1.000 χιλιόμετρα σε δυόμιση μέρες είναι πολλά.
Όχι για μας, που θα κάναμε πολύ περισσότερα αν χρειαζόταν! Για έναν καλό φίλο, το ντεπόζιτο είναι πάντα γεμάτο.
Από το πρωί προσπαθώ να συντάξω αυτό το ποστ. Σβήνω, γράφω, σβήνω. Θέλω να γράψω πολλά, γράφω, σβήνω. Ε, λοιπόν, οι λέξεις μερικές φορές είναι λίγες. Είναι φτωχές. Γιατί όταν συναντάς έναν αγαπημένο σου άνθρωπο που αισθάνεσαι ότι τον ξέρεις χρόνια, ούτε οι φωτογραφίες, ούτε οι λέξεις, ούτε τα σημεία στίξης φτάνουν για να περιγράψουν τη ζεστασιά που αισθανθήκαμε όταν φτάσαμε «πάνω».
«Πάνω» λοιπόν. Με τον ΙΝΔΙΚΤΟ στα decks και τους φοβερούς και τρομερούς φίλους του που μας αγκάλιασαν ζεστά. Ένας κι ένας, έτσι; Όσο για τη μουσική… Πολλά χρόνια είχαμε να ακούσουμε τόσο καλή! Τι Carter, Smoking Popes, Chumbawamba, Clash, Sound ακούσαμε…
Ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ έδωσε ρέστα και όχι μόνο στα decks. Όλοι τον ξέρουν, όλοι τον εκτιμούν, τον αγαπάνε και τον ακολουθούν όπου παίζει μουσική. Ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ έχει για όλους ένα καλό τραγούδι κι ένα χαμόγελο. Ακόμα κι οι μπάτσοι όταν την έπεσαν στο μπαρ που διασκεδάζαμε, του ζήτησαν συγνώμη που διέκοψαν τη ροή του προγράμματος!
Το ήθος και ο χαρακτήρας του φίλου μας του ΙΝΔΙΚΤΟΥ λοιπόν (πνευματικός μου blogo-πατέρας για όσους έχουν χάσει επεισόδια) «φαινόταν» από τον τρόπο που έγραφε. Ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ που γνωρίσαμε από κοντά ήταν… ακριβώς αυτό που περιμέναμε. Όταν έχεις χαμογελαστή ψυχή (στίχος κλεμμένος από τον αγαπημένο μας Bowie), στο πρόσωπό σου αντανακλάται αυτό ακριβώς και ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ είναι ο καλύτερος πρεσβευτής της θετικής ενέργειας (δεν πρόλαβα να κατοχυρώσω το σλόγκαν και μας το τσίμπησε η ΑΜΙΤΑ). Δεν έχω να πω τίποτα άλλο! Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Νοέμβριο όπου θα ανέβουμε για το φεστιβάλ (κι άλλο πρόσχημα, για τον ΙΝΔΙΚΤΟ θα ανέβουμε κι αν δούμε ταινία, σφύρα μου!) και κάτι μου λέει πως το Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Αθήνα θα το κάνουμε πάρα πολύ συχνά!!
Τι; Σχόλια για τη Θεσσαλονίκη; Θα αστειεύεστε, βέβαια. Who gives a f*** about Θεσσαλονίκη;!! Βρήκα μία βροχερή φωτογραφία και θα την ανεβάσω. Περιττό να σας πω ότι όταν μοιράζεσαι τέτοιες συγκινητικές στιγμές, δεν τραβάς φωτογραφίες ούτε κρατάς σημειώσεις. Δεν μετράει ούτε το που ούτε το πότε.
Κι αυτά που έγραψα, μου πήραν ώρες…
