Μετεωρίτης

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑΒΛΙ !

2010-06-20T00:35:00.001+03:00

Παίζω πλακωτό και κουνάω τα ζάρια. Έρχονται οι πεντάρες, λέω με σιγουριά

και φυσικά, έρχονται.

Η παραμάνα του μισητού αντιπάλου πιάνεται αιχμάλωτη κι απορώ γιατί συνεχίζει να παίζει, ούτε στη φυλακή δεν το παίζουν τέτοιο καταδικασμένο παιχνίδι.

Πόσα αυτάκια έχει ο λαγός; ρωτάω το θύμα και γελάω σαρδόνια. Με μισεί γιατί ξέρει πολύ καλά πως τ' αυτάκια του λαγού είναι δύο, όσα και τα παιχνίδια
που θα χάσει. Το ξέρω πως είμαι μεγάλη κουφάλα όταν παίζω τάβλι, αλλά είναι ψυχολογικό, παίρνω τον αέρα του αντιπάλου. Αν δεν πιστεύεις στα ζάρια που κρατάς, πάνε παίξε τόμπολα κι άσε το τάβλι για τους πιο μοχθηρούς. Το τάβλι είναι ένα αιμοβόρο παιχνίδι που κακά τα ψέματα, ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις…

Αυτός που χάνει σου δίνει το δικαίωμα να τον κάνεις σάκο του μποξ. Μπορείς να τον αποκαλείς "κακομοίρη" κουνώντας το κεφάλι, «ψυμάρι», «κορόιδο της τράπουλας», αλλά αν έχει καλό ζάρι αρχίζεις την μουρμούρα για να τον ζαλίσεις και κυρίως για να τον αποπροσανατολίσεις! Του λες στεγνά πως είναι μεγάλο φάντασμα, πως παίζει με τον κώλο, πως παίζει κινέζικο τάβλι και γενικά, του σπας τον τσαμπουκά και φυσικά τη ζαριά, αν αυτό επιτρέπεται. «Κομμένη» του λες κι άμα δεις ότι έχει ρίξει εξάρες, έχεις ξορκίσει το κακό! Βουτάς τα ζάρια κι αρχίζεις το ρεσιτάλ. Συγχρόνως τον ρωτάς που έχει μάθει τάβλι και πόσα ακριβώς χρόνια παίζει.

Όσο το παιχνίδι συνεχίζεται του λες ότι δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον ως παίκτης και του δημιουργείς ψυχολογικά τραύματα, καθώς προσθέτεις ότι παραδίδεις σεμινάρια και μάλιστα τζάμπα! Του εξηγείς ότι μπορεί μεν να χάσει αλλά τουλάχιστον μαζί σου, έχει την ευκαιρία να μάθει τάβλι,

να αναβαθμιστεί ως παίκτης - και ο άμοιρος γίνεται με μαγικό τρόπο, θύμα, τόση κατάρα που του ‘χεις ρίξει δεν γίνεται να μην πιάσει τόπο! Κάποια στιγμή, το παιχνίδι τελειώνει. Πέντε μηδέν!

Νιώθω εναρμονισμένη με το σύμπαν, η ενέργειά μου βρίσκεται στο μάξιμουμ, η αδρεναλίνη μου στο φουλ, όλα κι όλα, η νίκη απαιτεί ενέργεια αλλιώς δεν σε ανταμείβει. Έρχεται το επόμενο θύμα και πιάνει καρέκλα.

Στα πέντε; σε ρωτάει.

Στα πέντε, του απαντάς ψυχρά και πιάνεις πρώτος τα ζάρια. Κι αυτό είναι ψυχολογικό!

Και κερδίζεις ξανά. Επειδή δεν γίνεται όμως να κερδίζεις πάντα, ένα είναι το μυστικό και θα σας το πω γιατί άμα δεν σας το πω θα είμαι κακιά :

Πρέπει να ξέρεις πότε να σταματήσεις.

* Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ βρίσκεται στο www.pswnio.gr. Την δανείζομαι κι ελπίζω να μην πάω φυλακή γι' αυτό. Αλλά κι αν πάω, δεν βαριέσαι, τάβλι θα παίζω κι εκεί. Πρέπει να εξασφαλίσω τα τσιγάρα μου εξάλλου.

ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΑΣ !

2010-06-16T10:41:00.000+03:00

ΕΜΕΙΣ... ΤΙ ΦΤΑΙΜΕ;;;;;;;;

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ !

2010-06-14T22:05:00.001+03:00

Όλα άρχισαν όταν μία βιοδιασπώμενη σακούλα μου έμεινε κυριολεκτικά στα χέρια.
Όντας πονόψυχος άνθρωπος, την πόνεσα την σακούλα, ποτέ μου δεν είχα δει μια σακούλα να λιώνει έτσι ξεκούδουνα κι απευθύνθηκα στον συζυγό μου - που ήξερε τα πάντα για τις βιοδιασπώμενες σακούλες - και φρόντισε να μου εξηγήσει με απλά λόγια για το "φαινόμενο της βιοδιάσπασης". Όταν κατατοπίστηκα, πολύ το χάρηκα που έτσι τα σκουπίδια λιγοστεύουν κι άλλαξα γνώμη για την πεθαμένη σακούλα και την είδα μ' άλλο μάτι. Μιλώντας όμως για τη διάσπαση, θυμήθηκα πως κάποτε στο σχολείο, σε ένα άγνωστο για μένα μάθημα μιας και το μισούσα, μας έμαθαν τι είναι η διάσπαση του ατόμου. Πώς ήρθε η κουβέντα όμως στη διάσπαση των κομμάτων!
Αναρωτέμαι αυτό. Ο Σύριζα θα διασπαστεί. Το ΠΑΣΟΚ, σιγά-σιγά κομμάτια θα γίνει. Η Νουδού έχει διασπαστεί. Που σημαίνει ότι θα προκύψουν πολλά κόμματα, που σημαίνει, αφελώς θα πιστέψουμε ότι θα υπάρχει πολυφωνία. Λάθος.
Tους ίδιους θα φάμε στη μάπα. Με άλλο όνομα. Με καινούργιο σλόγκαν. Με υποσχέσεις. Με όραμα. Βρε άει στο διάολο όλοι! Που θα έπρεπε, ΕΣΕΙΣ να... διασπαστείτε, ως άτομα - όχι ως κόμματα, να γίνει ένα μικρό τεχνολογικό θαυματάκι και όλοι εσείς οι μη-βιοδιασπώμενοι, να εκραγείτε και να εξαφανιστείτε από προσώπου γης! Και γρήγορα!
Θα έλεγε κανείς πως για να εξαφανιστεί ένα πρόσωπο από τη γη, πρέπει να πέσουν μπόμπες. Όχι, δεν είμαι υπέρ των μπομπών και της βίας. Ένα γιαουρτάκι όμως θα το εκτόξευα ευχαρίστως, οικογενειακή συσκευασία. Τι να λέμε όμως. Πολύ θα ήθελα να ήταν βιοδιασπώμενοι όλοι οι άχρηστοι και οι ψεύτες της φτωχής -και κυριολεκτικά πλέον- αυτής χώρας και έτσι ξαφνικά, όπως ακριβώς έλιωσε η σακούλα χωρίς καμία προειδοποίηση, να λιώσουν κι αυτοί και να εξαφανιστούν και να μείνει μόνο ένα κομματάκι από αυτούς για να μας θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαμε πελάτες τους!

Φταίω εγώ μετά που ακούω το Guns Of Brixton?

10 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑ (ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ)

2010-06-08T16:50:00.001+03:00

1.
ΜΟΥ ΚΟΠΗΚΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ
Και τα πόδια. Γιατί, θα το ομολογήσω-να το βγάλω από μέσα μου να μην με βασανίζει, ψήφισα ΠΑΣΟΚ. Που να μου κοβόταν το δεξί από τη ρίζα, γιατί με το δεξί τους ψήφισα. Για να φύγει ο Χοντρός που τα είχε φάει όλα, ψήφισα τον Ψηλό, που και να θέλει να φάει τώρα πια, δεν μπορεί,
γιατί δεν έμεινε τίποτα που να τρώγεται.
Ο οποίος Ψηλός, ή μας δούλευε ψιλό γαζί, ή ζούσε σ' άλλη χώρα, διαλέξτε και πάρτε. Μου τα 'λεγε
ο άντρας μου ότι θα πιαστώ κορόιδο αλλά δεν τον άκουγα. Προσπαθούσε να με πείσει τη μέρα των εκλογών πως δεν γίνεται ένας σοβαρός άνθρωπος (η γυναίκα που παντρεύτηκε συγκεκριμένα), να πάει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Του είπα να μην κολλάει στο παρελθόν και να δώσουμε μία ευκαιρία στον Ψηλό να πάρει ασίστ και να σκοράρει. Ο Γιάννης ηττήθηκε γιατί δεν έχει ιδέα από μπάσκετ αλλά μούτρωσε. Σίγουρα δεν είχε ονειρευτεί ποτέ ότι θα παντρευτεί έναν Πασόκο που ξέρει από μπάσκετ. Τέλος πάντων, πέρασε ο καιρός και άρχισε η μία τάπα μετά την άλλη. Τα αντικανονικά. Τα μπρος-πίσω. Τι το' θελα το άθλημα; Κι όπως στο διάσημο ποίημα του Καββαδία, ο ήρωας δεν μπορεί να κάνει κακό σε άλλον παρά μόνο στον εαυτό του, έτσι κι εγώ, αντί να ορθώσω την ανοιχτή μου παλάμη στον Ψηλό, την στρέφω πια στον εαυτό μου τόσο συχνά, που έμαθα απέξω τις γραμμές της ζωής, του πλούτου και οτιδήποτε άλλου βρίσκεται μέσα στην ανοιχτή μου παλάμη…

2.
ΕΒΓΑΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑΧΕΡΙΑ
Τόση μούντζα φέρνει τύφλα, λέει η παράδοση. Πιστή στις ψυχοσωματικές μου εξαρτήσεις, έπραξα ότι και ο Γούντι Άλλεν στο Hollywood Ending, τυφλώθηκα δηλαδή προσωρινά από ενοχές, τύψεις, άγχος (αλλά και από τις μούντζες που λέγαμε). Ο αμφιβληστροειδής μου κλωτσούσε αναίτια τους φακούς επαφής κι εγώ χωρίς φακούς είμαι σαν τον Αλ Πατσίνο στο Άρωμα Γυναίκας. Καλοί μαλάκες κι αυτοί, περίμεναν να παίξει τον τυφλό ο άνθρωπος για να του δώσουν Oscar, τέλος πάντων. Έλεγα ότι ο Μετεωρίτης λειτουργούσε με μία αίσθηση μείον, πες για να είμαι πιστή στο κλίμα που απαιτεί περικοπές, πες γιατί όντως η τόση μούντζα έφερε σκότος. Και να μην θυμάμαι που στο διάολο βρίσκονται τα παλιά μου γυαλιά!

3.
Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΒΛΕΠΩ
Όταν η όρασή μου επανήλθε κΙ άρχισα να βλέπω ξανά, έκανα μία καλή κίνηση. Αποσυνδέθηκα από το μόντεμ. Τσάο ίντερνετ! Έμπαινα στα blogs και έβλεπα τη γενική κατακραυγή και είχα ξεμείνει από δικαιολογίες! Πραγματικά, αν και δεν είμαι άνθρωπος που αλλάζω εύκολα μυαλά, αυτή τη φορά τα είχα πάρει στο κρανίο με όλους και περισσότερο με τον εαυτό μου! Έριξα πόρτα στον Μοτζίλα κι άνοιγα μόνο το word για να γράφω. Επίσης, μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο και βγήκα με τρεις τσάντες βιβλία. Ο άντρας μου ήταν εξοστρακισμένος στο μπαλκόνι με το laptop και του είχα ζητήσει να μην με ενημερώνει για τίποτα απ' όσα γίνονται στον κόσμο, εκτός κι αν βγάλει δίσκο ο David Bowie, πράγμα χλωμό έως κάτωχρο. Αποξενώθηκα και διάβασα τόσο πολύ που έπαθα overdose - κι όταν σταμάτησα ν’ απορροφώ τα νοήματα πίσω απ’ τις λέξεις, έκλεισα τα βιβλία και το ‘ριξα στις ταινίες. Κάποια στιγμή, αφού είδα όλη τη φιλμογραφία του Γκοντάρ (φυσικά αστειεύομαι γιατί είναι αδιανόητο να δεις όλες τις ταινίες του Γκοντάρ, δεν θες κιόλας!), έκλεισα και τη μεγάλη οθόνη και μπήκα ξανά στο ίντερνετ. Που να πήγαινα όμως ο άνθρωπος με τέτοια μούτρα; ΚΑΙ Πασόκ ΚΑΙ Ολυμπιακός;!! Σκέφτηκα να φτιάξω νέο blog, να το ονομάσω "πληγωμένος γάβρος" ή κάτι τέτοιο…έπαθα μία κρισάρα ταυτότητας τεράστια λέμε. Άλλαξα κινητό. Άλλαξα τραπέζι στη βεράντα. Πολλά άλλαξα, ευτυχώς, η ιδέα να γίνω ξανθιά πέρασε ξυστά από το μυαλό μου αλλά δεν με άγγιξε...

Δεν έχει 4.
γιατί έχω και δύο παιδιά που σκούζουν γιατί ήρθε η ώρα να πάμε στο πάρκο. Μόλις με ξαναπιάσει κρίση ειλικρίνειας, θα επανέλθω με περισσότερους λόγους που με έκαναν να εξαφανιστώ, ως τότε, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα mails σας, καλά είμαι -εξάλλου κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Βρείτε μόνοι σας τους χιλιάδες λόγους που δεν χρειαζόταν να επιστρέψω (!) και σας φιλώ στη μούρη. Θα σκάσω σύντομα μύτη ξανά, όπως κάθε μετεωρίτης που σέβεται τον εαυτό του!(;)

Και κάτι ακόμα. Ο κόσμος αλλάζει. Αλλά όχι επειδή το θέλουμε εμείς. Το είπαν όμως χρόνια πριν οι THE-THE "If you can't change the world, change yourself", ράιτ; Τα πράγματα είναι χάλια. Και το χειρότερο απ' όλα, ο David Bowie δεν πρόκειται να βγάλει δίσκο κι εγώ δεν έχω πια τι να περιμένω...

ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ

2010-03-11T23:12:00.000+02:00

Πάτερ μου, θα είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε μια απόδειξη για το μυστήριο;

Τέκνο μου, τα μυστήρια δεν θέλουν αποδείξεις! Πίστευε και μη ερεύνα!

Δεν εννοούσα τέτοια απόδειξη, πάτερ, από τις άλλες εννοούσα, εκείνες που ζητάει η εφορία!

Εδώ, τέκνο μου, ισχύει το "πλήρωνε και μη ερεύνα". Τι να γράψω δηλαδή ο Χριστιανός στην απόδειξη "back vocals 200 ευρό και αμοιβή παπά άλλα 50"; Αμαρτία!

Αμαρτία είναι να μην δίνετε αποδείξεις, πάτερ.

Μα εκεί στηρίζεται όλη η θρησκεία, τέκνο μου! Στο να μην δίνουμε αποδείξεις. Και δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λέει ο Θεός! Γιατί ο Θεός δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι υπάρχει!

Ο Θεός χρωστάει τόσα πολλά στους ανθρώπους, πάτερ, που έχει μπει στον Τειρεσία εδώ και αιώνες.

Τι'ναι αυτά που λες παιδί μου;! Δεν έχεις τον Θεό σου!

Καλά, αυτός ο Θεός δεν σας λέει να βοηθήσετε λίγο την κακομοίρα την Ελλάδα που έχει βουλιάξει; Να δώσετε κανά οικοπεδάκι να σωθεί η χώρα...

Τι΄ναι αυτά που λες, τέκνο μου; Τι είμαστε εμείς να πουλήσουμε κτήματα, κτηματομεσίτες; Εμείς είμαστε απλά η φωνή του Θεού. Και η φωνή του Θεού μας έχει υπαγορεύσει να μην δίνουμε αποδείξεις. Αποδείξεις να δώσει η επιστήμη. Μην μπλέκουμε τα μπούτια μας, o Θεός να με σχωρέσει για το απρεπές σχόλιο, αλλά άλλο επιστήμη, άλλο θρησκεία. Kαι τώρα θα σας παρακαλούσα να αποχωρήσετε από τον ιερό χώρο γιατί πρέπει να τελέσουμε το επόμενο μυστήριο...

Που πηγαίνουν τα λεφτά σε αυτή τη χώρα... είναι ένα μυστήριο τελικά!

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ DJ (ΑΠΟ ΤΟ BRIXTON ΣΤΟ ΜΑΡΑΚΑΪΜΠΟ)

2010-02-21T00:35:00.006+02:00

Το ότι είμαι στην κοσμάρα μου τον τελευταίο καιρό, το έχετε καταλάβει.

Εκτός από αφηρημένη, φευγάτη και παρανοϊκή, είμαι και κολληματίας: είναι να μην μου μπει κάτι στο μυαλό. Πάω λοιπόν προχτές να παίξω μουσική με μάτι που γυαλίζει. Μετά το big πάρτι που έγινε το Σάββατο και έπαιζα επί 7 ώρες μουσική-λάτιν και ντίσκο- φορώντας μία τεράστια άφρο περούκα, είχα ανάγκη να καφρίσω. Καθώς πήγαινα στο bar σκεφτόμουν το πρόγραμμα που θα έκανα. Στο μυαλό μου άρχισαν να έρχονται ξεχασμένα ροκ κομμάτια, κομμάτια που σνομπάρ και δεν παίζω πια συχνά. Τέλος πάντων, για κάποιον λόγο το βράδυ εκείνο ήθελα να παίξω ροκ και καουμπόικα, θα ξέθαβα Σπρίνγκστιν, Ντεβέντρα, Τζόνι Κας και Kinks κι ύστερα θα δυνάμωνα την ένταση και θα συνέχιζα με Ζέπελιν, Στόουνς και Μπόουι. Μέχρι και Όζι Όζμπουρν θα έπαιζα. Μου είχε λείψει αυτό το παλιό καλό πράμα που λέγεται ροκ, μην ξεχνάτε ότι ήταν κι Απόκριες και έπηξα στο λίμπο-λίμπο-λαλα!

Μπαίνω στο μπαρ και σε λίγο γεμίζει. Παίζω Stranglers και Clash όταν μπαίνει στο μπαρ ο Φίλιππος Πλιάτσικας. Έτσι πίστεψα εγώ δηλαδή, γιατί ο άνθρωπος ήταν ίδιος! Φτυστός! Σου λέω, ο τύπος ήταν ο Φίλιππος Πλιάτσικας και δεν το ήξερε!

