκάκια όμως... ξέρετε να φτιάχνετε;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Κάποιος πάρα-πάρα-πάρα πολύ αγαπημένος μου σήμερα, ο Χιου,
έγινε εξήντα χρόνων! Ρε πως περνάνε τα χρόνια..

Τι θα πει "ποιος Χιου"; Πάντως όχι ο Χιου Τζάκμαν, ούτε ο Χιου Γκραντ.
Ο... ΓΚΡΑΝΤ HUGH CORNWELL, o τραγουδιστής (και όχι μόνο) των Stranglers, που δυστυχώς, άφησε το γκρουπ το 1990 για να ακολουθήσει σόλο καριέρα αλλά και για να γράψει βιβλία!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα βαρεθώ ποτέ τα κομμάτια των Stranglers. Πιστεύω ότι ο επόμενος τραγουδιστής τους δεν έφτασε ποτέ τον Hugh.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΔΗΣΗ

Κάποιες ειδήσεις με συγκινούν, όπως αυτή που έμαθα μόλις και αν και δεν αποτελεί "το θέμα της ημέρας", εμένα μου στρογγυλοκάθησε στο μυαλό και με βασανίζει, μέχρι να έρθει η επόμενη είδηση που θα με στεναχωρήσει.
Στην Άρτα σημειώθηκε ληστεία στην Εμπορική Τράπεζα με αποτέλεσμα ο ένας δράστης να χάσει τη ζωή του από την παρέμβαση των αστυνομικών. Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν στα πόδια.
Οι ληστές, ίσως επειδή βλέπω πολύ κινηματογράφο, δεν μου είναι αντιπαθείς. Πιστεύω ότι η ανάγκη τους φέρνει στο σημείο να πάρουν τα όπλα και να εισβάλουν σε τράπεζα. Θέλει και θράσος η ληστεία... Φαντάζομαι τους δράστες να παρακολουθούν την περιοχή, να παρακολουθούν την τράπεζα... τους φαντάζομαι ακόμα να "συνεδριάζουν" καταστρώνοντας τα σχέδιά τους... όπως και να' χει, οι ληστές κάνουν πολλά όνειρα!
Άραγε τι ονειρευόταν αυτός ο άτυχος άντρας; Ήταν Έλληνας, ήταν αλλοδαπός; Ήταν ένα στυγνό κάθαρμα ή ένας απελπισμένος πολίτης; Τον περίμενε κάποια γυναίκα με αγωνία να γυρίσει σπίτι; ...Δεν θα μάθουμε ποτέ. Γιατί τα πτώματα δεν μπορούν να μιλήσουν, ούτε κανένα κανάλι αφιέρωσε τηλεοπτικό χρόνο για να μας διαφωτίσει σχετικά με την προσωπικότητα του "πτώματος". Θα μου πεις... τόσα κακά γίνονται στον άδικο τούτο κόσμο, αυτό σου έβγαλε το μάτι; Όπως και να'χει, στις ταινίες τους αγαπάμε συνήθως τους ληστές, τους συμπονούμε, όπως αγαπάμε επίσης και τους έντιμους μπάτσους. Η πραγματικότητα όμως δε είναι σινεμά και δεν κόβει εισιτήρια. "Περνάει" σαν σύντομη
είδηση και ο δημοσιογράφος μας ανακοινώνει ότι περνάμε σε άλλες ειδήσεις.
Με την ίδια ευκολία που θα περάσω κι εγώ στο επόμενο post...

