NO 16: ELECTRELANE - NO SHOUTS, NO CALLS

Ναι, ναι, ναι!
Δεν με νοιάζει αν είναι pop (το pop ακούγεται κάπως σαν τσιχλόφουσκα), αν είναι alternative rock (κι αυτό πασσέ ακούγεται) αλλά ναι, υπάρχει καλή μουσική που μας κάνει να χορεύουμε χωρίς ενοχές και μάλιστα προέρχεται από γυναίκες!
Μετά τις διθυραμβικές κριτικές των προηγούμενων lp, θα περίμενε κανείς η σύγκριση να αποβεί μοιραία για τα κορίτσια από το Brighton. Το ΝΟ SHOUTS NO CALLS μπορεί να μην είναι το καλύτερό τους lp, (οι ίδιες το χαρακτήρισαν πιο στουντιακό) να όμως που μπάσο, κιθάρα και ντραμς μπορούν να κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους.
Αν απομονώσεις ένα-ένα τα κομμάτια τους μπορεί και να πεις “so what”?
Κι όμως. Τα τραγούδια συνολικά είναι ένα ευχάριστο ταξίδι που κάνει θόρυβο με… λυρικό τρόπο! Στο δε live που μας χάρισαν φέτος… και τι δεν άκουσα! Για μιάμιση ώρα, λέει, έδωσαν ρέστα. Η διασκευή τους στο I’m on fire του Springsteen είναι υπέροχη και κρίμα που δεν ήμουν εκεί να την ακούσω live στο encore..
Ε, δεν είναι τυχαίο ότι άνοιγαν πριν την κυκλοφορία αυτού του lp τις συναυλίες των Arcade Fire.
Επειδή μου αρέσει ο κοφτός ήχος τους, οι γκαράζ επιρροές τους, ο δυναμισμός τους, οι φωνές τους, όλοι οι δίσκοι τους, τις βάζω στη θέση που τις βάζω και τους βγάζω το καπέλο γιατί αντί να ψάχνονται να πειραματιστούν, να αλλάξουν ήχους και τα λοιπά, κάνουν αυτό που ξέρουν καλά: βαράνε. Και βαράνε καλά!