Μόλις τον είδα πάγωσα. Ρωτήστε και τον φίλο μου τον Ινδικτο εδώ αλλά και εδώ επίσης, πόσο αγαπάμε τους Πυξ-Λαξ, έτοιμοι είμαστε να δημιουργήσουμε το αντίθετο του φαν-κλαμπ και να ξεμπροστιάσουμε τον Μπομπ Ντίλαν της Ελλάδας (λέμε τώρα). Βλέπω λοιπόν τον Φίλιππο και είμαι σίγουρη ότι AYTΟΣ ΕΚΕΙ είναι ο Φίλιππος, έχει τον ίδιο λασπωτήρα για μαλλί, έχει το ίδιο γλαρό βλέμμα που ψάχνει στο κενό την ερμηνεία των στίχων του -και για να μην πολυλογούμε, εγώ βλέπω τον Φίλιππο να κάθεται απέναντί μου και με κυριεύει ένα άσβεστο, ομηρικό μίσος που μου θολώνει τα cd. Με μία ενστικτώδη κίνηση βγάζω τα cd με τ’ αποκριάτικα.

Τώρα θα του δείξω εγώ του παλιοροκά. Θα τον ταράξω στα λάτιν. Θα πάει να κοιμηθεί και θα βλέπει στον ύπνο του την Τσεζάρια Αβόρα. Περίμενε και θα δεις.

Η αλλαγή μου πρέπει να ήταν η χειρότερη αλλαγή που έγινε ποτέ από dj. Γιατί ενώ έπαιζα το You Stole My Heart Away, έτσι ξαφνικά, πέταξα ένα Buena Vista Social Club και ομολογώ, όλοι με κοίταξαν περίεργα. Ήμουν αποφασισμένη, ειδικά επειδή το τραπέζι του κορυφαίου Έλληνα

ροκ-σταρ μεγάλωνε και πλέον στην παρέα τα έπιναν καμιά δεκαπενταριά παλιοχίπηδες με μαλλί Ρόμπερτ Πλαντ (και καράφλα).

Βρε δεν πα να ρχόταν κι ο Γκάλαχερ στο τραπέζι (λέμε τώρα), σήμερα θα γινόταν του Μaracaibo!

Και αν θέλετε το πιστεύετε...! Από το πουθενά και έτσι ξεκούδουνα - ήρθε κι έδεσε η μουσική,- κάτι η Ραφαέλα Καρρά, κάτι τα σφηνάκια, κάτι το σούργελο που κρύβουμε όλοι μέσα μας, σηκώθηκαν οι ανύποπτοι θαμώνες να τιμήσουν την σοφή επιλογή του ντιτζέι -κι έμεινε ο ψωριάρης μόνος στο τραπέζι να πίνει (προφανώς για να ξεχάσει τι ακούει)!

Κι ενώ γύρω από τους μαλλιάδες γινόταν του κακομοίρη, σηκώνεται κάποιος απ' αυτούς και σκέφτηκα ότι μερακλώθηκε με το Disco Inferno και θα χορέψει, αλλά ο τύπος πήγε στην τουαλέτα και παρατήρησα ότι έλειπε πολύ ώρα. Μπορεί και να ξέρναγε ο άνθρωπος με αυτά που έπαιζα...

Και πάει διόμιση, είχαμε και δουλεiές την επομένη, άρχισα να κόβω λάσπη και να παίζω μαύρη μουσική. Ό,τι πίστευα δηλαδή ότι ΔΕΝ θα άρεσε στον Πλιάτσικα.

Και σηκώνονται κάποια στιγμή οι παλιοροκάδες να φύγουν και βλέπω τον Φίλιππο να έρχεται προς το μέρος μου. Ευκαιρία ψάχνω, άμα μου πει πως δεν του άρεσε η μουσική γιατί έχουν περάσει οι Απόκριες, θα τον ρωτήσω τότε γιατί είναι ακόμα ντυμένος ροκ σταρ!!

Ο άνθρωπος με πλησιάζει. Του κάνω νόημα να έρθει πιο κοντά γιατί δεν ακούω.

-Καλησπέρα. Είμαι ο Τάκης, ο φίλος της κουμπάρας σου, μου είχε πει για το μπαρ αυτό, θέλουμε να κάνουμε ένα πάρτι αλλά με ροκ και τέτοια.

Με κοιτάζει που τον κοιτάζω.

-Νόμιζα πως είσαι η Φαίη...

-Κι εγώ νόμιζα πως είσαι ο Φίλιππος Πλιάτσικας...

(Αυτό λοιπόν ήταν το τελευταίο, καλό κομμάτι που έπαιξα στο παρολίγο Ροκ Πάρτι).

ΚΑΦΕΔΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΑ (ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗ)

2010-02-07T19:14:00.001+02:00

Εδώ κι ένα μήνα έχω φτιάξει γραφείο στο μπαλκόνι.
Για να μπορώ να γράφω και να καπνίζω φυσικά! Γιατί μέχρι τώρα, να καπνίζω και να μην γράφω, το αντέχω, να γράφω και να μην καπνίζω όμως… χμ. Πιστέψτε με, ακόμα και πριν δυο βδομάδες που το χιόνι πέρασε ξυστά, εγώ ήμουν μπαλκόνι και ξεπάγωνα τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο του laptop.

Έγραψα αρκετά όλον αυτόν τον καιρό. Το laptop, σκυλί, του Αγίου Βερνάρδου κιόλας αφού άντεξε σε τόση παγωνιά. Να σημειωθεί πως ο υπολογιστής μου που βρίσκεται εντός σπιτιού και με αγαπά παθολογικά, μόλις αντιλήφθηκε την ύπαρξη του laptop μουλάρωσε και μου ‘κανε μούτρα, αποφάσισε να μην ανοίξει και ν’ αρρωστήσει βαριά, χώρια που βρέθηκα να τσακώνομαι με τον Γιάννη που μου είχε πει να πετάξω εκείνο το ρημάδι το πρόγραμμα και να μην το τρέξω, γιατί τώρα μας τρέχει αυτό. Ήταν φανερό. Ενδόμυχα ήθελα να εξοντώσω τον υπολογιστή μου και να τον στείλω σε χειμερία νάρκη για να βρω την ησυχία μου. Δεν ήθελα ούτε blogs, ούτε pacman, ούτε τίποτα. Έπεισα τον Γιάννη (που βαριόταν να περάσει windows) ν’ αφήσει λίγο το τέρας να κοιμηθεί και τον παρότρυνα να παίζει πιο συχνά κιθάρα. Η βελτίωσή του ήταν αξιοσημείωτη!

Και πέρασαν έτσι βδομάδες πολλές, ακριβώς πόσες δεν ξέρω γιατί σκέβρωσα στο μπαλκόνι και πάγωσα στους τέσσερις βαθμούς και έγραφα πολύ, έγραφα πάρα πολύ– και όσο πιο πολύ πάγωνα εκεί έξω τόσο πιο πολύ «το ‘καιγα»... μέχρι που βάρεσα μπιέλες.

Έπρεπε να γυρίσω πίσω στον πολιτισμό! Έπρεπε να μπω ξανά σπίτι!

Σαν να μην φτάνει που το εσωτερικό του σπιτιού με καλούσε, βλέπω στον ύπνο μου χτες ότι μπαίνω στο ίντερνετ και ότι ο Μετεωρίτης δεν υπάρχει πια! Ότι καταστράφηκε! Ξύπνησα αλαφιασμένη και ζήτησα από τον Γιάννη να μου περάσει τα windows. Μου είπε ότι ήμουν τρελή γιατί ήταν έξι το πρωί και του είπα ότι είδα στον ύπνο μου ότι είχε καταστραφεί ο Μετεωρίτης. Του εξήγησα ακόμα ότι δεν ήθελα ΤΩΡΑ να μου περάσει τα windows, το πρωί εννοούσα, δεν ήμουν ΤΟΣΟ τρελή, κι αυτό το ΤΟΣΟ μάλλον ήταν η λέξη που ξύπνησε τον Αντρίκο μας - που απαίτησε το γάλα του έντονα.

-Windows ή θα πλύνεις τα μπιμπερό; ρωτάω τον Πατέρα που θα προτιμούσε να σοβαντίσει τον Πύργο της Πίζας παρά να πλύνει δύο μπιμπερό.

Ο Πατέρας δεν έχει παρά μία επιλογή. Παίρνει τα cd, ο γκουρού της τεχνολογίας και κάθεται μπροστά στο άρρωστο σώμα. Γιατρέ μου!!

(Του έφτιαξα έναν καφέ κι ένα τοστ).

Κάπως έτσι, ανοίξαμε ξανά τα παράθυρα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε πολύ σκόνη στον Μετεωρίτη. Θα μπω να ξεσκονίσω. Πάω πρώτα να κάνω ένα τσιγάρο κι έρχομαι!

ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ (ΟΙ SIMON & GARFUNKEL ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΤΣΑΡΤΣ)

2010-01-12T16:54:00.002+02:00

H κυριούλα από πάνου (που μοιάζει με την συμπαθέστατη κα Ρουγγέρη αλλά στην βαμπίρ εκδοχή της) είναι η σύζυγος του Πρωθυπουργού της Βου Ιρλανδίας. Η τύχη τα 'φερε έτσι ώστε να έχει το επίθετο Ρόμπινσον, επίθετο που έχει συνδεθεί με την πεταχτούλα μαμά Ρόμπινσον που αποπλάνησε τον πολύ νεώτερό της, φίλο του γιου της. Η ιστορία είναι εντελώς γνωστή και το τραγούδι Mrs Robinson το ξέρουν ακόμα κι οι Lemonheads που το διασκεύασαν. Η δική μας όμως Ρόμπινσον, αυτή στην φωτογραφία, ήτανε σιγανό ποταμάκι. Θεούσα και σκατοκέφαλη, μέχρι και Αραχνομούνα την έλεγες, είχε καταδικάσει ορθάνοιχτα τις αμβλώσεις και την ομοφυλοφιλία. Η μαντάμ εκκλησιαζόταν συχνά. Φυσικά, πολλοί την περίμεναν στη γωνία, ακόμα κι ο ίδιος ο Θεός, που δεν πολυγουστάρει να τον δουλεύουν. Και να που η μαντάμ πάτησε την μπανανόφλουδα τόσο εντυπωσιακά, που αν είχε συμβεί στην Ελλάδα οι Τατιάνες θα είχαν δουλειά για έναν χρόνο.

Η μανταμίτσα λοιπόν (που ασχολείται βεβαίως με την πολιτική) τα 'φτιαξε με έναν δεκαεννιάχρονο, ο οποίος την ξεζούμισε ΚΑΙ οικονομικά. Τι ήθελε ο άνθρωπος; Ένα μπαράκι στο Μπέλφαστ ήθελε, να 'ρχονται οι φίλοι του να πίνουν κανά μπιρόνι και να τσακώνονται για το ποδόσφαιρο. Η κυρία Ρόμπινσον έκανε την καρδιά της πέτρα και έβαλε το (μακρύ) της χέρι στο Ταμείο. Έκανε ένα δωράκι αξίας 56.000e στον άνθρωπο, να φτιάξει έναν καφενέ. Κάτι τα βελάκια, κάτι οι οθόνες, (με τις πορδές δεν βάφεις αβγά που έλεγε κι η γιαγιάκα μου), πήρε η γυναίκα κρυφά δάνεια για να ευχαριστήσει τον ζιγκολάκο. Έλα όμως που ουδέν κρυπτόν από τον ρημάδη τον ήλιο που πάει και ρίχνει φως εκεί που δεν πρέπει! Και να 'σου ξαφνικά, πρωτοσέλιδο το Σέξι Πιράνχας, η παραίτηση του Πρωθυπουργού άντρα της και ο μάγκας που της έφαγε τα φράγκα - πρώτη μούρη στο Μπέλφαστ να μην προλαβαίνει να βάζει μπίρες!

Ο Πρωθυπουργός βγήκε φυσικά στο γυαλί. Έβαλε τα κλάμματα. Ήταν φανερό, ο άνθρωπος ήταν ταραγμένος. Είπε πως η κακομοιρούλα η γυναικούλα του προσπάθησε να αυτοκτονήσει εξαιτίας του σκανδάλου, αλλά η καημενούλα επέζησε και εγώ έχω μεγάλη λιονταρίσια καρδιά και όλους τους σχωρνάω. Οι Ιρλανδοί -που 'ναι μεν πολεμοχαρές είδος αλλά δεν τους λείπει και μια άλφα ευασθησία- ψήθηκαν. Τον συμπόνεσαν. Κορόμηλο το δάκρυ. Μέχρι την επόμενη μέρα, που αποκαλύφθηκε πως η μαντάμ είχε βάλει χέρι (το μακρύ, που λέγαμε) στο ταμείο που ήταν μείον. Α, όλα κι όλα! Έχεις κλέψει ποτέ Ιρλανδό; Μα τι σκατά, δεν βλέπεις κινηματογράφο;!

Περιττό να σας πω πως μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου ΑΛΛΑΞΕ η θέση που είχε στα ιρλανδικά charts το παλιό και ταλαιπωρημένο άσμα Mrs Robinson!!! Ο κοντός κι ο ψηλός (λέμε τώρα, αλλά όλοι δίπλα στον Simon μοιάζουν ψηλοί!) "παίζουν" παντού... χειρότερα κι από Lady Gaga ένα πράμα!

Έλεγα να βάλω link, αλλά έχει βουίξει ο τόπος, οπότε θα τον βρείτε μόνοι σας τον δρόμο. Πριν σας αφήσω, θέλω να κάνω μια ερώτηση: Πώς γίνεται όλες αυτές οι χαμηλοκώλες στο μυαλό, αυτές οι "θεούσες" που βγαίνουν και ορύονται για την αμαρτία με τον σταυρό στο χέρι, να είναι οι χειρότερες λέρες; Πώς γίνεται, ε;

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να απολαύσετε την απόλυτη "αμαρτία"! Η τύπισσα είναι απίστευτη, πανέμορφη, έχει φωνάρα και την γουστάρω τρελά! Για να μην λέτε ότι σας μεταφέρω μόνο μίζερες ειδήσεις!

ΤΗΕ FREAKIEST SHOW

2010-01-10T00:33:00.003+02:00

Να τα πούμε;!

Η γεμιστή γαλοπούλα της πεθεράς μου είναι η πιο τέλεια γαλοπούλα στον κόσμο. Δεν έχει σημασία αν ήταν αλανιάρα ή αν είχε πάει Αρσάκειο, ήταν όμως η γαλοπούλα της πεθεράς μου και σου λέω, δεν τρώγεται με τίποτα. (Είπα εγώ ποια;).

Οι Μετεωρίτες λύγισαν κάτω από τον ασφυχτικό κλοιό της Μητριαρχικής οικογένειας. Ειδικά εγώ που ‘μαι Υδροχόος και έτσι και μου γυρίσει το μάτι γίνομαι σαν τον Μάρτυ.. Το family overdose με εξουθένωσε. Η γιαγιά με στούμπωσε με κουραμπιέδες (οι κουραμπιέδες της γιαγιάς είναι οι καλύτεροι στον κόσμο…) και πριν καν έρθει η Πρωτοχρονιά, εγώ κατάπινα βιταμίνες και βαρούσα μπιέλες, ό,τι κι αν είναι αυτές οι μπιέλες. Αντί να φάμε εμείς τους κουραμπιέδες, μας φάγαν αυτοί. Μια υποψία υπερκόπωσης με πέρασε ξυστά αλλά την αγνόησα επιδεικτικά. Το παρτάλι, ήθελα πάρτι και ξενύχτια και όταν ο νέος χρόνος μπήκε με το δεξί, εγώ έβγαινα στα τέσσερα, έβγαινα γενικώς από το πλάνο, μιας και «παρτάλι» σημαίνει «κουρέλι» στα τούρκικα κι εγώ, εκτός από γλωσσομαθής, είμαι και γερό ποτήρι-τι να λέμε τώρα!

Στις 2 Ιανουαρίου κατεβάσαμε τα τηλέφωνα γιατί στην ουρά περίμεναν εκατόν πενήντα ξαδέλφια που ήθελαν να έρθουν να δουν τα παιδιά και είχαμε κλατάρει. Αποφασίσαμε να εξαφανιστούμε από τον κόσμο και να κάνουμε ότι γουστάρουμε για λίγες μέρες. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να διαβάσω (ξανά) τον Ξένο του Καμί. Ο ήρωας είναι φίλος μου και κάθε φορά που περπατάω μαζί του στην παραλία, ξεχνιέμαι τόσο πολύ που ξεχνάω τα δικά μου και κάθομαι και ψήνομαι στον ήλιο μαζί του. Μου χρειαζόταν λίγος ήλιος. Ο Γιάννης, πάλι, είχε μία καλύτερη ιδέα: έβαλε το I’m deranged στο τέρμα (στην εκτέλεση με τα πριόνια) αλλά μετά το έκλεισε γιατί του είπα ότι δεν μπορώ να διαβάσω με το I’m deranged στο τέρμα, ας έβαζε τουλάχιστον το Killing an Arab να έμπαινε στο κλίμα. Τσακωθήκαμε. Ήταν φανερό ότι τα νεύρα μας ήταν τσατάλια.

Τώρα που είπα "τέρμα", κάποια στιγμή άνοιξα την τηλεόραση για να απολαύσω την ομάδα μου, σίγουρη ότι θα έβαζε τουλάχιστον τρία τόπια στην ΑΕΚ. Ο Γιάννης πάλι, που θυμάται ότι είναι ΑΕΚ όποτε παίζει με εμάς, άρχισε τις προβλέψεις. Σήμερα θα χάσετε, είπε ο γρουσουζλεμές και χάσαμε. Η σχέση μας έγινε ακόμα πιο ψυχρή. Μόνο ο ήλιος του Καμί έκαιγε αλλά παράτησα το βιβλίο όταν ο ήρωας μπήκε φυλακή, στην πραγματικότητα, μάλλον ήθελα να παραστώ στο φονικό και μόνο.

Ακόμα ένα λάθος δε ενίσχυσε καθόλου μα καθόλου την ανοδική κινητικότητα της διάθεσής μας. Θέλοντας να «γελάσουμε» νοικιάσαμε το Hangover, αυτήν την πολυδιαφημισμένη ταινία με τους τύπους που πηγαίνουν στο Βέγκας και εκεί γίνεται το πανηγύρι των τρελών. Με έπιασε το στομάχι μου. Περίμενα να δω μία «χοντρειδή» ταινία - αλλά ευχάριστη, ατακαδόρικη, αστεία βρε αδελφέ και είδα μια πατάτα Big Mac, αν υπάρχουν πατάτες Big Mac, που θα υπάρχουν δηλαδή γιατί όλα είναι big στην Αμερική. Δεν θέλω να το σχολιάσω αλλά η ταινία (που όπως διάβασα στηρίχθηκε σε «εσωτερικά» αστεία παρέας και σε πραγματικές περιπέτειες) έμεινε εκεί: στην παρέα (τους). Χάρηκα παιδιά που σας γνώρισα, αλλά λέω να επιστρέψω στην Ευρώπη. Επιστρέψαμε την ταινία, έβαλα τον Ξένο στη θέση του και κάναμε νέα απόπειρα να δούμε καλή ταινία. Και αυτήν την φορά πέσαμε μέσα!!

ΑΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΠΕΙ!
Η ταινία είναι άψογη και αν δεν την έχετε δει, να την δείτε οπωσδήποτε. Θα τρομάξετε με το πόσο καλή είναι! Πάμε παρακάτω, γιατί με αυτά και με αυτά, πλησίασαν οι γιορτές μας.

Στις 6 γιόρταζε η αφεντιά μου και πήγα να παίξω μουσική. Για κάθε σφηνάκι που έπινα, έβαζα κι ένα κομμάτι του David, συμφωνία που έκανα μυστικά με τον εαυτό μου και πολύ με ευχαρίστησε.
Την επόμενη γιόρταζε ο Γιάννης. Είχαμε πάρτι και παίζαμε εναλλάξ μουσική, μέχρι που σβούριξα εντελώς και εγκατέλειψα την κονσόλα και ο Γιάννης βρήκε ευκαιρία να αλλάξει μουσική.
(Έβγαλε δηλαδή το Young Americans και άρχισε να παίζει κομμάτια από το Aladdin Sane).

Την επόμενη γιόρταζε ο David. Να’ ναι καλά ο άνθρωπος όπου και να’ ναι, γιατί εμάς η μέρα των γενεθλίων του μας βρήκε με ένα τρομαχτικό χανγκόβερ να προσπαθούμε να θυμηθούμε πόσα ήπιαμε χτες. Ένα μονάχα ήταν σίγουρο: θυμόμασταν τι μουσική είχαμε παίξει.

Χρόνια πολλά ρε David! Υπάρχει άραγε καλλιτέχνης που να έχει αγαπηθεί τόσο πολύ όσο εσύ; Άστο, δεν υπάρχει. Εσύ είσαι από άλλο πλανήτη…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΦΛΑΪ ΜΙ ΤΟΥ ΔΕ ΜΟΥΝ ΜΕΣΩ ΒΗΘΛΕΕΜ

2009-12-27T21:26:00.000+02:00

Θέλω να "ανεβάσω" κι εγώ ένα εορταστικό post με ευχές και αστεράκια, ένα post "χαρά Θεού"! Αλλά δεν το 'χω καθόλου μα καθόλου!
Από παιδί ήμουν πάντοτε ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης του Πνεύματος των Χριστουγέννων. Έριχνα πόρτα στον Άγιο Βασίλη, τρύπωνα στη φάτνη και τσίγκλαγα τα βόδια, έβαζα τρικλοποδιά στον Μπαλταζάρ για να του πάρω τα δώρα! Ακόμα κι όταν έλεγα τα κάλαντα στην γειτονιά, τραγουδούσα στο fast forward για να κερδίσουμε χρόνο και να επισκεφτούμε περισσότερα σπίτια! Και για να αποφύγουμε περιπτώσεις όπου ο γείτονας ήθελε να την σκαπουλάρει με έναν κουραμπιέ, αντί για τριγωνάκι, κρατούσα έναν μεγάλο κουμπαρά.
Τώρα που μεγάλωσα μπορεί να έπαψα να λέω τα κάλαντα, αλλά δεν διαφέρω κατά τ' άλλα και πολύ από αυτό το μούτρο που ήμουν πριν χρόνια. Δεν θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος επειδή είναι Χρσιτούγεννα, θέλω να έρχονται κάθε μέρα Χριστούγεννα επειδή γίνομαι καλύτερος άνθρωπος!
Επειδή είπαμε, δεν το 'χω καθόλου μα καθόλου, αντί να κάθομαι να σκέφτομαι πρωτότυπες ευχές
ή να επαναλαμβάνω τις ίδιες, σας χαρίζω το Fly Me To The Moon από τον τραγουδιστή των αγαπημένων μου Fun Lovin' Criminal-γιατί όλοι αξίζουμε μια βόλτα στο φεγγάρι!

Το βράδυ, πάντως, θα δω σίγουρα το "Φεγγάρι" αφού νοίκιασα το dvd. Αφού δεν βγάζει ο μπαμπάς δίσκους, βγάζει ο υιός ταινίες. Καθένας με τον πόνο του.

Σας φιλώ όλους και χρόνια πολλά!

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΕΓΙΝΕ MANGA(Σ)

2009-12-14T22:20:00.000+02:00

Εδώ και μια βδομάδα που σταμάτησα να πηγαίνω στη δουλειά έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Τα παιδιά την έχουν καταβρεί, ο Γιάννης επίσης, εγώ να δείτε!

Πριν από έξι χρόνια τα είχα ρίξει όλα στο γράψιμο - κυριολεκτώ, αφού έγραφα παιδικά βιβλία. Νομίζω πως αισθανόμουν πιο ελεύθερη από ποτέ, έμενα για πρώτη φορά μόνη μου και έκανα αυτό που αγαπούσα. Τα πρωινά ξυπνούσα κι έβαζα μουσική, άραζα στον υπολογιστή και πολλές φορές έγραφα όλη μέρα. Τρεις φορές τη βδομάδα έπαιζα μουσική στο κέντρο, η καλύτερή μου. Περνούσα τέλεια, ζούσα από αυτό που αγαπούσα και το μόνο που μου έλειπε ήταν τα... ένσημα!

Ο Μετεωρίτης έζησε έτσι για δυο χρόνια. Χωρίς ξυπνητήρια και brain-storming για χυμούς. Σιγά-σιγά όμως, κάποιος μαζοχιστικός μηχανισμός άρχισε να με τσιγκλάει και να μου λέει πως τα πράγματα μου είχαν έρθει εύκολα. Με "ενοχλούσε" η ευκολία με την οποία έγραφα. Δεν ήθελα να γίνω έμπορος, να εκμεταλλευτώ δηλαδή το γεγονός ότι η αγορά του παιδικού βιβλίου έχει λεφτά και να αρχίσω τις ξεπέτες! Αυτά και διάφορα άλλα, με έκαναν να αφήσω τα βιβλία στην άκρη και να' μαι ξανά - να ανεμίζω το βιογραφικό μου στις διαφημιστικές. Φτου κι απ' την αρχή.

Για πέντε χρόνια χάριζα τη φαιά μου ουσία σε κάτι που... ουσία δεν είχε, γιατί είναι τουλάχιστον αφελές να νοιώθεις δημιουργικός επειδή σκαρφίστηκες ένα καλό σλόγκαν. Τέλος πάντων.

Ούτε κι εγώ ξέρω όλα αυτά τα χρόνια πόσα σλόγκαν σκαρφίστηκα. Πόσα έντυπα φόρτωσα με κείμενα και μπροστά σε πόσους πελάτες έδωσα παράσταση. Η αλήθεια είναι πως είχα βαρεθεί τη ζωή μου και το ωράριο με τσάκιζε. Μου έλειπαν τα παιδιά και ο Γιάννης. Όσο για τα βιβλία μου, τα καινούργια παραμύθια και ένα σωρό άλλα που έγραφα... έμεναν ατελείωτα -που χρόνος;- και με έπιανε απελπισία. Και μαμά και κειμενογράφος και συγγραφέας; Ήταν αδύνατον. Έψαχνα να βρω μια λύση, αλλά επειδή ο Μετεωρίτης έχει πάντα ιδέες και ποτέ λύσεις, ήρθε η λύση μόνη της και με

έβγαλε από τη δύσκολη θέση!

Ο φίλτατος εργοδότης μου αποφάσισε να με απολύσει!!

Χμ. Δεν λέω. Αν ήξερε ότι έχω μεγάλη ανάγκη, δεν θα το έκανε και εξάλλου, δεν μου το ανακοίνωσε, το συζητήσαμε. Ήθελε να με απολύσει με τη συναίνεσή μου, πράγμα που τελικά έγινε. Στεναχωρήθηκα λίγο αν και ποτέ δεν τα πήγαινα ιδιαίτερα καλά με το boss, αλλά στην πραγματικότητα, όλα είχαν έρθει υπέρ μου! Η ζωή μου θα αλλάξει ξανά!! Καιρός να κάνω πάλι αυτό που αγαπώ!΄Έχω έναν ολόκληρο χρόνο και καμία δικαιολογία πια για να συνεχίσω να γράφω! Κι αν όλα πάνε καλά δεν θα ξαναγράψω ποτέ άλλο σλόγκαν στη ζωή μου! Που θα πάνε δηλαδή, το ξέρω! Μπορεί να είμαι αέρα-πατέρα και Υδροχόος φουλ-αλλά ξέρω που πατάω!

Αυτάάά!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το ενδιαφέρον που μου δείξατε και για τα mails που μου στείλατε! Είμαι πολύ καλά και όπως δείχνουν τα πράγματα, με την απόλυση αυτή μάλλον θα γίνω manga(ς)!!

welcome to the club !

2009-12-04T22:00:00.001+02:00

Ο Μετεωρίτης έχασε τη δουλειά του αλλά βρήκε την ησυχία του.

Ευχηθείτε μου "καλή τύχη" γιατί από εδώ και πέρα έχω σκοπό να καταπιαστώ μόνο με αυτά που αγαπώ. H διαφήμιση είχε πάψει από καιρό να με ενδιαφέρει.

ΒΗΜΑΤΑ

2009-11-30T15:11:00.000+02:00

Επέστρεψα λοιπόν, παρόλο που η απουσία μου δεν επηρέασε στο ελάχιστο την κοσμική ενέργεια, ούτε καν την κοσμική Αθήνα!

Η γη εξακολουθεί να γυρίζει, τα γεγονότα τρέχουν, οι άνθρωποι αγχώνονται να προλάβουν τις δουλειές τους. Πολεμάω την ίωση της πληροφόρησης με ωτοασπίδες. Ο Σαμαράς πανηγυρίζει, ο Θρύλος πανηγυρίζει, η Ντόρα κλαίει, ο Αλαβάνος επιτέθηκε στον Τσίπρα, ο Ψωμιάδης έχει πνευμονία, η νέα γρίπη εξαπλωνεται. Στην Ιαπωνία μαθαίνω, μεγάλη πέραση έχουν οι εταιρίες ενοικιάσεως… φίλων, νοικιάζεις πέντε αγνώστους δηλαδή που θα το παίξουν παιδικοί φίλοι ώστε να μην εμφανιστείς στο γάμο ακοινώνητος. Το διάβασα εδώ:

http://www.guardian.co.uk/world/2009/sep/20/japan-reltives-professional-stand-ins

Οι… φίλοι πάντως που θα έρθουν στην Ελλάδα για τον νεκρό Αλέξη, θα έρθουν απρόσκλητοι απ’ όλη την Ευρώπη για να πάρουν μέρος στην πορεία. Στην Αυστραλία, στο απομακρυσμένο Ντόκερ Ρίβερ, επίσης απρόσκλητες εμφανίστηκαν 6.000 καμήλες που τα έκαναν όλα λίμπα - άντε να μαζέψεις 6.000 αγριεμένες καμήλες! Κι άλλα, πολλά νέα έφτασαν στα αυτιά μου: στην Ιταλία, facebook και bloggers οργανώνουν την "μέρα χωρίς Μπερλουσκόνι"

http://betweentwosouths.blogspot.com/2009/11/no-berlusconi-day-and-democratic-partys.html

για να εφράσουν τη δυσαρέσκειά τους προς αυτόν τον ανεκδιήγητο "ηγέτη", ενώ η NASA αναγκάστηκε να κάνει δηλώσεις του τύπου "δεν θα καταστραφεί ο κόσμος", γιατί η ταινία 2012 προφανώς τρόμαξε πολλούς! Μάλλον θα ζήσουμε μέχρι κι αυτά τα Χριστούγεννα! Α, έρχονται Χριστούγεννα, κοίτα να δεις!! Η γειτονιά μου έχει αρχίσει να στολίζεται, ο Άγιος Βασίλης που σκαρφαλώνει στα μπαλκόνι μοιάζει λίγο παράταιρος-χώρια που θα κωλοπιαστεί μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου που θα μείνει αγκιλωμένος μες στο κρύο! Όμως εδώ, στα βόρεια προάστεια ΚΑΙ το στόλισμα είναι θέμα status! Ο άγιος Βασίλης εδώ είναι μεγάλος και χοντρός, οι καμπάνες έχουν διαστάσεις βραχονησίδας-άσχετα αν το έλατο Κολοράντο είναι αγορασμένο σε 120 δόσεις. Τέλος πάντων. Η είδηση έρχεται από αλλού και μάλλον, αφορά εμένα και μόνο εμένα!

ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ !!!

Καταλαβαίνετε λοιπόν;! Όσες ειδήσεις κι αν ακούσω, όσα... βήματα κι αν κάνει μπροστά η Νου Δου, ο Θρύλος, οι Προφητείες, ο Άγιος Βασίλης, τίποτα δεν συγκρίνεται μπροστά στη χαρά που νιώθω όταν βλέπω αυτά τα δύο πλασματάκια να περπατάνε ισορροπώντας με τα χεράκια τους ανοιχτά! Όση αίσθηση λοιπόν δεν μου κάνουν οι "καλές" ειδήσεις, αντίστοιχα, εκπαίδευσα τον εαυτό μου να μην μελαγχολεί πια όταν ακούει κακές ειδήσεις, ίσως αυτά τα δύο να είναι ένα από τα πολλά δώρα της μητρότητας! Όπως και να'χει, οι δικές μου ειδήσεις αρχίζουν και σταματούν εδώ! Κάθε βήμα που κάνουν τα παιδιά μου είναι μία κατάκτηση-και όσο πληθαίνουν τα βήματα-μεγαλώνουν οι ευθύνες μου, γεγονός που δεν με φοβίζει πια. Κάθε μέρα αισθάνομαι πιο δυνατή. Δυνατή ώστε να αντέξω τον Σαμαρά, το 2012, την ενοικίαση φίλων... τα πάντα.

Σήμερα ο μικρός μου γιορτάζει!!!
Χρόνια πολλά μικρέ μου εξερευνητή και μακάρι στ' αυτάκια σου να φτάνουν πάντα - μόνο καλές ειδήσεις!!!

Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΜΠΑΝΙΑ

2009-11-16T15:41:00.000+02:00

...Η ισπανική επαρχία Εξτρεμαδούρα έκανε κάτι εξτρέμ!

Καμπάνια που κόστισε 14 χιλιάδες ευρόπουλα για να μάθει στους νέους πως να... αυτοϊκανοποιούνται! Στο λιενκ http://www.nydailynews.com/news/world/2009/11/13/2009-11-13_spanish_region_of_extramadura_teaches_teens_art_of_masturbation.html θα δείτε ότι δεν κάνω πλάκα.

Σκοπός της καμπάνιας είναι να "μιλήσει" για αυτό το θέμα-ταμπού, γιατί, δεν περιμένετε τον Μετεωρίτη να σας το πει, τον μαλάκα ουδείς αγάπησε, τη μαλακία όμως...

Εσείς... αν είσαστε ο κειμενογράφος της καμπάνιας, ΤΙ ΣΛΟΓΚΑΝ ΘΑ ΒΑΖΑΤΕ;!

Περιμένω ιδέες! Ας κάνουμε όλοι μαζί ένα brainstorming -όπως λέμε σε φανατικά Ελληνικά- και η καλύτερη ιδέα θα κερδίσει, τουλάχιστον, τις εντυπώσεις!

Η ΝΤΟΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ

2009-11-11T12:26:00.001+02:00

Το μπάσκετ, όπως και η πολιτική, είναι ένα ομαδικό παιχνίδι. Δίνει πάσα ο ένας, μαζεύει τη μπάλα ο άλλος, καρφώνει ο ψηλός και παίρνει και το φάουλ. Να όμως που στην ομάδα των γαλάζιων, ο play-maker Αβραμόπουλος έδωσε την ασίστ στον Σαμαρά και όχι στην Ντόρα που περίμενε κάτω από το καλάθι.

Η Ντόρα είναι η «αράχνη» της παράταξης, σαν τον Φασούλα ένα πράμα. Με ασφυχτική πίεση, συγκροτημένη επίθεση και άμυνα όπου χρειαζόταν, όλα έδειχναν πως θα πάρει το ντέρμπι. Στο μπάσκετ όμως όλα παίζονται μέχρι το τελευταίο λεπτό. Άμα προσθέσεις και τον Ψωμιάδη στο παρκέ που είναι ικανός να βάλει τρίποντο… από μακριά, καταλαβαίνεις πως όλα θα κριθούν στο τελευταίο δευτερόλεπτο!

Έξαλλος (λέει το ΕΘΝΟΣ) είναι ο μπαμπάς Μητσοτάκης με τα επικοινωνιακά λάθη της κόρης του. Αυτό το τελευταίο με σκιάζει πιο πολύ απ’ όλα. Γιατί αλλοίμονο αν χάσει η Ντόρα και αρχίσει ο γκαντέμης να εξαπολύει κατάρες!! Σεισμοί, πλημμύρες και καταποντισμοί θα μας βρουν, πανούκλα, οστρακιά και ζωστήρας, θα έρθει το τέλος της ανακύκλωσης, θα ξαναφυτρώσει το τείχος στη Γερμανία, θα χάσει ο Θρύλος το πρωτάθλημα.

Εγώ, σας έχω πάντως προειδοποιήσει….

ME... ΛΥΣΣΑ !

2009-11-06T13:48:00.005+02:00

Αυτό το πλάσμα που βλέπετε στις φωτογραφίες σήμερα έχει γενέθλια!
Γεννήθηκε το 1976 και αν αυτές οι καμπύλες σας θυμίζουν κάτι… ναι βρε! Την συγκρίνουν όλοι με την Τζέσικα Ράμπιτ!

...Κι αυτή καθόλου δεν εκμεταλλεύεται το γεγονός!!

Και για όσους βιάστηκαν να σκεφτούν ότι καταφεύγω στην οφθαλμολαγνεία για να προσελκύσω αναγνώστες (ποιος είμαι; Ο γυμνός Μάκης!!), ένα θα πω μόνο: σήμερα έχει γενέθλια ΚΑΙ ο Τρότσκι.
Σοβαρά τώρα, θα προτιμούσατε να βλέπατε φωτογραφία της Mε-λύσσα ή του Τρότσκι;
Ψηφίστε και κερδίστε!
Ο νικητής κερδίζει βιντεοκασέτα της αρεσκείας του με την Βίνα Ασίκη!

