«Μην στεναχωριέσαι», θα μου έλεγες αν ήσουν εδώ.
Πέθανες σήμερα ρε πατέρα – πώς να μην στεναχωριέμαι; «Ε, και λοιπόν;» θα μου έλεγες ξανά, «πέθανα, τι έγινε;». Κάπως έτσι φαντάζομαι τον φανταστικό μας διάλογο, αφού από εδώ και πέρα οι διάλογοί μας θα είναι μόνο φανταστικοί.
Θα μου λείψει το χιούμορ σου, θα μου λείψουν όλα όσα έχασες τα τελευταία χρόνια που σε έβλεπα να πηγαίνεις από το κακό στο χειρότερο. Θυμάσαι, τότε που μου διάβαζες Καρυωτάκη και η μαμά ανησυχούσε ότι θα γίνω μελαγχολική; Ε, και λοιπόν; (θα μου έλεγες ξανά). Δεν έλεγες και πολλά ρε πατέρα, δεν ήταν στο στιλ σου, ίσως γι’ αυτό να λάτρευες την ποίηση που με λίγες λέξεις, λέει πολλά. Ψάχνω για σένα ποίημα και σε βρίσκω παντού. Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βλέπεις, ήξερες από τον Πόνο των Πραγμάτων και των Ανθρώπων. Ξέρω τι θα μου πεις ξανά, θα μου πεις «ε, και λοιπόν;». Για να μην στεναχωριέμαι. Θα μου πεις απλά πως έτσι τους έβλεπες εσύ τους κήπους. Έτσι τους βλέπω κι εγώ, αγαπημένε μου μπαμπά, γιατί σου έμοιασα. Δεν στο είχα πει ποτέ, πόσο περήφανη είμαι γι’ αυτό…
