Τι να τα κάνει τα χρώματα ο Γκοντάρ; Ή ο Παζολίνι; Στις ασπρόμαυρες ταινίες αγγίζω τα πρόσωπά τους, νιώθω τις βλεφαρίδες τους να με μαστιγώνουν, κλέβω την ανάσα τους.
Οι δικές μου θεές είναι ασπρόμαυρες.
Η πόρνη που αγάπησα είναι η Anna Magnani. Νομίζει πως θα αλλάξει ζωή και στρώνει το μέλλον της σε έναν πάγκο με φρούτα. Ονειρεύεται μια νέα ζωή για τον μονάκριβο γιο της. Ο νταβατζής όμως επιστρέφει και η «μάνα-κουράγιο» ξαναπαίρνει τους δρόμους.
Όταν το παιδί ανακαλύπτει ποια είναι η μητέρα του οδηγείται στο θάνατο.
Η Anna Karina έχει τα πιο όμορφα μάτια στην ιστορία του ασπρόμαυρου σινεμά.
«Ζούσε τη ζωή της». Υπάρχει πιο γοητευτική γυναίκα από τη «Νανά» του Γκοντάρ; Καθόλου δεν με εξέπληξε που ο Γκοντάρ την σκηνοθετούσε, την καθοδηγούσε και την παντρεύτηκε. Μπορεί ο γάμος να μην κράτησε, οι ταινίες τους όμως, έμειναν αθάνατες.
Μία έγχρωμη παρένθεση με τα μάτια της Anna, «ο Τρελός Πιερό» (η αγαπημένη μου ταινία του Γκοντάρ). Μην μου πείτε πως δεν την έχετε δει!
"Μια νύχτα στης Μοντ" του Ερίκ Ρομέρ. Η αναρχική Francoise Fabian με έβαλε σπίτι της και βρέθηκα να χαζεύω τους δύο διανοούμενους δίπλα της να διεκδικούν μια θέση στις καλύτερες ταινίες ever. Ο Τρεντινιάν, απίστευτος όπως πάντα!
Δεν θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω στις ασπρόμαυρες θεές μου την Tippi Hedren, αυτήν που κηνυγούσαν τα "Πουλιά" του Χίτσκοκ.
(για να χαρεί το Νατασσάκι έβαλα φωτογραφία με τον επίσης θεό Σον).
Αν έψαχνα φωτογραφίες για την fucking Britney θα είχα να επιλέξω ανάμεσα σε δισεκατομμύρια! Για ρωτήστε με πόση ώρα έψαχνα να βρω φωτογραφία της Francoise...
Αντισταθείτε στα ροζ dvd και στους... χρωματισμούς που πληγώνουν τα μάτια μας!
Νοικιάστε μία ασπρόμαυρη ταινία-ας είναι και "πειραγμένη"!