JAMES-ROBERT BAKER: ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟ ΧΡΩΜΙΟ ΚΑΙ ΒΙΝΥΛΙΟ

2009-11-05T12:33:00.006+02:00

Σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο James-Robert Baker.
Ποιος είναι όμως αυτός ο συγγραφέας;

Είναι ο συγγραφέας που έγραψε το αγαπημένο cult μυθιστόρημα fuel-injected dreams, ελληνιστί, "όνειρα από χρώμιο και βινύλιο". Με ήρωα έναν dj, έναν "καμμένο" πρώην ροκ-σταρ και μια γυναίκα που κρατά εκγλωβισμένη, το βιβλίο είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της μουσικής, τόσο συναρπαστικό και τόσο... rock, που νομίζεις πως ακούς την μουσική σε κάθε σελίδα!
Το βιβλίο είναι διαμάντι! Για να με πιστέψετε, αυτή είναι η μία και μοναδική ανάρτηση που έχω κάνει και προτείνω βιβλίο!
Κάθε φορά που διαβάζω το τέλος, η συγκίνηση που νιώθω δεν είναι παρά η ίδια, όπως της πρώτης ανάγνωσης... πρέπει να το διαβάσετε για να καταλάβετε!
Το έχω διαβάσει 6-7 φορές. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Aquarius και στα περισσότερα βιβλιπωλεία το βρίσκεις σε τιμή-έκπληξη! Μεγαλύτερη έκπληξη όμως είναι η ανάγνωσή του, που αναρωτιόμουν πάντα γιατί δεν έχει γίνει ταινία. Έχει γίνει όμως! Μάλιστα διάβασα ότι προσπαθούν για 4η φορά να το "γυρίσουν" επιτυχώς, ίσως γιατί έχει τόσα πολλά να πει και να δείξει η ταινία, που οι συντελεστές σήκωναν τα χέρια ψηλά.
Επίσης δεν ήξερα ότι ο συγγραφέας του, δηλωμένος gay, πέρασε πάρα πολλά ψάχνοντας εκδότη και οδηγήθηκε τελικά στην αυτοκτονία.

Αξίζει να τον γνωρίσετε. Είτε είστε ροκ είτε όχι... μιλάμε για ένα σπάνιο βιβλίο! Τέλος πάντων, εγώ ότι είχα να πω το είπα. Την κάνω τώρα γιατί έχουμε και δουλειές...

ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ !!

2009-11-02T14:59:00.004+02:00

Σήμερα γιορτάζει ο Ακίνδυνος, ο Ανεμπόδιστος, ο Ελπιδοφόρος και η Αφθονία! Σκέφτηκα λοιπόν να επικαλεστώ τη χάρη τους για να σώσω 4 ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθειά τους, για να σώσουν το τομάρι τους- την ψυχή τους-το image τους ρε γαμώτο!

Τον Ανεμπόδιστο θα χρειαστεί να επικαλεστεί ο τεράστιος ηθοποιός Παπακαλιάτης.
Σήμερα διάβασα ότι το ΕΣΡ ίσως χτυπήσει το καμπανάκι του για τον αυνανισμό του στην σειρά 4! Πάλι μαλακίστηκε ο Παπακαλιάτης!! Με τη βοήθεια όμως του Ανεμπόδιστου, θα ξεπεράσει το ΕΣΡ και θα μπορεί να τραβάει όσες μαλακίες θέλει!

Ο Ελπιδοφόρος δεν ξέρει ποιο άλογο να πρωτοβοηθήσει από αυτά που τρέχουν για να κερδίσουν την κούρσα της ηγεσίας της Νου Δου. Να βοηθήσει τον Ψωμιάδη; Καμία ελπίδα! Να βοηθήσει μήπως τον Σαμαρά; Δεν το θέλει κι ο Θεός!! Να βοηθήσει τον Αβραμόπουλο; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! Όσο για την Ντόρα, ο Άγιος δεν είναι χαζός: γνωρίζοντας την κληρονομιά της γκαντεμιάς που κουβαλά αυτό το ιστορικό όνομα, προτιμά να μην ασχοληθεί.

Με αυτόνομη διοίκηση πλέον, ο «αστυνομικός της γειτονιάς» δεν θα είναι ο ένας ένστολος που σουλατσάρει στις γειτονιές και κόβει κίνηση, αλλά ομάδες 20-25 αστυνομικών που θα χτενίζουν την (κάθε) γειτονιά για να πολεμήσουν το κακό! Είθε ο Ακίνδυνος –μεγάλη η χάρη του- να βάλει το χέρι του και να σταματήσει τα όπλα που εκπυρσοκροτούν όταν δεν πρέπει…

Θάμα, θάμα! Πάνω που πήγαινα να επικαλεστώ την αγία Αφθονία που τόσες και τόσες ψυχές επικαλούνται μπας και τους δώσει τίποτα ψιλά, φύσηξε βαρδάρης και μου έκλεψε το πεντόευρω που είχα πάνω στο γραφείο για να πάρω τσίχλες. Χτυπημένη ηθικά και οικονομικά, παρατώ τους αγίους και τις προσευχές και επιστρέφω στην δουλειά μου. Ξέχασα να σας πω ότι σήμερα γιορτάζει και ο Πήγασος! Το φτερωτό άλογο καλέ! Αυτό, επιτρέψτε μου να το επικαλεστώ εγώ, να τσακιστεί να έρθει να με πάρει όταν σχολάσω να με… πετάξει σπίτι, γιατί με την κίνηση που έχει όταν φτάσω σπίτι, ο Αντρίκος και η Αναστασία θα έχουν μάθει να χορεύουν πιρουέτες (τον Γιάννη).

Καλή βδομάδα και καλό μήνα!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

2009-10-30T13:24:00.002+02:00

">

Θυμάσαι...
τότε που μας έκαναν χώρο και άδειασε η πίστα για πάρτη μας;!

Το Absolute Beginners ήταν και δώσαμε σόου! Ξέραμε τα λόγια, ξέραμε τον ρυθμό, αλλά δεν ξέραμε τίποτα γι' αυτό που μας περίμενε.
Τέλειωσε το κομμάτι και αναρωτιόμουν γιατί δεν με φίλησες!

Και πέρασαν χρόνια τέσσερα - μέχρι να βρεθούμε στο ίδιο bar d.j's και να σφαζόμαστε για το ποιος παίζει την καλύτερη μουσική!

Ερχόμουν όταν έπαιζες, καθόμουν μπροστά σου και σε αποσυντόνιζα επίτηδες, μιλώντας σου ακατάπαυστα και συγχρόνως, σου έβαζα χέρι που έπαιζες καφρίλες!

Θέλω να πιστεύω ότι όταν αποφάσισες να με φιλήσεις, δεν το έκανες απλά για να μου κλείσεις το στόμα!

Τώρα που το σκέφτομαι, όλα ήταν ένα διαβολικό πλάνο! Μου χάρισες 2 παιδιά, μπας και το μητρικό μου ένστικτο αποφασίσει να βάλει κώλο μέσα και πάψω να παίζω μουσική, για να μείνεις μόνος στην πιάτσα!
Με παντρεύτηκες επειδή φτιάχνω ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ σουτζουκάκια!

Όπως και να' χει, εγώ σε αγαπώ και σου εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Σκέφτομαι, μάλιστα, να σου κάνω δώρο την θήκη μου με τα σιντιά, μπας και παίξεις, επιτέλους, καμιά σοβαρή μουσική!

Χρόνια πολλά, κάφρε!

Π.Ο.Π ART

2009-10-22T11:44:00.004+03:00

Ας πούμε ότι εμένα με λένε Σωτηροπούλου και τον κύριο τον λένε Κλαπαρχίδα. Τα ονόματα είναι τυχαία, ράντομ όπως λέμε σε φανατικά ελληνικά, η ιστορία όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο κύριος Κλαπαρχίδας λοιπόν δουλεύει (λέμε τώρα) σε κάποια Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση που θέλει ένα τηλεοπτικό σποτ για να προβάλει τις ομορφιές του νησιού. Μιλάμε στο τηλέφωνο με τον παράγοντα.
-Τι ακριβώς θέλετε να επικοινωνήσουμε στο σποτ κύριε Κλαπαρχίδα μου;
-Λοιπόν, κυρία Σωτηροπούλου. Το νησί μας, όπως θα γνωρίζετε, είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών που έχουν αφήσει τα χνάρια τους παντού!
Τον ακούω και σημειώνω. Γράφω «σταυροδρόμι», «χνάρια», λέξεις κλειδιά. Όσο γράφω, επιμηκύνω τη λέξη «μάάάλιστα» όσο μπορώ, για να κερδίσω χρόνο και να κάνω σημειώσεις.
-Θέλω οπωσδήποτε να ακούγεται στο σποτ ότι ο Δίας διάλεξε για κατοικία του το νησί μας και παράλληλα να δείχνουμε ένα ηλιοβασίλεμα!
Ανατρίχιασα. Ο τύπος βρίσκεται ακόμα στην εποχή των καρτ-ποστάλ. Τέλος πάντων.
-Επίσης θα ήθελα να αναφέρεται στο σποτ ότι φημιζόμαστε για την φιλοξενία μας και ότι παράγουμε εξαιρετικό κρασί και τυρί, το τυρί μάλιστα είναι Π.Ο.Π.
-Μάάάλιστα.
-Ακόμα, θέλω να πούμε ότι τηρούμε τις παραδόσεις και οι μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, γίνονται ένα χαρμόσυνο γεγονός! Έχετε κάνει Πάσχα στο νησί μας;
-Όχι.
-Κακώς. Τέλος πάντων. Καλό θα ήταν να δείξουμε και πλάνα από μουσεία…
Μπεν Χουρ προντάξιον θέλει ο μάγκας, αλλά ο μάγκας είναι πελάτης και ο πελάτης, ως γνωστόν, έχει πάντα δίκιο.
-Να μου πείτε ποια μουσεία σας παρακαλώ.
-Κυρία μου, να μπείτε στο internet και να δείτε και τα μουσεία και τα ευρήματα. Εγώ θα σας τα πω; Μπείτε στη σελίδα μας και θα βρείτε πολλά στοιχεία.
Εκδηλώθηκε. Σιγά μην είχε επισκεφτεί ο Κλαπαρχίδας τα μουσεία. Για κανά κωλόμπαρο - πρώτο σκαμπό στο μπαρ τον κόβω - τέλος πάντων.
-Να πείτε ότι οι παραλίες είναι αμμώδεις και επίσης, να μην το ξεχάσω, να αναφέρετε οπωσδήποτε και την ευριζωνικότητα!
Τίποτα άλλο;
Κι όμως!!
-Και τέλος, θα ήθελα ένα καλό σλόγκαν που να ενισχύει τον εσωτερικό τουρισμό.
Να παροτρύνει τον κόσμο να έρθει στο νησί. Με δυο λέξεις.
Ο τύπος με δουλεύει. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό με 2 λέξεις είναι «είσαι μαλάκας»!!
-Κύριε Κλαπαρχίδα μου, έχουμε 15 δευτερόλεπτα στη διάθεσή μας. Που σημαίνει 30 λέξεις. Δεν μπορούν να χωρέσουν όλα αυτά μαζί!
-Α, δεν θέλω «δεν μπορώ»! Να τα συνδυάσετε ΟΛΑ! θέλω ΚΑΙ τον Δία ΚΑΙ τα μουσεία ΚΑΙ τα έθιμα ΚΑΙ την ευρυζωνικότητα ΚΑΙ το τυρί που, μην τα ξαναλέμε, είναι ΠΟΠ.
Μάλιστα.

Και κάθομαι τώρα εγώ η έρμη και κόβω, ράβω, φτιάχνω ένα κολάζ λέξεων που ανάθεμα αν όλες μαζί φτιάχνουν διαφημιστικό. Μάλλον σαν παραλήρημα μεθυσμένου μοιάζει.
-Ακολουθήστε τα χνάρια του Δία… θα σας οδηγήσουν σε αυτό το ευλογημένο νησί όπου το τυρί είναι ΠΟΠ και τα μουσεία… ΜΑ ΤΙ ΛΕΩ;!!
Πάμε πάλι.
…Σε αυτό το ευλογημένο νησί, που ο Δίας είναι ΠΟΠ και ο καλός Θεούλης έφερε την ευρυζωνικότητα μαζί με το περίφημο τυρί… (ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ, ΛΕΜΕ!!)
…Κάποτε ο Δίας κατοικούσε εδώ, αλλά ήρθε ο Θεός και τον έδιωξε…
Σε αυτό το ΠΟΠ νησί, το τυρί είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός και…

Άει στο διάλο πια! Βαρέθηκα τον κάθε Κλαπαρχίδα! Με έχει ταλαιπωρήσει τόσο πολύ, που του εύχομαι να πάθει τσιρλιπιπί από το ντόπιο τυρί και από την πολύ ευρυζωνικότητα να γεμίσει ιούς και να τον καταβροχθίσουν οι Τρόγιαν Μπάδερς! Να τον κλειδώσουν μέσα στο Μουσείο και να τον δαγκώσουν τα απολιθώματα του Δία! Και όταν έρθει το χαρμόσυνο Πάσχα, να τουμπανιάσει από τα πολλά κοψίδια και να τον φέρουν σηκωτό στα επείγοντα, έγκαιρα, βέβαια, γιατί το νησί διαθέτει ΚΑΙ αεροδρόμιο! Πώς του διέφυγε αυτή η λεπτομέρεια για το σποτ!! Γιατί, do believe me, δεν ξέρω αν το τυρί είναι ποπ ή πανκ, δεν ξέρω αν τα απολιθώματα είναι γνήσια ή μούφα, ούτε καν ξέρω αν αυτό το καταραμένο νησί έχει καλό κρασί, ένα όμως ξέρω με σιγουριά, ότι ο Κλαπαρχίδας είναι Κλαπαρχίδας και εγώ είμαι ροκ (αλλά μην με φοβάσαι!).

PET-SHOP BOYS

2009-10-14T13:22:00.002+03:00

Aγαπημένε μου Γιάννη,
το ξέρω πως όταν άκουγα εγώ Pet-Shop Boys εσύ κυκλοφορούσες με ροζ λοφίο και άκουγες Sex Pistols, αλλά θέλω να λάβεις σοβαρά υπόψη ότι σου φτιάχνω την καλύτερη "μαύρη" φραπεδιά στον κόσμο, για να μην πούμε ότι σου έκανα και δύο παιδιά με τη μία και να μου κάνεις τη χάρη να με συνοδέψεις στη συναυλία των Pet-Shop Boys!
Επιχειρήματα:
1. συνεργάστηκαν με τον Bowie! Άρα, για να τους έχει εγκρίνει ο Bowie...
2. σου αρέσει η διασκευή που έκαναν στο "always on my mind"!

Κάπου εδώ τελειώνουν τα επιχειρήματα, όχι γιατί δεν έχω άλλα, αλλά γιατί βρίσκομαι στη δουλειά και πρέπει να ξεπετάξω κάτι κείμενα. Λοιπόν, Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, μην κανονίσεις τίποτα, θα πάμε στο Metropolitan Expo στο Αεροδρόμιο (νέο συναυλιακό φρούτο!) να ακούσουμε τους Πετ. Να εύχεσαι να μην βρέχει για να βάλω τις εικοσπεντάποντες πλατφόρμες μου (για να βλέπω καλά!). Να εύχεσαι να μην βρέχει, επίσης, για να πάμε με την μηχανή από Αττική Οδό. Τέλος πάντων, Γιάννη μου, βρέχει δεν βρέχει, θα πάμε! Ξέχασα να σου πω ότι χρησιμοποίησα την πιστωτική σου κάρτα για να κλείσω εισιτήρια (οι πρώτοι 1.000 τα αγοράζουν φτηνότερα και αφού κρατάω τα οικονομικά του σπιτιού, είπα να επωφεληθούμε). Τώρα, μην με ρωτήσεις πως βρέθηκε η κάρτα σου στο πορτοφόλι μου γιατί θα σε γελάσω και ειλικρινά, δεν είναι στις προθέσεις μου!

">

(και φυσικά, ευκαιρία βρήκα εγώ να "ανεβάσω" Δαβίδ...)

FEELING LIKE SHIT

2009-10-13T23:58:00.003+03:00

Κοίταζα ξαπλωμένη το ταβάνι, όταν ανακάλυψα στο φωτιστικό κά-τι, ένα έντομο! Είδα τα ασημένια του φτερά και ταράχτηκα, σιχαίνομαι τα έντομα. Όμως δεν ήταν έντομο αυτό το «πράγμα», τι χαζή που είμαι, ένα συρματάκι είναι, ένα μικρό, τσίγκινο φιογκάκι που κάτι πρέπει να εξυπηρετεί, ένα σύρμα που στα μάτια του μυαλού μου έγινε έντομο απειλητικό!
Είναι φανερό πως η μέρα μου ήταν κακή, ψυχρή κι ανάποδη. Χτες, δεν θα έβλεπα έντομα στο φωτιστικό, χτες, ακόμα κι οι σκιές, ζωγράφιζαν χαμογελαστές φιγούρες στους τοίχους. Όταν είμαι καλά, ακόμα και οι σκιές μου χαμογελούν. Όταν τα πάρω στο κρανίο σαν σήμερα, βλέπω έντομα, πέφτω θύμα του καχύποπτου και απαισιόδοξου μυαλού μου.

Και κάθομαι στο μπαλκόνι μέσα στο κρύο και καπνίζω - και γράφω σε στιλ «αγαπητό μου ημερολόγιο»- και όπως φυσάει του διαόλου και τα δέντρα κοντεύουν να τρυπήσουν την τέντα μου, φοβάμαι να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω, φοβάμαι πως θα αντικρίσω κανένα πλάσμα αλλόκοτο που έχει καλέσει η κακή μου διάθεση…
">

ΠΑΛΙ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ !

2009-10-09T00:27:00.005+03:00

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά κάθε φορά που ο υπολογιστής μου παθαίνει έμφραγμα και θέλει το φιλί της ζωής, εγώ νιώθω σαν τον Εξορκιστή.
Είναι φανερό πως το Κακό κατοικεί μέσα του. Κι εγώ καλούμαι να το βγάλω. Και βαριέμαι τόσο μα τόσο πολύ!
Ο σωστός Χριστιανός πρώτα ξεκινάει τις προσευχές μπας και τη σκαπουλάρει. Παρακαλάω λοιπόν τον καλό Θεούλη να σώσει την ψυχή του υπολογιστή, να κάνει ένα θάμα και να διώξει τα κακά δαιμόνια που το έχουν κυριεύσει! Ο Θεός όμως δεν φτιάχνει τον κόσμο, τον υπολογιστή μου θα φτιάξει; Εντάξει λοιπόν, θα διαλέξω κι εγώ το δρόμο της επιστήμης: φορτσάρω τα αντιβάιρους και βλέπουμε. Παπάρια βλέπουμε (σόρι). Να, κάτι τέτοια μου ξεφεύγουν και περιμένω να με βοηθήσει ο Θεός…. Αφού η επιστήμη με προδίδει, εννοείται, επιστρέφω στο Θεό και του ζητώ ενισχύσεις. Κι Εκείνος, εισακούει τις προσευχές μου και μου στέλνει ένα σημάδι: βάζει το Χέρι του και πάνω στο μπάφερινγκ μου καίει το cd με έναν κεραυνό! Θάμα, θάμα!
Έχω πάρει το μήνυμα. Πρέπει να γίνει εξορκισμός!
Όσο ο πιστός αναζητά λύτρωση, ο διάολος μπαίνει ΚΑΙ ανάμεσά μας και οι Μετεωρίτες γίνονται κώλος.
-Εσύ φταις που δεν νίκησες τον Πειρασμό να κατεβάζεις τζάμπα και έχεις κατεβάσει πενήντα γίγα adventure games και τα τόρεντς έχουν ιούς και θα μας μολύνουν το σπίτι!
-Όχι, εσύ φταις που κάνεις συνέχεια κλικ, κλικ, κλικ πριν διαβάσεις τι γράφει, σου επιβάλω 40 μέρες νηστεία, χωρίς downloads, χωρίς τίποτα.
Και κάνουμε νηστεία μπας και μας λυπηθεί ο Θεός. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά εικονίδια!!
Λίγο πριν την Κάθαρση, ρίχνουμε και μια εξομολόγηση (κορόιδα είμαστε; Αφού η θρησκεία μας συγχωρεί!). «Υπόσχομαι να μην υποπέσω σε πειρασμούς, να χρησιμοποιώ το pc για λόγους επαγγελματικούς και να μην κατρακυλήσω ξανά στην αμαρτία. Αμήν». Οι Μετεωρίτες είναι πλέον καθαροί. Τώρα, μπορεί να αρχίσει το ιερό έργο.