ΧΟΝΤΡΑ ΨΕΜΑΤΑ

Αγαπητό ημερολόγιο,
Έχω μπερδευτεί και θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Πρόπερσι είχαμε πάει διακοπές αλλά δεν περάσαμε καλά. Ξαφνικά, μία μεγάλη φωτιά μας χάλασε το κέφι και η μαμά με τον μπαμπά έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και εγώ γκρίνιαζα που έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε βόλτα, ο μπαμπάς μου είπε σοβαρά «παιδί μου! Καίγεται όλη η Ελλάδα»! Η μαμά ήταν στεναχωρημένη πολύ και έλεγε συνέχεια «έχω μαυρίσει τελείως…». Στεναχωρήθηκα γιατί μου έλεγαν και οι δύο ψέματα, πρώτον δεν καιγόταν όλη η Ελλάδα, καιγόταν όλη η Πελοπόννησος και όλη η Εύβοια και δεύτερον, η μαμά έλεγε πως είχε μαυρίσει, αλλά καθόλου μαυρισμένη δεν ήταν, γιατί η μαμά δεν κάθεται ποτέ στον ήλιο και είναι άσπρη σαν χριστουγεννιάτικος κουραμπιές. Ύστερα, τους ρώτησα ποιος είναι αυτός ο χοντρός κύριος στην τηλεόραση που κάθεται και κοιτάζει τη φωτιά και πάλι ψέματα μου είπαν, μου είπαν πως αυτός ο κύριος είναι ο πρωθυπουργός της χώρας, ο κύριος Καραμανλής, αλλά λίγο αργότερα όταν ήρθαν σπίτι μας οι φίλοι μας, δεν τον έλεγαν Καραμανλή, τον έλεγαν κόπανο και θύμωσα γιατί δεν έβγαλα άκρη. Θυμάμαι μάλιστα που όταν τους ρώτησα αν Καραμανλής και κόπανος σημαίνει το ίδιο πράγμα, με μάλωσαν και μου είπαν ότι τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να εκφράζονται έτσι και όταν ζήτησα διευκρινίσεις μου είπαν να πάω στο δωμάτιό μου.

Την επόμενη χρονιά δεν κάναμε διακοπές γιατί δεν είχαμε λεφτά. Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε διακοπές, μου είπαν ότι φταίει πάλι αυτός ο φούσκας ο Καραμανλής και η κυβέρνηση και απάντησα φυσιολογικά ότι ήξερα ασφαλώς τι σημαίνει Καραμανλής (=κόπανος) αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει κυβέρνηση. Ο μπαμπάς μου είπε ότι ούτε αυτοί ξέρουν και η μαμά του είπε ότι αυτό δεν είναι απάντηση και ο μπαμπάς της είπε να μου εξηγήσει αυτή λοιπόν τι σημαίνει κυβέρνηση και η μαμά κάτι είπε για κλέφτες. Τρόμαξα και φοβήθηκα ότι θα έρθει ο χοντρός το βράδυ να μου κλέψει τις κούκλες και τα αυτοκόλλητά μου και τα κλείδωσα στο συρτάρι μου, αλλά ευτυχώς, ο χοντρός δεν ήρθε. Φέτος, πήγαμε διακοπές και ξαφνικά, η τηλεόραση έδειχνε πάλι φωτιές και έβαλα τα κλάματα γιατί ήξερα ότι πάλι θα κάτσουμε να βλέπουμε τηλεόραση. Φυσικά, όταν είδα τον χοντρό στην τηλεόραση, τον αναγνώρισα αμέσως! «Μέσα στο ελικόπτερο που πετάει είναι ο κόπανος!!!» είπα και δαγκώθηκα αμέσως γιατί θυμήθηκα ότι τα παιδιά δεν εκφράζονται έτσι, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, οι γονείς μου γέλασαν και με φίλησαν. Τότε, πήρε αέρα ο κώλος μου και τους ρώτησα επιτέλους αν ο Πρωθυπουργός είναι κόπανος, ή αν ο κόπανος είναι πρωθυπουργός και τι είναι τέλος πάντων αυτή η «κυβέρνηση». Τότε ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά, με κοίταξε σοβαρά και μου υποσχέθηκε πως αυτήν την κυβέρνηση δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Τον ρώτησα γιατί και ο μπαμπάς μου είπε πως αυτή η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη και δεν θα βγεί ποτέ ξανά. Να σου πω κάτι όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο; Δεν τον πιστεύω! Μου λένε ψέματα! Πέρσι μου είπαν πως θα πάμε διακοπές και δεν πήγαμε, πρόπερσι μου είπαν πως τα παιδιά δεν κάνει να εκφράζονται έτσι αλλά φέτος με φίλησαν που είπα τον πρωθυπουργό κόπανο, ημερολόγιο, δεν τους έχω καμία εμπιστοσύνη, οι μεγάλοι λένε μεγάλες κοτσάνες. Αφού, να φανταστείς, χτες άκουσα έναν μεγάλο που συζητούσε με τους γονείς μου να λέει «ψήφισαν και τα δέντρα». Καλέ ποια δέντρα; Υπάρχουν δέντρα;!! Αφού, ακόμα κι εγώ ξέρω πως δέντρα δεν υπάρχουν πια. Οι μεγάλοι λένε ψέματα. Χοντρά ψέματα. Χοντρά, σαν τον πρωθυπουργό-κόπανο-Καραμανλή-όπως θέλεις πέστο.

