Τους τελευταίους μήνες ήμουν εντελώς άυπνη...
Τα μωρά ήταν τόσο μικρά που χωρούσαν στη χούφτα μου!!
Ο πρώτος μήνας ήταν ένα μαρτύριο: Τα άγνωστα πλάσματα που εισέβαλλαν στον χώρο μας είχαν τρομαχτικές απαιτήσεις!!
Τώρα, οι διπλωματικές επαφές με τα μωρά έφεραν αποτελέσματα: εγώ και ο Γιάννης συνεννούμαστε άψογα με τα βρέφη. Ξέρουμε πως όταν αυτά κλαίνε συμβαίνουν τα εξής συγκλονιστικά: ή το μωρό χέστηκε, ή πεινάει, ή θέλει να φάει για να χέσει ή θέλει να χέσει για να φάει. Επίσης, κλαίνε είτε όταν θέλουν παρέα, είτε όταν θέλουν να πας για χιλιοστή φορά να τους βάλεις την αναθεματισμένη την πιπίλα στο στόμα, είτε όταν έχουν κολυκούς, είτε απλά για να στην σπάσουν. Απλά πράγματα. Εμείς ζητήσαμε από τα μωρά να μας αφήνουν να κοιμόμαστε το βράδυ και παραδόξως, τα μωρά δέχτηκαν, οι αιφνιδιαστικές, βραδινές ασκήσεις σταμάτησαν και κοιμόμαστε τουλάχιστον ένα πεντάωρο σερί, γεγονός που πρέπει να αναγνωρίσουμε στα μωρά. Όσο για την... κοιλιά που έκανε ο Μετεωρίτης, υπόσχομαι να το ρίξω στους κοιλιακούς και να επιστρέψω τζιτζί. Σας χαιρετώ γιατί κάποιος κλαίει. Δεν είναι το αγοράκι. Ούτε το κοριτσάκι. Ο Γιάννης είναι - που μόλις διαπίστωσε ότι ο μικρός χέστηκε ξανά - προφανώς από χαρά, γιατί βλέπουμε ειδήσεις και τα μωρά καταχάρηκαν που βλέπουν τη Νουδού να καταρρέει - σου λέω αυτή η κυβέρνηση βρωμάει χειρότερα κι από τα σκατά του μικρού. Εδώ και καιρό βλέπω ειδήσεις και δίπλα μου στον καναπέ, έχω τα μωρά. Βλέπω την παγκόσμια κρίση και ανησυχώ. Κοιτάζω τα παιδάκια και αναρωτιέμαι πως θα είναι το μέλλον. Τα παίρνω αγκαλίτσες και αναρωτιέμαι αν μέχρι να πάνε σχολείο θα έχει καταρρεύσει η Αμερική... Τα μωρά όμως χέστηκαν για την Αμερική και για το Βατοπέδιο και για όλα, μιας και τα έχουν όλα χεσμένα προς το παρόν, εγώ όμως ανησυχώ. Τα πράγματα βρωμάνε πάρα πολύ και κάποιος πρέπει να τους ξεχέσει όλους αυτούς. Anyway. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Έχει η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Όποιος νύχτες περπατεί λάσπες και σκατά...
Καταλάβατε τι πάω να κάνω...!