Θέλει πολύ γερό στομάχι να βλέπεις τον υπολογιστή σου να πεθαίνει. Πάντα αναρωτιέσαι μήπως γίνει κάτι και δεν ξυπνήσει ποτέ και που να βρίσκεις πάλι ένα σκασμό λεφτά να πάρεις καινούργιο εργαλείο! Φοβάσαι μην χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, τις συναυλίες του Bowie για παράδειγμα. Έχεις μετανοήσει, είναι φανερό, αλλά μπροστά σου εξελίσσεται ένα θρίλερ: ο υπολογιστής σφίγγεται και κάνει διαβολικούς θορύβους, πολεμάς το κακό, ο θόρυβος σου σφάζει την ψυχή! Πονάς μαζί με το πισί και έχεις ιδρώσει από την αγωνία, αφού τα ξέρεις!

Το ξέρω ρε ότι υπάρχουν και εξωτερικοί δίσκοι. Η Εκκλησία όμως δεν δέχεται την ύπαρξή τους και απαιτεί εξορκισμό. Πάμε παρακάτω.

Κάποια στιγμή το ζωντανό-νεκρό πισί επιστρέφει. Ανοίγει και αποκαμωμένος το βλέπεις να αναπνέει σιγά-σιγά. Έτσι άδειο που είναι σου προκαλεί μεγάλη θλίψη. Έχεις να περάσεις πολλά. Κάπου εδώ σας χαιρετώ γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Όχι για εκείνα που έγιναν αλλά γι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Γιατί σύντομα πρέπει να κάνω format, δεν υπάρχει γυρισμός. Και συνέχεια το αναβάλλω. Βαριέμαι ρε γαμώτι και η τεμπελιά που με δέρνει είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ένα απ' τα επτά για την ακρίβεια.
Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι έχω τσακίσει κάτι σοκολατάκια και έχω φάει και ένα πεϊνιρλί, έχουμε να κάνουμε με δύο στα εφτά αμαρτήματα, αφού ΚΑΙ η λαιμαργία είναι στη λίστα. Τελικά, κατάλαβα γιατί κάθε φορά που κάνω format το παίρνω τόσο βαριά! Είναι βαθιά θρησκευτικός ο λόγος: αφού δεν μπορώ να σώσω την ψυχή μου, θα σώσω το πισί μου.

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΚΙ Η ΒΑΡΚΑ ΓΕΡΝΕΙ (ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ)

2009-10-06T11:33:00.004+03:00

Ο Κωστάκης χτες μου θύμισε τον Τιτανικό!!

Ένα από τα μεγαλύτερα ναυάγια στην ιστορία. Ναυάγιο ήταν και τα αποτελέσματα της Νου Δου που βούλιαξαν την παράταξη και το μόνο σωσίβιο αράουντ … ήταν η μπάκα του Κωστάκη.

Ακούστηκε επίσης ότι ο Κώστας είναι άντρας με μεγάλο εκτόπισμα!
Ακριβώς όπως κι ο Τιτανικός!
Και οι δύο όμως βρέθηκαν στον πάτο…

Ο Τιτανικός βιαζόταν να φτάσει στη Νέα Υόρκη νωρίτερα από το αναμενόμενο και ανέπτυξε ταχύτητα. Μοιραίο λάθος. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει!
Ο Κωστάκης που είχε φουρτούνες, φόρτσαρε επίσης για να φτάσει γρηγορότερα στις εκλογές. Που να ήξερε ότι θα ‘σκαγε με το κεφάλι πάνω στο παγόβουνο!

Όπως η ναυτιλιακή εταιρία που κατασκεύασε τον Τιτανικό δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη για το ναυάγιο, έτσι και η παράταξη έκανε τον Πακιστανό και δεν είπε τίποτα για τους λόγους που το πλοίο έμπασε νερά.
Μόνο ο Καπετάνιος έμεινε όρθιος (λέμε τώρα) και ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη. Όταν την ανέλαβε όμως, ήταν ήδη αργά. Όλοι του ευχόντουσαν να πάει να πνιγεί!

Ένας-ένας οι επιβάτες του Τιτανικού εγκατέλειπαν το πλοίο και έπεφταν στη θάλασσα. Καλή ώρα σαν τον Σουφλιά που βούτηξε σήμερα στα βαθιά νερά χωρίς μπρατσάκια και κατευθύνεται κι αυτός, στη λήθη.

Ντοράκι, Σαμαράς και λοιποί βουτηχτές, ψάχνουν τώρα στα ερείπια του Τιτανικού, ωσάν τους καρχαρίες που μυρίστηκαν εξουσία.

Πάλι στον κινηματογράφο θα καταλήξω! Στα 10 Όσκαρ, ξέρετε. Η δε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Κωστάκης με τίτλο «απόφαση ευθύνης», όχι μόνο δεν κέρδισε το κοινό, αλλά γιουχαρίστηκε, καθότι ευθύνη και Καραμανλής δεν πάνε μαζί.

«Ψηλά το κεφάλι»! είπε ένας Νεοδημοκράτης (δεν θυμάμαι ποιος) και τώρα που το θυμήθηκα μου δημιουργήθηκε έντονα η επιθυμία να πιω ένα Μίλκο!

Θέλετε να σας φέρω κάτι από το φούρνο;

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑ ΣΛΟΓΚΑΝ

2009-09-29T18:27:00.006+03:00

ΤΕΤΑΡΤΗ
Με παίρνουν από τη δουλειά. (Έχω άδεια). Μου ζητάνε ένα σλόγκαν επειγόντως. Αύριο θα το έχω, τους λέω. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Γιατί όσο περνάει η ώρα καταλαβαίνω πως εγώ και το σλόγκαν δεν θα συναντηθούμε σήμερα. Αύριο ΔΕΝ θα το έχω. Αύριο όμως είναι μια νέα μέρα και ποτέ δεν ξέρεις.

ΠΕΜΠΤΗ
Το σλόγκαν εκκρεμεί. Τους έστειλα ένα mail που έλεγε ότι το επεξεργάζομαι. Είμαι σε καλό δρόμο, τους έγραψα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω βρει καν το δρόμο. Περιμένω την αναλαμπή. Πίσω από τα θολά τζάμια, αλλά δεν βλέπω τίποτα.

ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ
Με πήραν τηλέφωνο. Έβαλα τον Γιάννη να τους πει ότι λείπω. Δεν έλειπα, εδώ ήμουν, αλλά κρυβόμουν πίσω από μία συνταγή γιαουρτογλυκού. Είμαι για τα γιαούρτια, το ξέρω, αλλά με το ζόρι δεν έρχεται το σλόγκαν.
Το γλυκό πέτυχε!

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ
Ανοίγω το λάπτοπ. Παίζω τρία τέτρις για να συγκεντρωθώ. Είμαι τούβλο, αντί να ψάχνω την ιδέα, παίζω με τα τουβλάκια, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Ο Γιάννης μου λέει πως είμαι αλλού και σαφέστατα είμαι, αφού όταν χτυπάει το τηλέφωνο τους λέει πως δεν είμαι εδώ, αποδεικνύοντας το statement που ξεστόμισε. Με τα πολλά σούπα – μούπες του λένε να μου πει πως θέλουν το σλόγκαν. Αποφασίζω να πανικοβληθώ. Ανοίγω τον Μπαμπινιώτη, ανοίγω ένα ντοκ, γραμματοσειρά bookman old style. Tίποτα. O bookman δεν μπορεί να με βοηθήσει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Τους πήρα τηλέφωνο και άκουσα τα σχολιανά μου. Μου εξήγησαν πως δεν είχαν τίποτα μαζί μου, δεν ήθελαν τίποτα από μένα παρά μόνο το σλόγκαν. Τους είπα ότι έχω κολλήσει. Με περισσή ευφράδεια τους υποσχέθηκα πως το σαββατοκύριακο θα εργαστώ σκληρά, πως θα βρω το περιβόητο σλόγκαν και πως το καλό αργεί!
Μου είπαν πως όλα καλά αλλά πως είμαι πάντα εκτός χρόνου!

ΣΑΒΒΑΤΟ
Έκανα τα πάντα εκτός από το σλόγκαν. Υποτίθεται ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένας εργάτης σκάλιζε την ιδέα, αλλά ήταν θέμα χρόνου να ξεχάσω ακόμα και την ύπαρξη του εργάτη και να τον αφήσω να ξελιγωθεί, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν του έδωσα. Ο εργάτης ξεράθηκε. Η ιδέα, επίσης. Συμπέρασμα: η ιδέα μπορεί να περιμένει. Κι αύριο μέρα είναι.

ΚΥΡΙΑΚΗ
Σήμερα δεν πιάνεται που δεν εργάστηκα γιατί είχα σοβαρές δουλειές. Με είχε καλέσει η mamma σπίτι της και η mamma παίζει φοβερή μπιρίμπα, όπως επίσης και ο συμπαίκτης της Island, οπότε, αφοσιώθηκα στη μπιρίμπα. Μετά από ένα καταπληκτικό στιφάδο, σοκολατάκια και κρασί, όχι μόνο δεν είχα όρεξη να κάτσω να σκεφτώ σλόγκαν, γύρισα σπίτι κι άρχισα την προπόνηση με τον Γιάννη. Δεν μπορεί να μας κερδίζουν έτσι απλά!

ΔΕΥΤΕΡΑ
Πήρα ένα mail από τη δουλειά που με άγχωσε πολύ. Ως γνωστόν, με καθεστώς άγχους, δεν αποδίδεις. Έκατσα όλο το πρωί και μουντζούρωνα χαρτιά, τζίφος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τουλάχιστον, σήμερα δεν έχασα τον χρόνο μου παίζοντας τέτρις.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ (ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ)
Πέφτω για ύπνο η καψερή με τον καημό του σλόγκαν στο κεφάλι. Και δεν μου φτάνει η πίκρα μου, με παίρνει ο ύπνος και με βάζει πάνω σε ένα βουνό. Με βλέπω να σκαρφαλώνω, πράγμα αδιανόητο για μένα, αφού από την ακροφοβία που με δέρνει δεν μπορώ να σκαρφαλώσω ούτε πάνω σε σκαμπό, ένιγουέι. Ξαφνικά, με αυτήν την ακατανόητη ευκολία που μόνο στα όνειρα συναντάς, κάνω μία τσουπ και βρίσκομαι στην κορυφή του βουνού! Και ποιον βλέπω στην κορυφή;! Τον Γιάννη. Ο οποίος, Γιάννης, μόλις με βλέπει, ανοίγει τα χέρια θριαμβευτικά και φωνάζει….
Ένα σλόγκαν! Το σλόγκαν που έψαχνα!

Δεν ξέρω αν με ξύπνησαν οι φωνές του Γιάννη (μα τι λέω;!) πάντως ξύπνησα. Το όνειρο (αλλά κυρίως το σλόγκαν) επέστρεψε στο μυαλό μου και βούιξα από χαρά! Αυτό ήταν! Τα κατάφερα! Επιτέλους, το βρήκα! Κι ας μην το βρήκα ξύπνια!

Ο Γιάννης δίπλα μου ροχάλιζε ανύποπτος. Ενώ αυτός κοιμόταν, είχε ανέβει μέχρι την κορυφή του βουνού και μου είχε βρει και το τέλειο σλόγκαν!!

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ
Το σλόγκαν μου έγινε αποδεκτό με διθυραμβικά σχόλια και έγινα ξανά το πρόσωπο της ημέρας. Από Wanted, σερίφης ένα πράμα.
Όταν ξύπνησε ο Γιάννης είχα ήδη τακτοποιήσει το θέμα σλόγκαν.
-Τι έγινε με το σλόγκαν; με ρώτησε φτιάχνοντας καφέ.
Που να του τα λέω…!
-Που να στα λέω…! Έλα κάτσε όμως, δεν είσαι κουρασμένος;
Δεν ήταν.
-Μόλις ξύπνησα! Γιατί να είμαι κουρασμένος;
-Δεν ξέρεις εσύ, μωρό μου. Καλά, δεν θυμάσαι που συναντηθήκαμε στο βουνό;
-Πας καλά; Ποιο βουνό;
-Καλά, φέρε τον καφέ και θα σου πω ποιο βουνό.
Και πριν του πω ποιο βουνό και ποιο σλόγκαν, πάει και βάζει μουσική και τι σύμπτωση! Βάζει το… Out Of Time Man από Mick Harvey!
Μπορεί να είμαι ο… άνθρωπος εκτός χρόνου, αλλά πως τα καταφέρνω πάντα, η άτιμη - και ανεβαίνω στην κορυφή του βουνού! Και την καταβρίσκω!

">

DEBATE

2009-09-22T23:40:00.005+03:00

Είδα debate. Και θυμήθηκα μία καταπληκτική ταινία-σταθμό στην ιστορία της σαβούρας που έφερνε αντιμέτωπα δυο τέρατα που δεν ψοφάνε με τίποτα.
Τζέισον και Φρέντι. Κωστάκης και Γιωργάκης.

Ο Τζέισον περιφέρεται με μια μάσκα και σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του, πίσω του, ακόμα και δεξιά του. Τα σίκουελ έδειχναν να μην έχουν τέλος. Μετά τα σπλάτερ «αίμα στο Βατοπέδιο», «το μυστικό της καταραμένης οφσόρ» και «όλοι οι φίλοι μου ήταν βρυκόλακες», ο Τζέισον-Κωστάκης θα αποσυρθεί γιατί δεν είναι πια μπλοκμπάστερ. Κάποτε έσπαγε τα ταμεία, τώρα τα ταμεία άδειασαν.

Ο Φρέντι ερχόταν στα όνειρά μας ως πρωθυπουργός και όσο κοιμόμασταν ζούσαμε ένα δράμα! Τώρα όμως ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα και ο Γιωργάκης-Φρέντι δεν θα κυβερνήσει μόνο στον ύπνο του, θα κυβερνήσει και ξύπνιος!!

Όπως στην ταινία, έτσι και στο debate τα δύο τέρατα πάλεψαν με νύχια και με δόντια (ειδικά ο Φρέντι που έχει κάτι νυχάρες να)! Ποιος κέρδισε; Όχι πάντως εμείς στη γαλαρία. Εκεί που έτρωγα τα ποκ κορν μου, κατάλαβα πάνω στο πεντάλεπτο ότι το εργάκι ήταν μούφα και την έκανα διακριτικά. Δεν έμαθα ποτέ το τέλος αλλά το υποπτεύομαι: τα θρίλερ δεν έχουν ποτέ τέλος καλό! Οι κακοί δεν πεθαίνουν, όπως ο Τζέισον και ο Φρέντι, σμπαράλια να γίνουν, θα αναστηθούν, θα πεταχτούν από εκεί που δεν το περιμένεις, να σε γδάρουν, να σε φάνε ζωντανό, να σου πιουν το αίμα και φυσικά, να σε φορολογήσουν.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

2009-09-18T11:04:00.005+03:00

Ο Μετεωρίτης ακούει Gabin feat. Dee Dee Bridgewater - Into my soul. Και καλά κάνει.

Ο Μετεωρίτης, επίσης, αγαπάει πολύ την Εμιλιάνα.

Ο Μετεωρίτης έχει μεγάλο κόλλημα με τον Leonard Cohen αλλά και με αυτή τη διασκευή:

Όταν η Άμυ ψαχνόταν η Άντζελα ήδη βρισκόταν στον σκληρό μου. Την ανακάλυψα όταν διασκεύασε το "love is stronger than death" των πολυαγαπημένων μου THE THE. Νομίζω πως έχει καταπληκτική φωνή.

Συμπέρασμα: ο Μετεωρίτης έχει αρχίσει να γερνάει!! Στην τελική, καλοί οι Μπάουχαουζ αλλά δεν ξέρω πόσο θα τους εκτιμούσαν τα παιδιά! Τα παραπάνω όμως τους αρέσουν πολύ.

Είμαι σε κατάσταση εντελώς γιούπι γιατί έχω άδεια μέχρι τις 3 Οκτωβρίου!

Ο ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ, Η LADY GAGA, ΟΙ CURE KAI Ο JOE COCKER (ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΓΙΑ ΠΡΩΤH ΦΟΡΑ, ΣΤΟ ΙΔΙΟ POST)

2009-09-16T10:25:00.006+03:00

Ποια είναι η Lady Gaga;

ίΈνα ξεκωλάκι (σόρι) που κυκλοφορεί σε ringtones (μάλλον έχει βγάλει και cd). Το οποίο ξεκωλάκι, βγαίνει και κάνει την εξής δήλωση: «Έκοψα τα ναρκωτικά χάρη στον πατέρα μου». Ο πατέρας της (ο κυρ Γκάγκας) γύρισε, λέει, μια μέρα και της είπε «αυτό που κάνεις σε καταστρέφει. Καλά θα κάνεις να το σταματήσεις».
Έτσι, γενικά κι αόριστα βρόντηξε ο φάδερ, αλλά πέτυχε, δεν έτυχε.
Γιατί η Γκάγκα πολύ την άκουσε με αυτό το statement του μπαμπά, και έτσι, απλά, έκοψε μαχαίρι την κόκα και «γλίτωσε», αυτά ήταν τα λόγια της.
Ας το προσπεράσουμε αυτό. Μία τόσο μεγάλη κατάρα όπως η εθιστικότατη κόκα, δεν κόβεται έτσι απλά, μαχαίρι. Δεν την πιστεύουμε αλλά πάμε παρακάτω.
Τι είπε ρε παιδιά το άτομο; Ακούστε τι είπε:
«Άρχισα να παίρνω ναρκωτικά όταν έπιασα σπίτι μόνη μου και τότε, άκουγα συνέχεια την μουσική των Cure».