I AM THE GOD OF HELL AND I BRING YOU : FIRE !! I' LL TAKE YOU TO BURN !!

Δεν πιστεύω στην αιωνιότητα, στον Παράδεισο και στην Κόλαση,
αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις, αν υπάρχει κόλαση, λέω, αν, θα έχει φλόγες - και αν έχει φλόγες, εκεί να βρεθείτε ρε, να καείτε ζωντανοί (ή πεθαμένοι, δεν με νoιάζει), να τυλίγεστε μέσα στις φλόγες και να ουρλιάζετε από τον πόνο !

...Και εσείς που ανάβετε τις φωτιές
και εσείς που δεν μπορείτε να τις σβήσετε.

Ο τίτλος είναι από το τραγούδι "FIRE"
CRAZY WORLD OF ARTHUR

I LOVE YOU PAUL/JOHN !!!

Χτες αφήσαμε τα παιδιά στη γιαγιά, για να πάμε στον Paul Weller!
Λίγο πριν ξεκινήσουμε, διαπιστώσαμε ότι η φωτογραφική μηχανή μας τα έχει φτύσει, γεγονός που θα μπορούσε να γίνει αιτία καυγά, αλλά είμαστε και οι 2 πολύ χαρούμενοι για να τσακωθούμε! Ανεβήκαμε στη μηχανή και ανηφορίσαμε για το Θέατρο Βράχων. Φοβόμουν ότι δεν θα έχει κόσμο, ή ακόμα χειρότερα, φοβόμουν ότι θα έχει κόσμο, που θα έχει έρθει για να ακούσει το You Do Something To Me. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πολύ κόσμο-που ήρθε για όλο το πακέτο, για τους Jam, για τους Style Council, για το εξαιρετικό 22 Dreams – το τελευταίο του album… Η συναυλία ξεκίνησε με καθυστέρηση μισής ώρας (δεν παραπονέθηκε κανείς) και ο σίφουνας Paul ανέβηκε στη σκηνή! Δεν σας λέω τίποτα!! …Που θα σας πω δηλαδή, γιατί ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει ποτέ! Ο θεός Paul ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Τα είπε ΟΛΑ (άφησε απ’ έξω το wishing on a star, το it’s written in the stars, προτίμησε να παίξει δυνατά, πολύ δυνατά), οπότε ΔΕΝ τα είπε όλα, αλλά δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο, γιατί στο 3ο ανκόρ βγήκε και είπε το town call malice και χόρεψαν ακόμα και τα βράχια!! Πρέπει να έπαιξε τουλάχιστον με 10 κιθάρες, πρέπει να έφτυσε τουλάχιστον 30 φορές, αλλά.. δεν τα έφτυνε με τι-πο-τα! Ενέργεια και πάθος και λίγα λέω. Γιατί τον Paul δεν τον ενδιαφέρει πως θα ακουστεί η φωνή του, ζει τα κομμάτια του και τα ερμηνεύει με φοβερό αυθορμητισμό. Όταν ξεκίνησε το wild wood (δείτε το στο you tube, κάποιοι καλοί άνθρωποι το ανέβασαν και η εκτέλεση ήταν σούπερ), ο Paul έπινε το ποτάκι του, κάπνιζε και τραγουδούσε, ήταν σαφές ότι δεν τον ενδιέφεραν τα χιτάκια, ούτε οι αναπτήρες, που ευτυχώς, δεν άναψαν. Το ξέρω πως το κείμενο που γράφω τώρα είναι ασύνδετο και κακογραμμένο και δεν συμμαζεύεται, αλλά γράφω στη ζούλα, καθώς έχω ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ δουλειά και έχω σκυλοπήξει. Ένιγουέι, η συναυλία κράτησε σχεδόν 2 ώρες, πήραμε και το playlist ως ενθύμιον (τα καλά του να είσαι στις πρώτες σειρές, φυσικά είμαστε δεύτερη σειρά γιατί έχουμε και μία τρέλα με τον Paul!) και ξανα-ανεβήκαμε στη μηχανή να γυρίσουμε σπίτι. Στην Κατεχάκη, κατεβαίνοντας από Βύρωνα, τα αυτοκίνητα έτρεχαν σαν τρελά και, όπως διαπιστώσαμε μετά, και εγώ και ο Γιάννης, κάναμε μαύρες σκέψεις, όπως, «σκέψου να μας συμβεί κάτι κακό τώρα που τρέχουμε με την μηχανή, δηλαδή τώρα που οι άλλοι τρέχουν, εμείς κανονικά πηγαίνουμε, τώρα που έχουμε δύο παιδιά…» και τελικά πήγαμε σε ένα μπαράκι για να συζητήσουμε τις ενοχές μας και περάσαμε πάρα πολύ ωραία παρ’ όλη την κούρασή μας και γυρνώντας σπίτι έκανα πολύ ωραίες σκέψεις, όπως ότι θα βάζω στα παιδιά μου τραγούδια του Paul και πως θα αγαπώ πάντα τον Paul και φυσικά θα αγαπώ για πάντα τον Γιάννη και γυρίσαμε σπίτι τελικά και μπήκα στο wikipedia να διαβάσω για τον Paul και διαπίστωσα πως το πραγματικό του όνομα είναι John!
Και μετά κοιμήθηκα…

