Ας υποθέσουμε ότι ο Θεός είναι ένα ογκώδες πλάσμα (κάτι μεταξύ Πανούση και Παβαρότι) και κάθεται σε αν τεράστιο πουφ. Ξαφνικά συνειδητοποιεί πως το φθινόπωρο, κάθεται ακόμα μπροστά στο pc και ρίχνει πασιέντζες αντί να τσακιστεί να κατέβει στη γη.
-Τι κάνεις ρε παλιοτόμαρο; Ακόμα εδώ είσαι;
Το φθινόπωρο άφησε το ποντίκι κι ας ήξερε ότι έχανε μία ζωή. Εδώ, λέμε, είχε χάσει πολύ περισσότερα.
-Που να τραβηχτώ, πλάκα μου κάνετε;
-Να πας να ξεράνεις τα φύλλα, ρε, να πας να ρίξεις καμιά βροχή
που ρίχνεις πασιέντζες!
-Βροχή; Έριξα προχτές! Τι ανέκδοτα μου λες ρε Θεέ; Έχει καταργηθεί το φθινόπωρο
στη γη! Και ποια φύλλα να ξεράνω; Υπάρχουν δέντρα για να υπάρχουν φύλλα;
Ο Θεός κοίταξε τη γη και φώναξε τον χειμώνα.
-Αφού δεν θέλετε φθινόπωρο, θα σας στείλω εγώ έναν χειμώνα όλο δικό σας!
Κι έτσι ξαφνικά, σαν σήμερα Κυριακή πάτησε ο χειμώνας στη γη
και μας αύτωσε τα κελεμπέκια.
...Που είναι οι κουβέρτες; Που είναι τα πουλόβερ; Που θα τα βάλω τώρα εγώ τόσα καλοκαιρινά; Ωχ, πρέπει να πλύνω και το χαλί. Χάλι το χαλί. Είμαι απροετοίμαστη! Δώστε μου λίγο χρόνο για να αναρριχηθώ στο πατάρι! Τι είναι αυτό που γλίστρησε
κάτω από την πόρτα; Βρε, καλώς τον! Ο λογαριασμός για τη θέρμανση!
Μπρ!!! Κάνει κρύο ή εγώ κρυώνω;!
