Σήμερα κάναμε το γύρο της Αθήνας για να βρούμε βενζίνα.
Οι ουρές στα βενζινάδικα ήταν κάτι χιλιόμετρα, μόλις φτάναμε στην πηγή νερό δεν πίναμε, η βενζίνη είχε εξαντληθεί, μαζί κι εγώ που κόντεψα να γεννήσω στο αυτοκίνητο. Αύριο έχουμε να πάμε σε κάτι βαφτίσια. Είχαμε. Γιατί χωρίς βενζίνη δεν μπορούμε να πάμε Βραβρώνα (η φάκιν Βραβρώνα απέχει 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας). Ο δούλος του Θεού θα υποφέρει χωρίς εμάς. Κι έτσι, αφού φάγαμε δυόμιση ώρες στο αυτοκίνητο όσο ο ήλιος βάραγε καρπαζιές, γυρίσαμε σπίτι άπραγοι. Η ταλαίπωρη έγκυος βούλιαξε στον καναπέ (που με τη σειρά του βούλιαξε από το βάρος μου) και έβαλε να δει ειδήσεις, να μάθει μέχρι πότε θα κυκλοφορεί πεζή.
"Αύριο είναι ο γύρος της Αθήνας!!" ανακοίνωσε η δημοσιογράφος και τα πλάνα έδειξαν άντρες και γυναίκες με σορτσάκια που έτρεχαν μπουλουκοειδώς.
Ο καλός μου ο σύζυγος μού χάιδεψε στοργικά τα αυτιά και μου είπε χαρούμενος: "Κοίτα! Αύριο η Μεσογείων θα είναι κλειστή! Άρα... δεν θα πηγαίναμε στα βαφτίσια!"
Και εδώ που τα λέμε, κανείς από τους δύο μας δεν ήθελε να πάει στα βαφτίσια. Που να τρέχεις τώρα για να δεις έναν μπέμπη να ξεφτιλίζεται στο κλάμα;... Προσπαθήσαμε όμως, δεν μπορώ να πω! Κι έτσι, μπόρώ αύριο να ρίξω τεμπελοϋπνάρες χωρίς τύψεις, γιούπι!!
Όσο για τον (αυριανό) γύρο της Αθήνας, μέσα, ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ και εγώ!!
Σου λέω, θα παραγγείλω έναν γύρο να με το συμπάθειο, με διπλή πίτα - απ'όλα, θα αράξω στον καναπέ, θα βάλω και τα πόδια στο τραπέζι και θα βλέπω αυτούς με τα σορτσάκια να ιδρώνουν και να βογγάνε, γιούπι!
Είναι αυτό που είχα διαβάσει κάποτε στο ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ αν θυμάμαι καλά και δεν ξέρω ποιο ξεφτέρι το είπε αλλά μου άρεσε:
ΜΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ!
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΓΙΑ ΩΡΕΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!!
(Παίδες, όποιος τερματίσει να μου σκανάρει το έπαθλο, γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν όόόόλα αυτά τα χιλιόμετρα έτσι σούμπιτα...)