Και αν θυμάμαι καλά…
«είδα στον ύπνο μου 22 όνειρα, τα 21 ήταν για σένα, φύλαξα το ένα για μένα, για να σώσω την ψυχή μου»…

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ (ΚΙ ΕΓΩ, Η ΙΕΡΟΣΥΛΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ..!)

Κυριακή, στο μπαρ που παίζω μουσική. Μπροστά μου κάθονται τρεις μπερδευτικοί πιτσιρικάδες, από αυτούς που δεν ξέρεις αν ακούνε Killers, Πέγκυ Ζήνα ή P.J Harvey. Αργά ή γρήγορα όμως θα εκδηλωθούν, που θα πάει;
Και εκδηλώνονται. Την ώρα που παίζω το Monkey Man της Winehouse.
-Μήπως έχεις Michael Jackson;
Δεν έχω. Η θήκη μου διαθέτει 32 mp3, επί 170 κομμάτια το καθένα, έχω περίπου 5.500 τραγούδια. Αλλά κανένα του μακαρίτη.
-Σοβαρά τώρα. Αν δεν είχε πεθάνει ο Michael Jackson θα μου ζητούσες Michael Jackson;
Το ερώτημα ήταν δύσκολο και ο μικρός μπλοκαρίστηκε. Κάνω αλλαγή, Jools Holland - Jamiroquai-Mood for love. Φοβερή εκτέλεση.
-Ο Michael Jackson είναι θεός, τολμά να πει ο μεσαίος.
-Θα σου πω κάτι. Έχω το Thriller αλλά από Ian Brown.
Οι πιτσιρικάδες κοιτάζονται. Δεν έχουν μυρωδιά.
-Ποιος είναι ο Ian Brown;
(Μάλλον ισχύει η εκδοχή της Πέγκυς. Για P.J δεν το συζητώ καν).
-Ο τραγουδιστής των Stone Roses. Και μην με ρωτήσεις ποιοι είναι οι Stone Roses.
Δεν τολμά να με ρωτήσει. Λέω να παίξω με τα νεύρα τους.
-Έχω και το Beat it σε λάτιν!
Οι πιτσιρικάδες με κοιτάζουν σαν να είχα φτύσει μέσα στο ποτό τους.
-Αυτό είναι ιεροσυλία! καταλήγει αυτός που δεν είχε ανοίξει ακόμα το στόμα του.
-Έτσι είμαι εγώ, ιερόσυλη. Λέω και βάζω τα ακουστικά. Για να γλιτώσω.
Δεν γλιτώνω. Ο μεσαίος κάτι μου λέει με τη νοηματική. Βγάζω τα ακουστικά.
-Να σε ρωτήσω κάτι; (λέει ο μεσαίος). Εσύ δεν παθαίνεις κάτι όταν βλέπεις τα video clips του Michael Jackson; Το MTV τα παίζει συνέχεια.
Α, εδώ το πράγμα αλλάζει. Αναστενάζω και το εννοώ!
