H ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΟΥ LP ΓΙΑ ΤΟ 2007

Ο SANDMAN με κάλεσε να ψηφίσω τα καλύτερα και τα χειρότερα άλμπουμ της χρονιάς που σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν. Επειδή ο γιατρός με συμβούλεψε να μην λέω ποτέ «όχι» σε ότι έχει σχέση με τη μουσική, here we are λοιπόν, με το νούμερο 20 που με έχει δυσκολέψει πολύ.

Να σημειωθεί πως ποστάρω με μία μέρα καθυστέρηση, οπότε μέχρι αύριο, θα ανεβάσω το 19ο και 18ο άλμπουμ (ελπίζω να μην ακυρωθεί η συμμετοχή μου!).

Τις επόμενες 20 μέρες λοιπόν, εκτός από τα παρανοϊκά μου posts που συχνά-πυκνά διαβάζετε, θα αναρτώ κάθε μέρα και τα αγαπημένα μου άλμπουμ. Τα χειρότερα τα αφήνω για τους άλλους, εγώ είμαι λίγο Ροζίτα Σόκου, μοιράζω δεκάρια και χαμόγελα!!

Ένα μήνα λοιπόν ακούω το White Chalk της P J Harvey!

Η αγαπητή P J φόρεσε φουστάνια αλλοτινού αιώνα, ανέβασε τη φωνή της μία οκτάβα, έκατσε στο πιάνο και έγραψε 11 πιανουργήματα, ενώ το cd είναι μόλις διάρκειας 33 λεπτών!
«Η κυρία μας δουλεύει», σκέφτηκα όταν έπιασα στο χέρι μου τα 33 λεπτά της κυρίας P.J σε c.d. (το έκανε δώρο ένας φίλος στον Γιάννη και τον ευχαριστούμε μποθ).
Το ακούσαμε μαζί. Ξανά και ξανά.

Η ηλεκτρική κιθάρα απουσιάζει πλήρως. Πράγμα που με ενθουσίασε!
Τα κομμάτια είναι τόσο εύθραυστα που κάθε φορά που τα ακούω, τρέμουν τα βάζα και μαραίνονται τα τριαντάφυλλα. Δεν υπάρχει «δύναμη» στα κομμάτια αυτά, υπάρχει κάτι βασανιστικό, σαν να τραγουδάει ένα δυστυχισμένο παιδί που βρίσκεται κλειδωμένο στον πύργο του με ένα πιάνο. Το παιδί δεν είναι και αστέρι στο πιάνο. Παίζει λίγο άγαρμπα, λίγο άτεχνα, τα δάχτυλά του πληγώνουν το πιάνο αλλά όχι τα αυτιά μας. Αθώα και σκληρή η λατρεμένη φωνή της P J δημιουργεί ένα «πειραγμένο» ρετρό που σε πνίγει μα σε μαγεύει συγχρόνως. Άβυσσος η ψυχή της P J και υποθέτω πως οι σημερινοί φόβοι είναι εκείνοι που την έστειλαν να κρυφτεί στο καταφύγιο του χθες, να αλλάξει ρούχα και να καταθέσει έναν φόβο που μεταδίδεται σε κάθε τραγούδι της Άσπρης Κιμωλίας.
Κρύβομαι στο χτες για να κλάψω για το σήμερα.
Οι στίχοι είναι δάκρυα που πέφτουν σε μια σπασμένη άρπα.
Ακούμε και βλέπουμε το The Piano, ενώ τα άλλα κομμάτια του White Chalk είναι
THE DEVIL, DEAR DARKNESS, GROW GROW GROW, WHEN UNDER ETHER
WHITE CHALK, BROKEN HARP, SILENCE, TO TALK TO YOU, THE PIANO,
BEFORE DEPARTURE, THE MOUNTAIN.

Και κάτι τελευταίο. Πάντα αισθανόμουν ότι η κυρία Polly με δούλευε λίγο. Περίφημη «κλέφτρα» μουσικών, θεά τη μία φορά σε live, «κομμάτια» την άλλη, κάποιες φορές λατρεύω τη φωνή της και άλλες φορές τη μισώ!
Και όλοι οι άντρες την βρίσκουν σέξι - με τέτοια μύτη!!
Δεν είναι αυτός ο λόγος φυσικά που την τοποθετώ στο νάμπερ 20, είναι η δική μου… μύτη που ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν μύρισε ένα μοναδικό αριστούργημα ή μία αρπαχτή των 33 λεπτών όπου η P J «παίζει» με το πιάνο και με… όλους εμάς, που ακόμα ψάχνουμε να βρούμε τι στα κομμάτια είναι η σπασμένη άρπα ως μουσικό όργανον!
Γεια σας λοιπόν και περιμένω εναγωνίως τη γνώμη σας για την P J !