Μάλιστα. Κι εγώ είχα πιάσει σπίτι μόνη μου και άκουγα συνέχεια Cure. Στοίχημα, περισσότερο απ’ όσο άκουγε αυτή. Και τι έκανα, ο άνθρωπος; Χόρευα αγκαλιά με το λούτρινο το just like heaven, έκλαιγα με το three imaginary boys (μην με ρωτάτε γιατί, δεν ξέρω γιατί), έβαζα το fire in Cairo στο μαξ και μου χτυπούσαν το κουδούνι για να μου κάνουν παράπονα, (δεν άκουγα το κουδούνι γιατί η μουσική ήταν πολύ δυνατά). Τέλος πάντων, οι Cure γενικότερα με ωθούσαν στο να κάνω πράγματα, συμφωνώ. Για παράδειγμα, έκανα βασανιστήρια στα μαλλιά μου και τα τίγκαρα στη λακ για να ‘χω το look και κυκλοφορούσα σαν τον Μπέλα Λουγκόζι στο πιο μεσογειακό του. Παραδέχομαι επίσης πως οι Cure με υποχρέωσαν να φοράω μαύρα, χειμώνα-καλοκαίρι, συντηρώντας ένα πένθος που μάλλον αφορούσε την πορεία της μουσικής. Μέχρι και ποιήματα με έκαναν να γράψω οι Cure, καθώς η υπνωτιστική και πλούσια σε εικόνες μουσική τους με μελαγχολούσε και ως γνωστόν, οι υγιείς άνθρωποι όταν μελαγχολούν γράφουν κανά ποίημα, κανά post… δεν παίρνουν κόκα πάντως!! Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την ιστορία! Και στην τελική, οι Cure ήταν και είναι το πιο αγαπημένο μου γκρουπ, ε, δεν μπορεί να βγαίνει αυτή η λολότα και να τους πιάνει στο στόμα τους ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, να τους βάζει στη μύτη της!

Υποθέτω πως όταν έκοψε τα ναρκωτικά, έκοψε και τους Cure. Το vlammeno είχε θεραπευτεί.

Έμαθα κι άλλο κουλό νέο, αλλά τελικά δεν ξέρω αν είναι κουλό.

Ο Μητροπάνος, λέει, ήταν να τραγουδήσει με τον Τζο Κόκερ πριν δυο χρόνια, αλλά λόγω της ασθένειάς του, το σχέδιο δεν προχώρησε. Φέτος όμως, θα τραγουδήσουν, λέει, μαζί και μάλιστα ο ένας θα πει τραγούδια του άλλου. Νόμιζα πως πρόκειται για αστείο αλλά καθόλου δεν αστειευόταν η εφημερίδα που το έλεγε, κι ενώ αρχικά έπαθα κάτι σαν σοκ, ύστερα παραχώρησα μισού λεπτού σκέψη στο γεγονός και ξαφνικά το είδα με άλλο μάτι. Γιατί όχι; Σκέφτηκα. Ο Μητροπάνος να τραγουδάει το you can leave your hat on, το unchain my heart, θα μπορούσε.
Για τον Κόκερ δεν ξέρω αν θα μπορούσε. Δεν είμαι σίγουρη πως θα καταφέρει να πει «Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα»… αλλά ο καλός ο παππούς όλα τ’ αλέθει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Ρε παιδιά, επειδή είμαι εντελώς γκάου, ξέχασα και πως "ανεβάζω" βίντεο στο blog και επίσης δεν έχω ιδέα πως ανεβάζω links... ας με βοηθήσει κάποιος με mail ή εδώ...
Ο καλός Σαμαρείτης που θα με ξεστραβώσει (αν τα καταφέρει γιατί δεν το'χω καθόλου ρε παιδιά) κερδίζει ένα μαύρο κραγιόν για νιου γουέιβ εμφανίσεις!

ΠΟΣΟ ΜΙΣΩ ΤΗ ΣΚΑΡΛΕΤ (ΝΟ 1.255)

2009-09-09T14:35:00.006+03:00

Συνεχίζω ακαθέκτου τον πόλεμο που κάνω στην Σκάρλετ, πρώτον, γιατί βαρέθηκα να την βλέπω παντού, δεύτερον, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τα βυζιά της παντού και τρίτον, γιατί αν δεν υπήρχε ο Γούντι Άλλεν να την βάλει στο Scoop και στο Βίκυ-Χριστίνα, το κοριτσάκι θα έπαιζε μόνο σε πατατιές, -μετά το «Χαμένοι στην μετάφραση» όλα τα άλλα ήτο μούφες. Ας αφήσω όμως τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους (λέμε τώρα, γιατί σιγά μην αφήσω τις φωτογραφίες να μας τα πουν όπως τα θέλουν).

Εδώ βλέπουμε την «από φωνή-μουν* κι από μουν*-φωνάρα» (κλεμμένος τίτλος από παλιό μου post) να ερμηνεύει Tom Waits. Το σύντομο αυτό ανέκδοτο σταματά ακριβώς εκεί που έφτασε το συγκλονιστικό lp της Σκάρλετ, δηλαδή, στον πάτο.

Εδώ βλέπουμε την προσπάθεια της Σκάρλετ να γίνει Μόνικα, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει, αν εξαιρέσεις το φρύδι που είναι Μόνικα copy-paste. Το κορίτσι έβαψε τις χειλάρες της ώστε να θυμίζει Μόνικα, έφτιαξε και το φρύδι αλα Μπελούτσι, μέχρι και το μαλλί της έβαψε και το έσιαξε όπως η Μόνικα... δυστυχώς όμως, δεν έφτιαξε (ακόμα) το βυζί! Με πατημένο βυζί, με styling-ρομπάκι λουλουδέ, απέχει καραμακράν από τη θεά Μόνικα και μάλλον το κατάλαβε και κράτησε τη βαφή νο69 (το πλατινέ της Μονρόε).

Και τέλος, το Σκαρλετάκι, με παπούτσι που άμα εγώ το φόραγα ποτέ ο Γιάννης θα με χώριζε και θα κράταγε και τα παιδιά, με κόκκινο ζωνάκι, καφέ σορτσάκι, γκρι σουρί μπλουζάκι, (δεν βρέθηκε ένας φίλος να της πει "που πας έτσι κοπέλα μου;!) και, με κορμάρα (ας βρεθεί άντρας να μου πει ότι η Σκάρλετ έχει ωραίο σώμα). Πού ρε παιδιά, στο σινεμά έχει ωραίο σώμα; Στο σινεμά ακόμα κι ο Μπεν Στίλερ μοιάζει θεός κι ο άνθρωπος είναι ενάμιση μέτρο με τα χέρια ανάταση!

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ Ο,ΤΙ ΘΕΣ!

2009-09-02T22:33:00.006+03:00

ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΩ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ ΝΑ 'ΟΥΜ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΣΟΥΤΖΟΥΚΑΚΙΑ)

Κυρίες και κύριοι,
είναι πραγματικότης: Πάμε σε εκλογές. Ο Πόρκι που τόσο καιρό κυβερνά την άμοιρη τούτη χώρα και παίζει με τα νεύρα μας, αποφάσισε να τα μαζέψει και να φύγει. Δυστυχώς, δεν θα φύγει αμέσως, θα κατσικωθεί μέχρι τον Οκτώβρη-αλλά έχει ο λαός υπομονή! Κάντε υπομονή, λοιπόν, ένας μήνας ακόμη μένει!
(Πάντως, να το ξέρετε, τα σουτζουκάκια είναι πολύ γούρικο φαγητό. Εκεί που τα πασπάλιζα, άκουσα την καλή είδηση! Τη μέρα που ο Γιάννης μού δήλωσε πως θα παντρευτούμε, σουτζουκάκια είχαμε φάει. Και όταν γύρισα σπίτι με τα μωρά, σουτζουκάκια έφαγα!).
Βασικά, πολύ χαίρομαι που θα φύγει ο χοντρός, δεν το συζητώ, αλλά αυτό που προέχει για μένα, είναι να "ανεβάσω" στο blog τη συνταγή για τα σουτζουκάκια. Γιατί είμαι σίγουρη πως μεγάλα παιδιά είστε, ΞΕΡΕΤΕ τι να ψηφίσετε (και τι να μην ψηφίσετε=Ορθόδοξο Συναγερμό)... σουτζουκάκια όμως... ξέρετε να φτιάχνετε;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

2009-08-28T12:17:00.003+03:00

Κάποιος πάρα-πάρα-πάρα πολύ αγαπημένος μου σήμερα, ο Χιου,
έγινε εξήντα χρόνων! Ρε πως περνάνε τα χρόνια..

Τι θα πει "ποιος Χιου"; Πάντως όχι ο Χιου Τζάκμαν, ούτε ο Χιου Γκραντ.
Ο... ΓΚΡΑΝΤ HUGH CORNWELL, o τραγουδιστής (και όχι μόνο) των Stranglers, που δυστυχώς, άφησε το γκρουπ το 1990 για να ακολουθήσει σόλο καριέρα αλλά και για να γράψει βιβλία!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα βαρεθώ ποτέ τα κομμάτια των Stranglers. Πιστεύω ότι ο επόμενος τραγουδιστής τους δεν έφτασε ποτέ τον Hugh.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΔΗΣΗ

2009-08-26T14:30:00.003+03:00

Κάποιες ειδήσεις με συγκινούν, όπως αυτή που έμαθα μόλις και αν και δεν αποτελεί "το θέμα της ημέρας", εμένα μου στρογγυλοκάθησε στο μυαλό και με βασανίζει, μέχρι να έρθει η επόμενη είδηση που θα με στεναχωρήσει.
Στην Άρτα σημειώθηκε ληστεία στην Εμπορική Τράπεζα με αποτέλεσμα ο ένας δράστης να χάσει τη ζωή του από την παρέμβαση των αστυνομικών. Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν στα πόδια.
Οι ληστές, ίσως επειδή βλέπω πολύ κινηματογράφο, δεν μου είναι αντιπαθείς. Πιστεύω ότι η ανάγκη τους φέρνει στο σημείο να πάρουν τα όπλα και να εισβάλουν σε τράπεζα. Θέλει και θράσος η ληστεία... Φαντάζομαι τους δράστες να παρακολουθούν την περιοχή, να παρακολουθούν την τράπεζα... τους φαντάζομαι ακόμα να "συνεδριάζουν" καταστρώνοντας τα σχέδιά τους... όπως και να' χει, οι ληστές κάνουν πολλά όνειρα!
Άραγε τι ονειρευόταν αυτός ο άτυχος άντρας; Ήταν Έλληνας, ήταν αλλοδαπός; Ήταν ένα στυγνό κάθαρμα ή ένας απελπισμένος πολίτης; Τον περίμενε κάποια γυναίκα με αγωνία να γυρίσει σπίτι; ...Δεν θα μάθουμε ποτέ. Γιατί τα πτώματα δεν μπορούν να μιλήσουν, ούτε κανένα κανάλι αφιέρωσε τηλεοπτικό χρόνο για να μας διαφωτίσει σχετικά με την προσωπικότητα του "πτώματος". Θα μου πεις... τόσα κακά γίνονται στον άδικο τούτο κόσμο, αυτό σου έβγαλε το μάτι; Όπως και να'χει, στις ταινίες τους αγαπάμε συνήθως τους ληστές, τους συμπονούμε, όπως αγαπάμε επίσης και τους έντιμους μπάτσους. Η πραγματικότητα όμως δε είναι σινεμά και δεν κόβει εισιτήρια. "Περνάει" σαν σύντομη
είδηση και ο δημοσιογράφος μας ανακοινώνει ότι περνάμε σε άλλες ειδήσεις.
Με την ίδια ευκολία που θα περάσω κι εγώ στο επόμενο post...

ΧΟΝΤΡΑ ΨΕΜΑΤΑ

2009-08-24T22:50:00.005+03:00

Αγαπητό ημερολόγιο,
Έχω μπερδευτεί και θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Πρόπερσι είχαμε πάει διακοπές αλλά δεν περάσαμε καλά. Ξαφνικά, μία μεγάλη φωτιά μας χάλασε το κέφι και η μαμά με τον μπαμπά έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και εγώ γκρίνιαζα που έβλεπαν συνέχεια τηλεόραση και όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε βόλτα, ο μπαμπάς μου είπε σοβαρά «παιδί μου! Καίγεται όλη η Ελλάδα»! Η μαμά ήταν στεναχωρημένη πολύ και έλεγε συνέχεια «έχω μαυρίσει τελείως…». Στεναχωρήθηκα γιατί μου έλεγαν και οι δύο ψέματα, πρώτον δεν καιγόταν όλη η Ελλάδα, καιγόταν όλη η Πελοπόννησος και όλη η Εύβοια και δεύτερον, η μαμά έλεγε πως είχε μαυρίσει, αλλά καθόλου μαυρισμένη δεν ήταν, γιατί η μαμά δεν κάθεται ποτέ στον ήλιο και είναι άσπρη σαν χριστουγεννιάτικος κουραμπιές. Ύστερα, τους ρώτησα ποιος είναι αυτός ο χοντρός κύριος στην τηλεόραση που κάθεται και κοιτάζει τη φωτιά και πάλι ψέματα μου είπαν, μου είπαν πως αυτός ο κύριος είναι ο πρωθυπουργός της χώρας, ο κύριος Καραμανλής, αλλά λίγο αργότερα όταν ήρθαν σπίτι μας οι φίλοι μας, δεν τον έλεγαν Καραμανλή, τον έλεγαν κόπανο και θύμωσα γιατί δεν έβγαλα άκρη. Θυμάμαι μάλιστα που όταν τους ρώτησα αν Καραμανλής και κόπανος σημαίνει το ίδιο πράγμα, με μάλωσαν και μου είπαν ότι τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να εκφράζονται έτσι και όταν ζήτησα διευκρινίσεις μου είπαν να πάω στο δωμάτιό μου.

Την επόμενη χρονιά δεν κάναμε διακοπές γιατί δεν είχαμε λεφτά. Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πάμε διακοπές, μου είπαν ότι φταίει πάλι αυτός ο φούσκας ο Καραμανλής και η κυβέρνηση και απάντησα φυσιολογικά ότι ήξερα ασφαλώς τι σημαίνει Καραμανλής (=κόπανος) αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει κυβέρνηση. Ο μπαμπάς μου είπε ότι ούτε αυτοί ξέρουν και η μαμά του είπε ότι αυτό δεν είναι απάντηση και ο μπαμπάς της είπε να μου εξηγήσει αυτή λοιπόν τι σημαίνει κυβέρνηση και η μαμά κάτι είπε για κλέφτες. Τρόμαξα και φοβήθηκα ότι θα έρθει ο χοντρός το βράδυ να μου κλέψει τις κούκλες και τα αυτοκόλλητά μου και τα κλείδωσα στο συρτάρι μου, αλλά ευτυχώς, ο χοντρός δεν ήρθε. Φέτος, πήγαμε διακοπές και ξαφνικά, η τηλεόραση έδειχνε πάλι φωτιές και έβαλα τα κλάματα γιατί ήξερα ότι πάλι θα κάτσουμε να βλέπουμε τηλεόραση. Φυσικά, όταν είδα τον χοντρό στην τηλεόραση, τον αναγνώρισα αμέσως! «Μέσα στο ελικόπτερο που πετάει είναι ο κόπανος!!!» είπα και δαγκώθηκα αμέσως γιατί θυμήθηκα ότι τα παιδιά δεν εκφράζονται έτσι, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, οι γονείς μου γέλασαν και με φίλησαν. Τότε, πήρε αέρα ο κώλος μου και τους ρώτησα επιτέλους αν ο Πρωθυπουργός είναι κόπανος, ή αν ο κόπανος είναι πρωθυπουργός και τι είναι τέλος πάντων αυτή η «κυβέρνηση». Τότε ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά, με κοίταξε σοβαρά και μου υποσχέθηκε πως αυτήν την κυβέρνηση δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Τον ρώτησα γιατί και ο μπαμπάς μου είπε πως αυτή η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη και δεν θα βγεί ποτέ ξανά. Να σου πω κάτι όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο; Δεν τον πιστεύω! Μου λένε ψέματα! Πέρσι μου είπαν πως θα πάμε διακοπές και δεν πήγαμε, πρόπερσι μου είπαν πως τα παιδιά δεν κάνει να εκφράζονται έτσι αλλά φέτος με φίλησαν που είπα τον πρωθυπουργό κόπανο, ημερολόγιο, δεν τους έχω καμία εμπιστοσύνη, οι μεγάλοι λένε μεγάλες κοτσάνες. Αφού, να φανταστείς, χτες άκουσα έναν μεγάλο που συζητούσε με τους γονείς μου να λέει «ψήφισαν και τα δέντρα». Καλέ ποια δέντρα; Υπάρχουν δέντρα;!! Αφού, ακόμα κι εγώ ξέρω πως δέντρα δεν υπάρχουν πια. Οι μεγάλοι λένε ψέματα. Χοντρά ψέματα. Χοντρά, σαν τον πρωθυπουργό-κόπανο-Καραμανλή-όπως θέλεις πέστο.

I AM THE GOD OF HELL AND I BRING YOU : FIRE !! I' LL TAKE YOU TO BURN !!

2009-08-23T18:36:00.008+03:00

Δεν πιστεύω στην αιωνιότητα, στον Παράδεισο και στην Κόλαση,
αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις, αν υπάρχει κόλαση, λέω, αν, θα έχει φλόγες - και αν έχει φλόγες, εκεί να βρεθείτε ρε, να καείτε ζωντανοί (ή πεθαμένοι, δεν με νoιάζει), να τυλίγεστε μέσα στις φλόγες και να ουρλιάζετε από τον πόνο !

...Και εσείς που ανάβετε τις φωτιές
και εσείς που δεν μπορείτε να τις σβήσετε.

Ο τίτλος είναι από το τραγούδι "FIRE"
CRAZY WORLD OF ARTHUR

I LOVE YOU PAUL/JOHN !!!