-Τι λες τώρα… κατάθλιψη έπαθα… ειδικά όταν είδα το do you remember the time! Έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες.
Τους μπέρδεψα. Θα τους ξεμπερδέψω όμως.
-Βλέπετε, καλά μου παιδιά, όπως έκανα ζάπινγκ έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο. Ποια εμφανίζεται σε αυτό το βίντεο; Η Ιμάν. Ποια είναι η Ιμάν; Η γυναίκα του Bowie. Που έχει να κάνει χρόνια συναυλία!! Και περιμένω μετά το Reality- εγώ και κάποια εκατομμύρια- να βγάλει καινούργιο c.d. Και δεν βγάζει! Και θέλω να τον ξαναδώ! Γιατί εγώ πιστεύω στον μονοθεϊσμό. Και ένας είναι ο Θεός: ο Bowie. Αυτά!!!
Με κοιτάνε αμίλητοι. Επιτέλους, το βούλωσαν. Πληρώνουν και φεύγουν πικραμένοι.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το tribute στον David που κράτησε καμιά ώρα. Μέχρι και το sex and the church έπαιξα. Είπαμε, είμαι ΙΕΡΟΣΥΛΗ!!!

Ε Φ Ι Α Λ Τ Η Σ

Περπατάω, λέει, σε έρημο δρόμο, μόνη μου. Δεν ξέρω που πηγαίνω, δεν ξέρω από πού ήρθα, έτσι είναι τα όνειρα. Περπατάω λοιπόν και αναρωτιέμαι αν ο δρόμος είναι μακρύς. Μπα, λέω στον εαυτό μου, ένα τσιγάρο δρόμος είναι. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, -να πεις ότι την είπα φωναχτά!- τσουπ, εμφανίζεται ένα όργανο, φτυστός ο Μπρους Γουίλλις και με αρπάζει από το μπράτσο.
-Συλλαμβάνεστε. Φοβάμαι πως πρέπει να με ακολουθήσετε, λέει και συγχρόνως μου δείχνει το σήμα του. Μπάτσος. Της Αντικαπνιστικής.
-Εγώ να δείτε πως φοβάμαι! Και που να πάμε δηλαδή; Δεν έκανα τίποτα κακό.
Δεν άναψα τσιγάρο! Μια σκέψη έκανα!
-Η σκέψη σας βλάπτει σοβαρά την υγεία. Που ακούστηκε περπάτημα και τσιγάρο;
-Σας λέω, μία σκέψη έκανα, αφήστε που ήταν σχήμα λόγου!
-Δεν ξέρω εγώ από σχήματα και λόγους (λέει όσο μου φοράει χειροπέδες), το κάπνισμα έχει καταργηθεί παντού, πρέπει να με ακολουθήσετε.

