Κοίταζα ξαπλωμένη το ταβάνι, όταν ανακάλυψα στο φωτιστικό κά-τι, ένα έντομο! Είδα τα ασημένια του φτερά και ταράχτηκα, σιχαίνομαι τα έντομα. Όμως δεν ήταν έντομο αυτό το «πράγμα», τι χαζή που είμαι, ένα συρματάκι είναι, ένα μικρό, τσίγκινο φιογκάκι που κάτι πρέπει να εξυπηρετεί, ένα σύρμα που στα μάτια του μυαλού μου έγινε έντομο απειλητικό!
Είναι φανερό πως η μέρα μου ήταν κακή, ψυχρή κι ανάποδη. Χτες, δεν θα έβλεπα έντομα στο φωτιστικό, χτες, ακόμα κι οι σκιές, ζωγράφιζαν χαμογελαστές φιγούρες στους τοίχους. Όταν είμαι καλά, ακόμα και οι σκιές μου χαμογελούν. Όταν τα πάρω στο κρανίο σαν σήμερα, βλέπω έντομα, πέφτω θύμα του καχύποπτου και απαισιόδοξου μυαλού μου.
Και κάθομαι στο μπαλκόνι μέσα στο κρύο και καπνίζω - και γράφω σε στιλ «αγαπητό μου ημερολόγιο»- και όπως φυσάει του διαόλου και τα δέντρα κοντεύουν να τρυπήσουν την τέντα μου, φοβάμαι να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω, φοβάμαι πως θα αντικρίσω κανένα πλάσμα αλλόκοτο που έχει καλέσει η κακή μου διάθεση…
">
