FAST CAR (ιστορίες από το πίσω κάθισμα)

Πρωί-πρωί, έπρεπε να πάω κάπου με έναν πελάτη που είχε και τον πιτσιρικά γιο του μαζί. Πιτσιρικά όταν λέμε, εννοούμε την άχαρη ηλικία που δεν σε κάνει ούτε μικρό, ούτε μεγάλο. 13. Δεν είναι τυχαίο που ο αριθμός 13 είναι λίγο γουρσούζικος.
Ο μπαμπάς υποχρέωσε τον μικρό να μου παραχωρήσει τη θέση «μπροστά».
Στο αυτοκίνητο. Ο μικρός άφησε τη μπροστινή θέση με κρύα καρδιά.
Τον καταλαβαίνω. Όντας μοναχοπαίδι, μίσησα πολλές φορές την «πίσω» θέση που είχε θέα στην ανία και στις πλάτες των δικών μου.
Ο μικρός αγνάντευε μουτρωμένος από το παράθυρο. Σκέφτηκα λοιπόν να του μιλήσω για την ανεπανάληπτη χαρά του να είσαι «στο πίσω κάθισμα».
Στο πίσω κάθισμα, πρώτα απ’ όλα, μπορείς να ονειρεύεσαι. Να ξαπλώνεις, να ξεχνιέσαι, να ξύνεσαι, να κοροϊδεύεις τους γέρους σου χωρίς να σε βλέπουν.
Να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι πως οδηγείς τη ζωή σου, μόνος, χωρίς «κόφτη» και με το δικό σου πόδι στο γκάζι.
Όταν μεταπηδάς με τα χρόνια στο μπροστά κάθισμα, αρχίζουν οι ευθύνες.
«Μπροστά» λοιπόν, οφείλεις να κοιτάς τις πινακίδες. Ο οδηγός, αργά ή γρήγορα θα σε κατηγορήσει που δεν είδες τη σωστή έξοδο στην Αττική Οδό και βρέθηκες στο Καπανδρίτι. Θα σε κατηγορήσει που δεν είδες τον τροχονόμο. Που δεν είδες το κόκκινο. Που γέμισες ψίχουλα το κάθισμα. Θα σου ζητήσει να του πιάσεις τα τσιγάρα. Το cd με τον Πάριο. Το πορτοφόλι. Θα σε μαλώσει για να τραβήξεις το γόνατό σου από τις ταχύτητες. Θα σε κάνει μάρτυρα της κάθε οδηγικής φάσης που διαδραματίζεται στις λεωφόρους των «μεγάλων».
Ενίοτε, θα σου ζητήσει και να μην μιλάς γιατί κάτι σκέφτεται.
Η μπροστινή θέση σημαίνει αποδοχή στον κόσμο των μεγάλων. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όταν η ηλικία σε φέρνει στο μπροστινό κάθισμα, δεν «ανακατεύεσαι» πια, δεν σε ζαλίζουν οι στροφές και φυσικά, δεν νυστάζεις ποτέ.
Με άλλα μάτια βλέπεις τη ζωή από το μπροστινό κάθισμα.
Στο μπροστινό κάθισμα μπορείς να βρίζεις τους άλλους οδηγούς. Κανένας δεν θα σου βάλει πιπέρι στο στόμα.
Όταν τελειώσαμε τη δουλειά μας, ρώτησα τον μικρό πολύ σοβαρά αν ήθελε αν κάτσει μπροστά. Πριν ο πατέρας του τον κατευθύνει πίσω για «να κάτσει η κυρία μπροστά» ο μικρός είπε σοβαρά:
«Δεν θέλω να κάτσω μπροστά. Πίσω, είναι καλύτερα».
Ο πατέρας του δεν πίστευε στα αυτιά του. Πολλές φορές τσακωνόταν με τον «μικρό» όταν τον έβαζε πίσω και μάλιστα τον υποχρέωνε να βάλει ζώνη.
Κάποια στιγμή με γύρισαν στο γραφείο μου και ήρθε η ώρα να έρθει ο μικρός μπροστά.
Ο μικρός δεν ήταν τελικά και τόσο μικρός. Μου έκανε μια χειραψία manager και με χαιρέτησε με ένα πλατύ χαμόγελο που μου έφτιαξε τη μέρα.
Του έσκασα ένα φιλί και ο μικρός έγινε κόκκινος σαν το μπρελόκ του Θρύλου που κουβαλάω πάντα μαζί μου.
Το γλυκό του χαμόγελο όμως θα με συντροφεύει όλη τη μέρα.




(με αφορμή τον πιτσιρικά, ακούμε το fast car της κυρίας Tracy Chapman)