Προφανώς τον ακολούθησα γιατί μετά έγινε αλλαγή πλάνου και βρέθηκα δεμένη σε μια καρέκλα, σε ένα μίζερο δωμάτιο και γύρω μου βρίσκονταν τρεις αγριεμένοι. Της Αντικαπνιστικής.
-Το ξέρετε ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία; ρωτάει το ένα όργανο.
Ξαφνικά, αποφασίζω να γίνω θρασύς. Όνειρό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω. Άσε που τώρα που βλέπω καλύτερα το όργανο, μάλλον προς τον Χαϊκάλη φέρνει και καθόλου προς τον Μπρους Γουίλλις. Πώς μπορούσα να υπάρξω τόσο ανόητη;
-Άκου να σου πω. Την δική μου υγεία βλάπτει. Όχι την δική σου! Οπότε, τι ζόρι τραβάς;
Γρονθ, σκρατς, ζμπουμ. Ο Μπρους Χαϊκάλης μου ρίχνει μπουνιές στο πρόσωπο. Σφίγγω τα δόντια, πονάω φριχτά και ευτυχώς, με ένα απίστευτα γρήγορο μοντάζ, βρίσκομαι αλλού, εντελώς αλλού, τα όργανα δεν με βαράνε πια και το σκηνικό αλλάζει εντελώς!

Βρίσκομαι λοιπόν σε μία καταπράσινη πεδιάδα γεμάτη ανθισμένα δέντρα! Πουλάκια κελαηδάνε, ρυάκια κυλάνε, μιλάμε για πολύ φύση. Έχω ένα απίστευτα όμορφο συναίσθημα ευφορίας. Μακάριος άνθρωπος. Σφίζω από ευτυχία, περπατώ και πετώ, θα ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη, θα ‘ναι ουρανού κατάνυξη- που έλεγε και η Βόσσου ένα πράμα. Ασύλληπτη ευτυχία. Και ξαφνικά, ανάβω ένα τσιγάρο! Το καπνίζω αργά και ηδονικά, ρουφάω τον καπνό, κλείνω τα μάτια, κατεβάζω τον καπνό, ύστερα φυσάω τον καπνό, αισθάνομαι ακόμα πιο ευτυχισμένη! Ξαπλώνω στη γη και εξακολουθώ να καπνίζω! Κοιτάζω τον ουρανό και νιώθω τόσο καλά! Το ξέρω πως τα όνειρα είναι ασύνδετα και κουκουρούκου και νόημα δεν βγάζεις και ιδέα δεν έχω πως δραπέτευσα από τη φυλακή και βρέθηκα στη φύση και επίσης δεν ξέρω πως βρέθηκαν τα τσιγάρα στην τσέπη μου…! Τι σημασία έχει όμως; Μία πεταλουδίτσα πετάει δίπλα μου και την τυλίγω με ένα δαχτυλίδι καπνού. Και πριν προλάβω να δω πως αντέδρασε η πεταλούδα, μία γνώριμη φωνή (“καλέ που βρέθηκε ο Γιάννης εδώ”;) με ξυπνάει απότομα, με πετάει από το όνειρο, μου κόβει τα δέντρα, μου ξεραίνει τα ρυάκια και κυρίως, μου σβήνει το τσιγάρο.
(Για την πεταλούδα χέστηκα).

-Ξύπνα ρε μωρό μου. Κοιμάσαι πολύ βαριά.
Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι. Ποιος είμαι και που πάω. Επαναφορά.
-Ρε συ Γιάννη, έβλεπα ένα ωραίο όνειρο… και με έκοψες.
Ο Γιάννης γελάει.
-Α, ναι; Τι έβλεπες;
Τον κοιτάζω με δάκρυα στα μάτια.
-Έβλεπα ότι κάπνιζα…
Το χαμόγελό του παγώνει. Με κοιτάζει συμπονετικά. Τι να πει…

…-Ρε συ, συγγνώμη.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΕΠΙΑΣΕ ΔΟΥΛΕΙΑ