2009-07-15T15:20:00.002+03:00

Χτες αφήσαμε τα παιδιά στη γιαγιά, για να πάμε στον Paul Weller!
Λίγο πριν ξεκινήσουμε, διαπιστώσαμε ότι η φωτογραφική μηχανή μας τα έχει φτύσει, γεγονός που θα μπορούσε να γίνει αιτία καυγά, αλλά είμαστε και οι 2 πολύ χαρούμενοι για να τσακωθούμε! Ανεβήκαμε στη μηχανή και ανηφορίσαμε για το Θέατρο Βράχων. Φοβόμουν ότι δεν θα έχει κόσμο, ή ακόμα χειρότερα, φοβόμουν ότι θα έχει κόσμο, που θα έχει έρθει για να ακούσει το You Do Something To Me. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πολύ κόσμο-που ήρθε για όλο το πακέτο, για τους Jam, για τους Style Council, για το εξαιρετικό 22 Dreams – το τελευταίο του album… Η συναυλία ξεκίνησε με καθυστέρηση μισής ώρας (δεν παραπονέθηκε κανείς) και ο σίφουνας Paul ανέβηκε στη σκηνή! Δεν σας λέω τίποτα!! …Που θα σας πω δηλαδή, γιατί ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει ποτέ! Ο θεός Paul ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Τα είπε ΟΛΑ (άφησε απ’ έξω το wishing on a star, το it’s written in the stars, προτίμησε να παίξει δυνατά, πολύ δυνατά), οπότε ΔΕΝ τα είπε όλα, αλλά δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο, γιατί στο 3ο ανκόρ βγήκε και είπε το town call malice και χόρεψαν ακόμα και τα βράχια!! Πρέπει να έπαιξε τουλάχιστον με 10 κιθάρες, πρέπει να έφτυσε τουλάχιστον 30 φορές, αλλά.. δεν τα έφτυνε με τι-πο-τα! Ενέργεια και πάθος και λίγα λέω. Γιατί τον Paul δεν τον ενδιαφέρει πως θα ακουστεί η φωνή του, ζει τα κομμάτια του και τα ερμηνεύει με φοβερό αυθορμητισμό. Όταν ξεκίνησε το wild wood (δείτε το στο you tube, κάποιοι καλοί άνθρωποι το ανέβασαν και η εκτέλεση ήταν σούπερ), ο Paul έπινε το ποτάκι του, κάπνιζε και τραγουδούσε, ήταν σαφές ότι δεν τον ενδιέφεραν τα χιτάκια, ούτε οι αναπτήρες, που ευτυχώς, δεν άναψαν. Το ξέρω πως το κείμενο που γράφω τώρα είναι ασύνδετο και κακογραμμένο και δεν συμμαζεύεται, αλλά γράφω στη ζούλα, καθώς έχω ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ δουλειά και έχω σκυλοπήξει. Ένιγουέι, η συναυλία κράτησε σχεδόν 2 ώρες, πήραμε και το playlist ως ενθύμιον (τα καλά του να είσαι στις πρώτες σειρές, φυσικά είμαστε δεύτερη σειρά γιατί έχουμε και μία τρέλα με τον Paul!) και ξανα-ανεβήκαμε στη μηχανή να γυρίσουμε σπίτι. Στην Κατεχάκη, κατεβαίνοντας από Βύρωνα, τα αυτοκίνητα έτρεχαν σαν τρελά και, όπως διαπιστώσαμε μετά, και εγώ και ο Γιάννης, κάναμε μαύρες σκέψεις, όπως, «σκέψου να μας συμβεί κάτι κακό τώρα που τρέχουμε με την μηχανή, δηλαδή τώρα που οι άλλοι τρέχουν, εμείς κανονικά πηγαίνουμε, τώρα που έχουμε δύο παιδιά…» και τελικά πήγαμε σε ένα μπαράκι για να συζητήσουμε τις ενοχές μας και περάσαμε πάρα πολύ ωραία παρ’ όλη την κούρασή μας και γυρνώντας σπίτι έκανα πολύ ωραίες σκέψεις, όπως ότι θα βάζω στα παιδιά μου τραγούδια του Paul και πως θα αγαπώ πάντα τον Paul και φυσικά θα αγαπώ για πάντα τον Γιάννη και γυρίσαμε σπίτι τελικά και μπήκα στο wikipedia να διαβάσω για τον Paul και διαπίστωσα πως το πραγματικό του όνομα είναι John!
Και μετά κοιμήθηκα…

Και αν θυμάμαι καλά…
«είδα στον ύπνο μου 22 όνειρα, τα 21 ήταν για σένα, φύλαξα το ένα για μένα, για να σώσω την ψυχή μου»…

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ (ΚΙ ΕΓΩ, Η ΙΕΡΟΣΥΛΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ..!)

2009-06-29T12:19:00.003+03:00

Κυριακή, στο μπαρ που παίζω μουσική. Μπροστά μου κάθονται τρεις μπερδευτικοί πιτσιρικάδες, από αυτούς που δεν ξέρεις αν ακούνε Killers, Πέγκυ Ζήνα ή P.J Harvey. Αργά ή γρήγορα όμως θα εκδηλωθούν, που θα πάει;
Και εκδηλώνονται. Την ώρα που παίζω το Monkey Man της Winehouse.
-Μήπως έχεις Michael Jackson;
Δεν έχω. Η θήκη μου διαθέτει 32 mp3, επί 170 κομμάτια το καθένα, έχω περίπου 5.500 τραγούδια. Αλλά κανένα του μακαρίτη.
-Σοβαρά τώρα. Αν δεν είχε πεθάνει ο Michael Jackson θα μου ζητούσες Michael Jackson;
Το ερώτημα ήταν δύσκολο και ο μικρός μπλοκαρίστηκε. Κάνω αλλαγή, Jools Holland - Jamiroquai-Mood for love. Φοβερή εκτέλεση.
-Ο Michael Jackson είναι θεός, τολμά να πει ο μεσαίος.
-Θα σου πω κάτι. Έχω το Thriller αλλά από Ian Brown.
Οι πιτσιρικάδες κοιτάζονται. Δεν έχουν μυρωδιά.
-Ποιος είναι ο Ian Brown;
(Μάλλον ισχύει η εκδοχή της Πέγκυς. Για P.J δεν το συζητώ καν).
-Ο τραγουδιστής των Stone Roses. Και μην με ρωτήσεις ποιοι είναι οι Stone Roses.
Δεν τολμά να με ρωτήσει. Λέω να παίξω με τα νεύρα τους.
-Έχω και το Beat it σε λάτιν!
Οι πιτσιρικάδες με κοιτάζουν σαν να είχα φτύσει μέσα στο ποτό τους.
-Αυτό είναι ιεροσυλία! καταλήγει αυτός που δεν είχε ανοίξει ακόμα το στόμα του.
-Έτσι είμαι εγώ, ιερόσυλη. Λέω και βάζω τα ακουστικά. Για να γλιτώσω.
Δεν γλιτώνω. Ο μεσαίος κάτι μου λέει με τη νοηματική. Βγάζω τα ακουστικά.
-Να σε ρωτήσω κάτι; (λέει ο μεσαίος). Εσύ δεν παθαίνεις κάτι όταν βλέπεις τα video clips του Michael Jackson; Το MTV τα παίζει συνέχεια.
Α, εδώ το πράγμα αλλάζει. Αναστενάζω και το εννοώ!
-Τι λες τώρα… κατάθλιψη έπαθα… ειδικά όταν είδα το do you remember the time! Έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες.
Τους μπέρδεψα. Θα τους ξεμπερδέψω όμως.
-Βλέπετε, καλά μου παιδιά, όπως έκανα ζάπινγκ έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο. Ποια εμφανίζεται σε αυτό το βίντεο; Η Ιμάν. Ποια είναι η Ιμάν; Η γυναίκα του Bowie. Που έχει να κάνει χρόνια συναυλία!! Και περιμένω μετά το Reality- εγώ και κάποια εκατομμύρια- να βγάλει καινούργιο c.d. Και δεν βγάζει! Και θέλω να τον ξαναδώ! Γιατί εγώ πιστεύω στον μονοθεϊσμό. Και ένας είναι ο Θεός: ο Bowie. Αυτά!!!
Με κοιτάνε αμίλητοι. Επιτέλους, το βούλωσαν. Πληρώνουν και φεύγουν πικραμένοι.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το tribute στον David που κράτησε καμιά ώρα. Μέχρι και το sex and the church έπαιξα. Είπαμε, είμαι ΙΕΡΟΣΥΛΗ!!!

Ε Φ Ι Α Λ Τ Η Σ

2009-06-22T19:29:00.003+03:00

Περπατάω, λέει, σε έρημο δρόμο, μόνη μου. Δεν ξέρω που πηγαίνω, δεν ξέρω από πού ήρθα, έτσι είναι τα όνειρα. Περπατάω λοιπόν και αναρωτιέμαι αν ο δρόμος είναι μακρύς. Μπα, λέω στον εαυτό μου, ένα τσιγάρο δρόμος είναι. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, -να πεις ότι την είπα φωναχτά!- τσουπ, εμφανίζεται ένα όργανο, φτυστός ο Μπρους Γουίλλις και με αρπάζει από το μπράτσο.
-Συλλαμβάνεστε. Φοβάμαι πως πρέπει να με ακολουθήσετε, λέει και συγχρόνως μου δείχνει το σήμα του. Μπάτσος. Της Αντικαπνιστικής.
-Εγώ να δείτε πως φοβάμαι! Και που να πάμε δηλαδή; Δεν έκανα τίποτα κακό.
Δεν άναψα τσιγάρο! Μια σκέψη έκανα!
-Η σκέψη σας βλάπτει σοβαρά την υγεία. Που ακούστηκε περπάτημα και τσιγάρο;
-Σας λέω, μία σκέψη έκανα, αφήστε που ήταν σχήμα λόγου!
-Δεν ξέρω εγώ από σχήματα και λόγους (λέει όσο μου φοράει χειροπέδες), το κάπνισμα έχει καταργηθεί παντού, πρέπει να με ακολουθήσετε.

Προφανώς τον ακολούθησα γιατί μετά έγινε αλλαγή πλάνου και βρέθηκα δεμένη σε μια καρέκλα, σε ένα μίζερο δωμάτιο και γύρω μου βρίσκονταν τρεις αγριεμένοι. Της Αντικαπνιστικής.
-Το ξέρετε ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία; ρωτάει το ένα όργανο.
Ξαφνικά, αποφασίζω να γίνω θρασύς. Όνειρό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω. Άσε που τώρα που βλέπω καλύτερα το όργανο, μάλλον προς τον Χαϊκάλη φέρνει και καθόλου προς τον Μπρους Γουίλλις. Πώς μπορούσα να υπάρξω τόσο ανόητη;
-Άκου να σου πω. Την δική μου υγεία βλάπτει. Όχι την δική σου! Οπότε, τι ζόρι τραβάς;
Γρονθ, σκρατς, ζμπουμ. Ο Μπρους Χαϊκάλης μου ρίχνει μπουνιές στο πρόσωπο. Σφίγγω τα δόντια, πονάω φριχτά και ευτυχώς, με ένα απίστευτα γρήγορο μοντάζ, βρίσκομαι αλλού, εντελώς αλλού, τα όργανα δεν με βαράνε πια και το σκηνικό αλλάζει εντελώς!

Βρίσκομαι λοιπόν σε μία καταπράσινη πεδιάδα γεμάτη ανθισμένα δέντρα! Πουλάκια κελαηδάνε, ρυάκια κυλάνε, μιλάμε για πολύ φύση. Έχω ένα απίστευτα όμορφο συναίσθημα ευφορίας. Μακάριος άνθρωπος. Σφίζω από ευτυχία, περπατώ και πετώ, θα ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη, θα ‘ναι ουρανού κατάνυξη- που έλεγε και η Βόσσου ένα πράμα. Ασύλληπτη ευτυχία. Και ξαφνικά, ανάβω ένα τσιγάρο! Το καπνίζω αργά και ηδονικά, ρουφάω τον καπνό, κλείνω τα μάτια, κατεβάζω τον καπνό, ύστερα φυσάω τον καπνό, αισθάνομαι ακόμα πιο ευτυχισμένη! Ξαπλώνω στη γη και εξακολουθώ να καπνίζω! Κοιτάζω τον ουρανό και νιώθω τόσο καλά! Το ξέρω πως τα όνειρα είναι ασύνδετα και κουκουρούκου και νόημα δεν βγάζεις και ιδέα δεν έχω πως δραπέτευσα από τη φυλακή και βρέθηκα στη φύση και επίσης δεν ξέρω πως βρέθηκαν τα τσιγάρα στην τσέπη μου…! Τι σημασία έχει όμως; Μία πεταλουδίτσα πετάει δίπλα μου και την τυλίγω με ένα δαχτυλίδι καπνού. Και πριν προλάβω να δω πως αντέδρασε η πεταλούδα, μία γνώριμη φωνή (“καλέ που βρέθηκε ο Γιάννης εδώ”;) με ξυπνάει απότομα, με πετάει από το όνειρο, μου κόβει τα δέντρα, μου ξεραίνει τα ρυάκια και κυρίως, μου σβήνει το τσιγάρο.
(Για την πεταλούδα χέστηκα).

-Ξύπνα ρε μωρό μου. Κοιμάσαι πολύ βαριά.
Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι. Ποιος είμαι και που πάω. Επαναφορά.
-Ρε συ Γιάννη, έβλεπα ένα ωραίο όνειρο… και με έκοψες.
Ο Γιάννης γελάει.
-Α, ναι; Τι έβλεπες;
Τον κοιτάζω με δάκρυα στα μάτια.
-Έβλεπα ότι κάπνιζα…
Το χαμόγελό του παγώνει. Με κοιτάζει συμπονετικά. Τι να πει…

…-Ρε συ, συγγνώμη.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΕΠΙΑΣΕ ΔΟΥΛΕΙΑ

2009-06-17T12:54:00.003+03:00

Επιτέλους!
Γύρισα στη δουλειά! Και περνάω μια χαρά! Με έχουν στα ώπα-ώπα γιατί πλέον είμαι μία εργαζόμενη μαμά, τζάμπα καφέδες πίνω, δεν χρειάζεται να βγαίνω στο μπαλκόνι χαρμάνι αφού το κάπνισμα απαγορεύεται μέσα στο σπίτι και κυρίως, περνάω πολλές, πάρα πολλές - ατέλειωτες ώρες με το ποντίκι στο χέρι! Από χτες που γύρισα στην δουλειά, έχω «κατεβάσει» 10 ολόκληρα σιντί (ο Iggy Pop γαμεί και δέρνει τραγουδώντας τζαζ!) έχω ποσοστό επιτυχίας στην πασιέντζα 80% και άνοιξα τα 859 εισερχόμενα mails που με περίμεναν από πέρσι. Να με συγχωρήσουν τα παιδιά μου, σου λέω, σκέφτομαι το μειωμένο μου ωράριο και φεύγω από την εταιρία με κρύα καρδιά. Παράδεισος! Και να φανταστείς πως για όλα αυτά πληρώνομαι!! Και εγώ τώρα θεωρούμαι εργαζόμενος άνθρωπος!! Με ποσοστό στην πασιέντζα 80%! Και θα ζητήσω και αύξηση γιατί έχω 2 στόματα να θρέψω! Αλλά!!

Εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι ο Μετεωρίτης επέστρεψε! Έστω… με μειωμένο ωράριο! Αλλά με καθόλου μειωμένη όρεξη!

Ας πούμε και μια αλήθεια! Γιατί τόση ώρα κοροϊδεύω τον εαυτό μου (το να κοροϊδεύεις τον εργοδότη σου είναι αυτονόητο). Όντως, είναι ωραία εδώ. Αλλά ρωτήστε με πως ένιωσα την πρώτη μέρα που άφησα τα μικρά μου και έφυγα για δουλειά. Μιλάμε για τεράστιες ενοχές. Χάλια!! Τώρα, τα βλέπω να μου χαμογελάνε στο wallpaper. Όμως, δεν είναι το ίδιο. Μα είναι δυνατόν, στο κωλοκράτος που ζούμε, να φέρνεις στον κόσμο δίδυμα και να σου δίνουν 8 μήνες άδεια; Να ‘σαι καλά, μεγάλε. Ευχαριστώ πολύ. Κι εσείς, αδέλφια, να προσέχετε με τα air-conditions. Η πολύ χρήση αναγκάζει την τάση του ρεύματος να πέφτει και οι υπολογιστές σβήνουν χωρίς προειδοποίηση! Και επειδή, το wallpaper αυτές τις 6 ώρες είναι το μόνο που έχω, σβήστε τα, τα ρημάδια. Για να βλέπω συνέχεια τα χαμόγελά τους. Μέχρι να γυρίσω (τρέχοντας) σπίτι και να τα πάρω αγκαλιά…

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ (ΝΑΜΠΕΡ ΟΥΑΝ)

2009-03-20T03:08:00.002+02:00

Πάω να αγοράσω φορμάκια για τα παιδιά. Διαλέγω δύο (ξέρετε, ένα ροζουλί κι ένα γαλάζιο) και φροντίζω να είναι ζεστά. Κοινώς, να διαθέτουν κουκούλα.
Εκεί που περιμένω στο ταμείο, με πλησιάζει ένα όργανο και με πιάνει από το μπράτσο.
-Λυπάμαι κυρία μου αλλά θα πρέπει να σας συλλάβω. Απαγορεύονται οι κουκούλες.
-Τι να με συλλάβετε καλέ, έχω δύο παιδιά!
-Και τα παιδιά ύποπτα είναι, μαντάμ, θα τα συλλάβουμε κι αυτά. Λυπούμεθα, η κυβέρνηση από εδώ και πέρα θα είναι αυστηρή με αυτούς που φοράνε κουκούλες.
-Και το αυτοκίνητό μου έχει κουκούλα, θα το συλλάβετε κι αυτό;
-Φυσικά και θα το συλλάβουμε. Θα κρατηθεί σε ειδική πτέρυγα.
-Δεν πάτε με τα καλά σας! Τι κυβέρνηση είναι αυτή; Πυρκαγιές, σκάνδαλα, Βατοπέδια, όλα αυτά… που τα βάζετε όλα αυτά;!
Ο μπάτσος σκύβει στο αυτί μου και νομίζω πως θα μου το δαγκώσει μέχρι να το ξεκολλήσει, για να με κάνει να σωπάσω (ή να ουρλιάξω)...
Αδίκως φοβόμουν όμως ότι το όργανο θα βιαιοπραγούσε εναντίον μου. Ο άθρωπας ήθελε απλά να βάλει τα πράγματα σε τάξη, γιατί τον ακούω να μου λέει ψιθυριστά:
-Σςς! Αυτά τα έχουμε κουκουλώσει…

Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΠΟΥ (ΜΕ) ΠΕΘΑΙΝΕΙ...

2009-03-06T20:37:00.005+02:00

Το ότι η Βενετία είναι πανέμορφη το ήξερα, αυτό που δεν είχα φανταστεί όμως, είναι την ανεπανόρθωτη ζημιά που σου κάνει όταν πας για πρώτη φορά: θέλεις να ξαναπάς και να ξαναπάς! Αυτή η πόλη συγκινεί απίστευτα - και κατέληξα στο γιατί: γιατί αγαπώντας την Βενετία είναι σαν να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα του θανάτου. Η Βενετία γερνάει, διαβρώνεται, σαπίζει. Η ομορφιά της βρίσκεται ανυπεράσπιστη στο έλεος του καναλιών. Τα σπίτια γερνάνε ζωσμένα από το νερό και όσο πιο πολύ σαπίζουν, τόσο πιο γοητευτικά γίνονται. Οι τουρίστες σταματούν στις γέφυρες και ανοίγουν τους χάρτες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην χαθείς στην Βενετία! Όσους χάρτες κι αν ανοίξεις, η Βενετία θα φροντίσει ώστε να χαθείς. Και θέλεις να χαθείς. Προσποιείσαι πως ξέρεις τον δρόμο, αλλά κατά βάθος σου αρέσει που περιφέρεσαι μέσα στον λαβύρινθο. Οι μάσκες που συναντάς σε κάθε βιτρίνα, σε κοροϊδεύουν.

