Κάθε Δευτέρα τρέχω και δεν φτάνω.
Δεν φτάνω ποτέ στην ώρα μου στη δουλειά. Στο μετρό γίνεται χαμός.
Τα τρόλεϊ χαλάνε πάντα Δευτέρες. Οι απαιτήσεις των πελατών μεγαλώνουν τις Δευτέρες. Οι Δευτέρες είναι οι πιο εκνευριστικές μέρες.
Κάθε Κυριακή βράδυ, υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα οργανωθώ.
Θα τελειώσω τις εκκρεμότητες στη δουλειά. Δεν θα τσακωθώ. Δεν θα λουφάρω. Θα είμαι ήρεμη, ορεξάτη, αισιόδοξη, δημιουργική.
Δευτέρα πριν τις 11.00, έχω ξεχάσει όλες μου τις υποσχέσεις.
Μισώ τις Δευτέρες. Θέλω να ζω συνέχεια σε μία Κυριακή, κατά προτίμηση φθινοπωρινή. Οι Κυριακές έχουν μία ιδιαίτερη μυρωδιά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αλλιώς μυρίζουν τα σπίτια τις Κυριακές. Αλλιώς ακούγονται τα τραγούδια από το ραδιόφωνο τις Κυριακές. Ακόμα και η θέα από το παράθυρο τις Κυριακές, μοιάζει διαφορετική.
Χρειάζομαι μία μεγάλη Κυριακή. Μία Κυριακή που θα χωράει όλα όσα θέλω να κάνω και δεν προλαβαίνω. Τους φίλους που ξεχνάω. Τις μουσικές που δεν προλαβαίνω να ακούσω. Τις ταινίες που δεν προλαβαίνω να δω. Και αυτήν την μαγική Κυριακή, μέσα σε όλα, δεν θα παραλείψω να δω μία από τις σειρές που έβλεπα όταν ήμουν μικρή, εκείνα τα χρόνια που οι Δευτέρες ήταν πιο ξέγνοιαστες.
Τους Πολωνούς φίλους μου Μπόλεκ και Λόλεκ δηλαδή.
Καλό μήνα!