Επιτέλους!
Γύρισα στη δουλειά! Και περνάω μια χαρά! Με έχουν στα ώπα-ώπα γιατί πλέον είμαι μία εργαζόμενη μαμά, τζάμπα καφέδες πίνω, δεν χρειάζεται να βγαίνω στο μπαλκόνι χαρμάνι αφού το κάπνισμα απαγορεύεται μέσα στο σπίτι και κυρίως, περνάω πολλές, πάρα πολλές - ατέλειωτες ώρες με το ποντίκι στο χέρι! Από χτες που γύρισα στην δουλειά, έχω «κατεβάσει» 10 ολόκληρα σιντί (ο Iggy Pop γαμεί και δέρνει τραγουδώντας τζαζ!) έχω ποσοστό επιτυχίας στην πασιέντζα 80% και άνοιξα τα 859 εισερχόμενα mails που με περίμεναν από πέρσι. Να με συγχωρήσουν τα παιδιά μου, σου λέω, σκέφτομαι το μειωμένο μου ωράριο και φεύγω από την εταιρία με κρύα καρδιά. Παράδεισος! Και να φανταστείς πως για όλα αυτά πληρώνομαι!! Και εγώ τώρα θεωρούμαι εργαζόμενος άνθρωπος!! Με ποσοστό στην πασιέντζα 80%! Και θα ζητήσω και αύξηση γιατί έχω 2 στόματα να θρέψω! Αλλά!!

Εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι ο Μετεωρίτης επέστρεψε! Έστω… με μειωμένο ωράριο! Αλλά με καθόλου μειωμένη όρεξη!

Ας πούμε και μια αλήθεια! Γιατί τόση ώρα κοροϊδεύω τον εαυτό μου (το να κοροϊδεύεις τον εργοδότη σου είναι αυτονόητο). Όντως, είναι ωραία εδώ. Αλλά ρωτήστε με πως ένιωσα την πρώτη μέρα που άφησα τα μικρά μου και έφυγα για δουλειά. Μιλάμε για τεράστιες ενοχές. Χάλια!! Τώρα, τα βλέπω να μου χαμογελάνε στο wallpaper. Όμως, δεν είναι το ίδιο. Μα είναι δυνατόν, στο κωλοκράτος που ζούμε, να φέρνεις στον κόσμο δίδυμα και να σου δίνουν 8 μήνες άδεια; Να ‘σαι καλά, μεγάλε. Ευχαριστώ πολύ. Κι εσείς, αδέλφια, να προσέχετε με τα air-conditions. Η πολύ χρήση αναγκάζει την τάση του ρεύματος να πέφτει και οι υπολογιστές σβήνουν χωρίς προειδοποίηση! Και επειδή, το wallpaper αυτές τις 6 ώρες είναι το μόνο που έχω, σβήστε τα, τα ρημάδια. Για να βλέπω συνέχεια τα χαμόγελά τους. Μέχρι να γυρίσω (τρέχοντας) σπίτι και να τα πάρω αγκαλιά…

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ (ΝΑΜΠΕΡ ΟΥΑΝ)

Πάω να αγοράσω φορμάκια για τα παιδιά. Διαλέγω δύο (ξέρετε, ένα ροζουλί κι ένα γαλάζιο) και φροντίζω να είναι ζεστά. Κοινώς, να διαθέτουν κουκούλα.
Εκεί που περιμένω στο ταμείο, με πλησιάζει ένα όργανο και με πιάνει από το μπράτσο.
-Λυπάμαι κυρία μου αλλά θα πρέπει να σας συλλάβω. Απαγορεύονται οι κουκούλες.
-Τι να με συλλάβετε καλέ, έχω δύο παιδιά!
-Και τα παιδιά ύποπτα είναι, μαντάμ, θα τα συλλάβουμε κι αυτά. Λυπούμεθα, η κυβέρνηση από εδώ και πέρα θα είναι αυστηρή με αυτούς που φοράνε κουκούλες.
-Και το αυτοκίνητό μου έχει κουκούλα, θα το συλλάβετε κι αυτό;
-Φυσικά και θα το συλλάβουμε. Θα κρατηθεί σε ειδική πτέρυγα.
-Δεν πάτε με τα καλά σας! Τι κυβέρνηση είναι αυτή; Πυρκαγιές, σκάνδαλα, Βατοπέδια, όλα αυτά… που τα βάζετε όλα αυτά;!
Ο μπάτσος σκύβει στο αυτί μου και νομίζω πως θα μου το δαγκώσει μέχρι να το ξεκολλήσει, για να με κάνει να σωπάσω (ή να ουρλιάξω)...
Αδίκως φοβόμουν όμως ότι το όργανο θα βιαιοπραγούσε εναντίον μου. Ο άθρωπας ήθελε απλά να βάλει τα πράγματα σε τάξη, γιατί τον ακούω να μου λέει ψιθυριστά:
-Σςς! Αυτά τα έχουμε κουκουλώσει…

Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΠΟΥ (ΜΕ) ΠΕΘΑΙΝΕΙ...

Το ότι η Βενετία είναι πανέμορφη το ήξερα, αυτό που δεν είχα φανταστεί όμως, είναι την ανεπανόρθωτη ζημιά που σου κάνει όταν πας για πρώτη φορά: θέλεις να ξαναπάς και να ξαναπάς! Αυτή η πόλη συγκινεί απίστευτα - και κατέληξα στο γιατί: γιατί αγαπώντας την Βενετία είναι σαν να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα του θανάτου. Η Βενετία γερνάει, διαβρώνεται, σαπίζει. Η ομορφιά της βρίσκεται ανυπεράσπιστη στο έλεος του καναλιών. Τα σπίτια γερνάνε ζωσμένα από το νερό και όσο πιο πολύ σαπίζουν, τόσο πιο γοητευτικά γίνονται. Οι τουρίστες σταματούν στις γέφυρες και ανοίγουν τους χάρτες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην χαθείς στην Βενετία! Όσους χάρτες κι αν ανοίξεις, η Βενετία θα φροντίσει ώστε να χαθείς. Και θέλεις να χαθείς. Προσποιείσαι πως ξέρεις τον δρόμο, αλλά κατά βάθος σου αρέσει που περιφέρεσαι μέσα στον λαβύρινθο. Οι μάσκες που συναντάς σε κάθε βιτρίνα, σε κοροϊδεύουν.




Η Βενετία θα βρει τρόπο να σε κάνει κομμάτια.
Αν δεν σε σκοτώσει ο νάνος killer με το κόκκινο αδιάβροχο (βλέπε ταινία Don’t look now, και το εννοώ όταν λέω «βλέπε», χάνεις αν δεν την έχεις δει!), αν δεν σε σκοτώσει λοιπόν ο νάνος, θα σε σκοτώσει η απίστευτη υγρασία της. Θα σε σκοτώσουν οι σκιές στους τοίχους, οι ψιχάλες, η άρρωστη θάλασσα. Νεύρα, τσατάλια. Οι μετακινήσεις γίνονται με καραβάκια και τα καραβάκια κουνάνε. Μικρές ναυτίες. Κρυώνεις και ζεσταίνεσαι. Και όσο απολαμβάνεις την ομορφιά της Βενετίας που βρίσκεται παντού, τόσο πιο πολύ μελαγχολείς.





Αυτά θυμάμαι από την Βενετία που με έχει δηλητηριάσει γλυκά και με καλεί να επιστρέψω. Την μελαγχολία που μου χάρισε. Η Βενετία με έκανε να λυπάμαι, να λυπάμαι έτσι αόριστα (κι ας ήμουν έγκυος και μες στην τρελή χαρά όταν πήγα), με έκανε να λυπάμαι για όλα όσα υπάρχουν και θα χαθούν, για όσα χάθηκαν αλλά υπήρξαν, για όσα θα υπάρξουν και που πάλι κι αυτά με την σειρά τους θα χαθούν, κι επειδή χάθηκα κι εγώ, κατάλαβες τι θέλω να πω, το κόβω κάπου εδώ και πάω να διαλέξω φωτογραφίες.