ΑΣ... ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ !!!

Αυτό το σαββατοκύριακο ήμουν «αλλού».
Καθώς έπρεπε να παραδώσω 100 σελίδες Α4 μέχρι την Τρίτη, στρώθηκα στο pc την Παρασκευή και σηκώθηκα την Κυριακή. Πιασμένη, νυσταγμένη αλλά θριαμβεύτρια.
«Νενικήκαμεν», είπα στον καθρέφτη και κατέρρευσα από την κούραση.
Όταν συνήλθα έμαθα ότι ο Γιώργος κέρδισε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων πανηγυρικά, ο Αστέρας Τρίπολης (ποιος;!) κέρδισε την ομάδα μου και το χειρότερο, ο βάζελος πάτησε κορυφή, αυτό το τελευταίο μου έκατσε λίγο άσχημα.
«Είμαστε σοβαροί;» αναρωτήθηκα. Είμαστε. Αφού το λέει ο Richard Hawley…
Ο αγαπητός Richard γεννήθηκε το 1967 στο Sheffield και όταν οι συμμαθητές του έλυναν τις ασκήσεις της Άλγεβρας, αυτός έφτιαξε τους Τreebound. Το επόμενό του γκρουπ ήταν οι Longpigs που είχαν μεν επιτυχία, ο φίλος μας όμως βούτηξε στα ναρκωτικά με το κεφάλι και ακόμα και ο ίδιος αναρωτιέται πως ζει ακόμα.
Ο άνθρωπος που του έσωσε τη ζωή δεν ήταν άλλος από τον Jarvis Cocker των Pulp.
Το γκρουπ έψαχνε κιθαρίστα και τον κάλεσε να μπει στο σχήμα. Όπως λέει ο ίδιος ο Richard, η κίνηση αυτή του έσωσε τη ζωή.
Οι Pulp επιτέλους εκτοξεύονται και ο Richard μπαίνει στον ίσιο δρόμο. Όμως, όπως περνούν τα χρόνια, ο Richard θέλει να τραγουδήσει άλλα πράγματα, ρομαντικές μπαλάντες και γλυκά τραγούδια, τέτοια. Έτσι, ο Richard αφήνει το γκρουπ και το 2000 ξεκινάει τη σόλο καριέρα.
Από τα Britpop στον Johnny Cash και στον Roy Orbinson. Yes! Ο Richard τα καταφέρνει άψογα και νάτος, στα 2007 με νέο άλμπουμ, (το 5ο), λυρικό, ρομαντικό, πανέμορφο!
Αν θυμάστε το “burnt by the sun” με την κυρία Sophie Solomon στο βιολί και αν αναρωτιέστε ποια ήταν αυτή η φωνάρα που το τραγουδούσε, εδώ είμαστε. Σας συνιστώ, αν δεν έχετε το κομμάτι αυτό να το αποκτήσετε ΑΜΕΣΩΣ. Θα το ερωτευτείτε και αυτό και τους στίχους του.
Από το τελευταίο άλμπουμ που για μένα είναι ένα μικρό διαμάντι, ξεχώρισα το Serious. Το βίντεο είναι πανέμορφο και ειδικά… το τέλος του!
Ας… σοβαρευτούμε λοιπόν, ας δυναμώσουμε την ένταση και ας ακούσουμε το τραγούδι αυτό. Αφήστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ να ψάχνει την ανανέωση, αφήστε τον Κόκκαλη να αναρωτιέται τι πήγε λάθος. Εγώ, ψήφισα Richard Hawley. Γιατί κέρδισε ξανά τη ζωή μέσα από τη μουσική. Γιατί έκανε αυτό ακριβώς που ήθελε.
Όπως είπε και ο Ρασούλης «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει»…