Η Βενετία θα βρει τρόπο να σε κάνει κομμάτια.
Αν δεν σε σκοτώσει ο νάνος killer με το κόκκινο αδιάβροχο (βλέπε ταινία Don’t look now, και το εννοώ όταν λέω «βλέπε», χάνεις αν δεν την έχεις δει!), αν δεν σε σκοτώσει λοιπόν ο νάνος, θα σε σκοτώσει η απίστευτη υγρασία της. Θα σε σκοτώσουν οι σκιές στους τοίχους, οι ψιχάλες, η άρρωστη θάλασσα. Νεύρα, τσατάλια. Οι μετακινήσεις γίνονται με καραβάκια και τα καραβάκια κουνάνε. Μικρές ναυτίες. Κρυώνεις και ζεσταίνεσαι. Και όσο απολαμβάνεις την ομορφιά της Βενετίας που βρίσκεται παντού, τόσο πιο πολύ μελαγχολείς.

Αυτά θυμάμαι από την Βενετία που με έχει δηλητηριάσει γλυκά και με καλεί να επιστρέψω. Την μελαγχολία που μου χάρισε. Η Βενετία με έκανε να λυπάμαι, να λυπάμαι έτσι αόριστα (κι ας ήμουν έγκυος και μες στην τρελή χαρά όταν πήγα), με έκανε να λυπάμαι για όλα όσα υπάρχουν και θα χαθούν, για όσα χάθηκαν αλλά υπήρξαν, για όσα θα υπάρξουν και που πάλι κι αυτά με την σειρά τους θα χαθούν, κι επειδή χάθηκα κι εγώ, κατάλαβες τι θέλω να πω, το κόβω κάπου εδώ και πάω να διαλέξω φωτογραφίες.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

2009-03-02T20:41:00.002+02:00

«Μην στεναχωριέσαι», θα μου έλεγες αν ήσουν εδώ.
Πέθανες σήμερα ρε πατέρα – πώς να μην στεναχωριέμαι; «Ε, και λοιπόν;» θα μου έλεγες ξανά, «πέθανα, τι έγινε;». Κάπως έτσι φαντάζομαι τον φανταστικό μας διάλογο, αφού από εδώ και πέρα οι διάλογοί μας θα είναι μόνο φανταστικοί.

Θα μου λείψει το χιούμορ σου, θα μου λείψουν όλα όσα έχασες τα τελευταία χρόνια που σε έβλεπα να πηγαίνεις από το κακό στο χειρότερο. Θυμάσαι, τότε που μου διάβαζες Καρυωτάκη και η μαμά ανησυχούσε ότι θα γίνω μελαγχολική; Ε, και λοιπόν; (θα μου έλεγες ξανά). Δεν έλεγες και πολλά ρε πατέρα, δεν ήταν στο στιλ σου, ίσως γι’ αυτό να λάτρευες την ποίηση που με λίγες λέξεις, λέει πολλά. Ψάχνω για σένα ποίημα και σε βρίσκω παντού. Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βλέπεις, ήξερες από τον Πόνο των Πραγμάτων και των Ανθρώπων. Ξέρω τι θα μου πεις ξανά, θα μου πεις «ε, και λοιπόν;». Για να μην στεναχωριέμαι. Θα μου πεις απλά πως έτσι τους έβλεπες εσύ τους κήπους. Έτσι τους βλέπω κι εγώ, αγαπημένε μου μπαμπά, γιατί σου έμοιασα. Δεν στο είχα πει ποτέ, πόσο περήφανη είμαι γι’ αυτό…

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ...

2009-02-18T02:05:00.005+02:00

Κούνια που μας κούναγε που νομίζουμε ότι τα σκασμένα λένε "μαμά".
Μαμ-μαμ λένε κι εμείς νομίζουμε ότι λένε "μαμά".

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ

Μετά τις κορώνες του μικρού μου πόρκι, άρχισα να εκτιμώ περίεργα είδη μουσικής που μέχρι πρότινος τα είχα κατατάξει στην κατηγορία "ουρλιάζουν και όχι τραγουδάνε". Άρχισα να εκτιμώ στα γεράματα το χέβι μέταλ και γκρουπ όπως οι Μέγκαντεθ ακούγονται σαν αγγελουδάκια-δίπλα στις φωνές του μικρού μου ηχορρυπαντικού βρέφους.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ

Το βρέφος είναι ένα πολύ αδικημένο θηλαστικό.
Τα περισσότερα ζωάκια γεννιούνται με δόντια. Τα μωρά τραβάνε τεράστιο λούκι μέχρι να βγάλουν δόντια, εμείς τραβάμε μεγαλύτερο (βλέπε διαπίστωση Μέγκαντεθ) και να'ταν μόνο αυτό: τα βρέφη βγάζουν νύχια! Συνέχεια! Χτες τους τα κόψαμε, σήμερα με έκαναν φέτες. Σαν τον σκαρ-φέις βγαίνω στους δρόμους, η χαρακωμένη μάνα. Ούτε γατιά να είχα. Τέλος πάντων. Πάμε στην επόμενη διαπίστωση.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΕΣΣΕΡΟ, ΣΑΪΝΙ ΧΑΠΙ ΠΙΠΟΛ.

Έτσι, υποτίθεται, πρέπει να νιώθουν όσοι κάνουν παιδιά
(σάινι, όχι σαϊνι).
Δεν μπορώ να πω. Αν και γδαρμένη (με όλους τους τρόπους)-είμαι ευτυχισμένη. Γιατί ανακάλυψα έστω και αργά, το χέβι μέταλ! Δεν κάνω πλάκα, όταν ο μικρός πιάνει συχνότητες που το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να αντέξει, εγώ κλείνω τα αυτιά μου στην συμφορά και ακούω Iron Maiden. Τώρα, πως σκατά θα καταφέρω να πάω το Σάββατο στους Tindersticks δεν ξέρω. Γιατί θέλω να πάω. Πρέπει να πάω. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Σάββατο όμως, παίζω μουσική. Στο μπαρ που δουλεύω. Κι αν λείπω εγώ, ποιος θα βρεθεί να παίξει Μάνογουορ Σάββατο βράδυ; Έλα ντε!

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ)

2009-01-24T23:32:00.003+02:00

Αυτή είναι η Κρήτη από ψηλά - και στα μάτια μου βρίσκεται ακόμα πιο ψηλά -
και την αγάπησα ακόμα πιο πολύ - όταν ο αγαπημένος μου Εργοτέλης στο 55' έκανε αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν στο ποδόσφαιρο... Και έτσι, για μία ακόμη φορά, για μία ακόμη φορά-λέω-, το άτυχο τριφύλλι παρέμεινε άτυχο, έχασε από τους Κρητικούς και οι... κριτικοί αύριο θα βγάλουν τα φτυάρια για να θάψουν το όνειρο του ΠΑΟ για πρωτάθλημα!!

Ο ΟΦΗ πάντως, έχασε. Για αυτό σήμερα, είναι η μέρα της Κρήτης. Και της κρίσης! Ζήτω οι Κρητικοί! Ζήτω οι μαντινάδες! Ζήτω οι μπαλωθιές! Τελειώνω, τελειώνω, βάζω και μία φωτό από την Κνωσσό - έτσι για να κάνουμε το ποστ ταξιδο-κουλτουρο-ποδοσφαιρόφιλο
(για να μην λέτε πως είμαι βαρετός άνθρωπος) και σας χαιρετώ κάπου εδώ.
Πάω να παίξω σκραμπλ.

ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ...

2008-12-25T14:22:00.003+02:00

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
σπόνσορα των Χριστουγέννων και προστάτη της Coca Cola,
έλα καμιά βόλτα και από δω κι ας μην έχουμε καμινάδα. Χτύπα το κουδούνι και θα σου ανοίξω. Άκουσε τώρα τι θέλω και φρόντισε να μου τα φέρεις ΟΛΑ και ΓΡΗΓΟΡΑ.

θέλω λοιπόν
να μου φέρεις μία καλή αλοιφή για την μέση μου που με έχει τσακίσει (Βολταρέν έχω, κοίτα να μου βρεις καμία δυνατή γιατί τα μωρά με έχουν ξεμεσιάσει), θέλω έναν καλό σεφ μόνιμα στο σπίτι να μας μαγειρεύει γιατί έχουμε κουραστεί να τρώμε πίτσες πεπερόνι (που χρόνος για μαγειρική...), θέλω ακόμα τα παιδάκια μου να συνεχίσουν να χαμογελάνε πάντα και όλα τα παιδάκια του κόσμου να χαμογελάνε πάντα, αυτά όμως τα ξέρεις, αυτονόητα είναι, οπότε συνεχίζω με το προσωπικό μου δράμα, θέλω λοιπόν να πείσεις αυτόν τον Bowie να βγάλει καινούργιο δίσκο, θέλω ο Ολυμπιακός να τα πάρει όλα και τέλος, ξέρεις τι θέλω, αλλά μάλλον δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό.
Ο πατέρας μου δεν είναι καθόλου καλά. Εδώ και καιρό. Το έχω πάρει απόφαση αλλά έχε το νου σου. Πρέπει να είμαι δυνατή και να μην με πάρει από κάτω. Από αλλού ξεκίνησα και αλλού πήγα. Τέλος πάντων. Τα λέμε γιατί με φωνάζουν τα μωράκια!

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΜΟΥ !!

2008-12-19T16:20:00.006+02:00

Τις τελευταίες μέρες
ασχολούμαστε συνέχεια με (τα) ΒΛΗΜΑΤΑ...

Εντωμεταξύ, έπαθα πλάκα. Άνοιξα την τι-βι και έτριβα τα μάτια μου.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός! Ο ίδιος, με σάρκα και οστά!!

...Δεν το πίστευα ότι ΕΒΛΕΠΑ τον Καραμανλή!!
Αφού, ο άνθρωπος είναι Α Ν Υ Π Α Ρ Κ Τ Ο Σ... πώς σκατά εμφανίστηκε μπροστά μου;!

Ο πρωθυπουργός μας ενημέρωσε ότι αναναλαμβάνει το ΜΕΡΙΔΙΟ ευθύνης του.
Αυτός είναι άντρας!!! Οι μεγάλοι άντρες πάνε με τα μεγάλα μερίδια!!

Υποθέτω ότι τώρα, ο άξιος πρωθυπουργός μας
θα πάρει το μερίδιό του και θα γυρίσει σπίτι με καθαρή συνείδηση.

Σε αυτή τη χώρα τελικά, μας κυβερνάνε τα ΒΛΗΜΑΤΑ...

ΕΦΥΓΕ ΠΡΙΝ 18 ΧΡΟΝΙΑ...

2008-12-07T00:04:00.005+02:00

Τι σημασία έχει
πότε γεννιέσαι; Πότε πεθαίνεις είναι το πρόβλημα!

Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω την τεράστια αξία που έχει ο γνωστός, ασπρόμαυρος δίσκος ("Φλου") με τον Μπάμπη τον ομώνυμο, αλλά και με την ώρα του stuff, το "69 με κάποιο φίλο" και τα λοιπά. Τι να συγκρίνεις; Όλες οι ελληνικές ροκ εκδοχές που ακολούθησαν, ατύχησαν, κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση του Παύλου.

Θα έπαιζε στο ΑΝ CLUB και είχα πάει με δύο φίλους μου να τον ακούσω. ΄Δεν τον είχα δει live ποτέ και ανυπομονούσα να τον δω στη σκηνή.
Βγαίνει ο παράγοντας από το club και λέει "η συναυλία αναβάλλεται, ο Παύλος έχει πυρετό".

Φυσικά, δεν πρόλαβα να τον δω...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΕΣ !

2008-12-02T00:26:00.004+02:00

Βλέπω πολύ σινεμά και με έχει επηρεάσει. Η φαντασία μου οργιάζει και σκορπάει με πτώματα την ήσυχη και φαινομενικά ακίνδυνη γειτονιά που ζω.
Στη φαντασία μου, πρώτα ορμάω στον θεόκουφο γέρο που μένει στο ισόγειο και όλη μέρα μαστορεύει-και-καλά στον κήπο με ένα σφυρί. Συνέχεια. Ασταμάτητα. Χωρίς να υπάρχει λόγος. Ο γέρος βαριέται τη ζωή του και η μόνη του ευχαρίστηση είναι να εφευρίσκει μαστορέματα. Δουλειά δεν είχε ο διάβολος και βάραγε τις πλάκες. Ο γέρος δεν έχει ώρα. Ο γέρος δεν έχει ακοή. Ο γέρος έχει το ακαταλόγιστο, βαράει γιατί είναι γέρος, στην φαντασία μου όμως, τον βαράω κι εγώ, και είναι ένας νεκρός γέρος, και για να τον εκδικηθώ - στην φαντασία μου πάντα - τον μακελεύω με το ίδιο του το σφυρί και αφήνω το πτώμα του άταφο να το φάνε τα κοράκια. Ναι, η φαντασίωσή μου έχει και κοράκια.
Ύστερα, ανεβαίνω με βήμα αργό στον δεύτερο όροφο. Το δωδεκάχρονο αγοράκι που μοιάζει στον Χάρρι Πότερ αλλά όταν παίζει πιάνο, μόνο μαγικά δεν κάνει, θα είναι το επόμενο θύμα μου. Θα δέσω τους γονείς του και θα τους κλείσω τα στόματα με χανζαπλάστ. Θα υποχρεώσω το παιδάκι τους να παίξει πιάνο μέχρι θανάτου κι έτσι οι άσπλαχνοι γείτονες θα πεθάνουν μαρτυρικά από τα χέρια του ίδιου τους του παιδιού. Ύστερα θα σκοτώσω και το παιδί-πιανίστα, αλλά αυτό δεν θα έχει πεθάνει τελικά, θα γίνει όπως ακριβώς στις ταινίες, το παιδί θα σηκωθεί όρθιο μέσα στα αίματα και ουρλιάζοντας θα ορκιστεί εκδίκηση και εκεί θα κάνει το λάθος να κάτσει στο πιάνο για στερνή φορά. Αυτή τη φορά, το εκτελώ με μια σφαίρα στην καρδιά – όπως εκτελούσε κι αυτό το κάθε κομμάτι στο πιάνο. Ύστερα, θα φάω ένα σάντουιτς με τόνο και μαγιονέζα και θα κάνω ένα διάλλειμα μέχρι το όπλο μου να μιλήσει ξανά.
Τρώω το μισό σάντουιτς και παίρνω σβάρνα τη γειτονιά σκορπώντας τον θάνατο. Προηγούνται αυτοί που έχουν δικό τους γκαράζ αλλά παρκάρουν επιδεικτικά το όχημα ΑΠΕΞΩ από το δικό τους γκαράζ, έτσι, γιατί βαριούνται να το βάλουν μέσα -και τρώνε δυο θέσεις. Τους τρώω λοιπόν κι εγώ, έναν-έναν - και ο ήσυχος-κατά τ’ άλλα - δρόμος μας βάφεται κόκκινος. Οι κήποι γεμίζουν με πτώματα. Ελευθερώνω τα σκυλιά και αυτά με ευγνωμονούν, είναι επιτέλους ελεύθερα και παίρνουν τους δρόμους να δαγκώσουν την πρώτη γριά που θα κρατάει τσάντα του Βασιλόπουλου. Γιατί τα κακόμοιρα τα σκυλιά ξέρουν. Οι ιδιοκτήτες τους γυρνάνε σπίτι φορτωμένοι με λαχταριστά κρέατα από τον ΑΒ και αυτά τα κακόμοιρα τα ζωντανά τα έχουν ταράξει στην ξηρά τροφή. Αχ, τι ωραία που θα ήταν να εκπαίδευα τα σκυλάκια και να τα έστελνα από δω κι από κει να μου κάνουν μερικές χάρες! Να όρμαγαν στον…
(συνεχίζεται)

ΓΕΡΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΒΑΛΑΜΕ....

2008-11-29T01:40:00.005+02:00

Κάποτε είμασταν πολύ γκλαμ ρε παιδί μου...

Μάλλον αρχίσαμε να γερνάμε...

Εγώ, είμαι συν δύο κιλά και πρέπει να πλακωθώ στους κοιλιακούς-το ξέρω.
Ο ΙGGY ΟΜΩΣ;!!

Και μη χειρότερα!!!

...Άμα βλέπεις τον Iggy με τέτοιες πατσές, είναι αμαρτία από το Θεό να παραπονιέσαι για δύο γαμοκιλά που δεν λένε να φύγουν...

Ι 'VE GOT A LUST FOR LIFE, ΛΕΜΕ

ΣΚΑΤΑ!

2008-11-17T19:05:00.004+02:00

Εδώ είμαι!!
Τους τελευταίους μήνες ήμουν εντελώς άυπνη...

Τα μωρά ήταν τόσο μικρά που χωρούσαν στη χούφτα μου!!

Ο πρώτος μήνας ήταν ένα μαρτύριο: Τα άγνωστα πλάσματα που εισέβαλλαν στον χώρο μας είχαν τρομαχτικές απαιτήσεις!!
Τώρα, οι διπλωματικές επαφές με τα μωρά έφεραν αποτελέσματα: εγώ και ο Γιάννης συνεννούμαστε άψογα με τα βρέφη. Ξέρουμε πως όταν αυτά κλαίνε συμβαίνουν τα εξής συγκλονιστικά: ή το μωρό χέστηκε, ή πεινάει, ή θέλει να φάει για να χέσει ή θέλει να χέσει για να φάει. Επίσης, κλαίνε είτε όταν θέλουν παρέα, είτε όταν θέλουν να πας για χιλιοστή φορά να τους βάλεις την αναθεματισμένη την πιπίλα στο στόμα, είτε όταν έχουν κολυκούς, είτε απλά για να στην σπάσουν. Απλά πράγματα. Εμείς ζητήσαμε από τα μωρά να μας αφήνουν να κοιμόμαστε το βράδυ και παραδόξως, τα μωρά δέχτηκαν, οι αιφνιδιαστικές, βραδινές ασκήσεις σταμάτησαν και κοιμόμαστε τουλάχιστον ένα πεντάωρο σερί, γεγονός που πρέπει να αναγνωρίσουμε στα μωρά. Όσο για την... κοιλιά που έκανε ο Μετεωρίτης, υπόσχομαι να το ρίξω στους κοιλιακούς και να επιστρέψω τζιτζί. Σας χαιρετώ γιατί κάποιος κλαίει. Δεν είναι το αγοράκι. Ούτε το κοριτσάκι. Ο Γιάννης είναι - που μόλις διαπίστωσε ότι ο μικρός χέστηκε ξανά - προφανώς από χαρά, γιατί βλέπουμε ειδήσεις και τα μωρά καταχάρηκαν που βλέπουν τη Νουδού να καταρρέει - σου λέω αυτή η κυβέρνηση βρωμάει χειρότερα κι από τα σκατά του μικρού. Εδώ και καιρό βλέπω ειδήσεις και δίπλα μου στον καναπέ, έχω τα μωρά. Βλέπω την παγκόσμια κρίση και ανησυχώ. Κοιτάζω τα παιδάκια και αναρωτιέμαι πως θα είναι το μέλλον. Τα παίρνω αγκαλίτσες και αναρωτιέμαι αν μέχρι να πάνε σχολείο θα έχει καταρρεύσει η Αμερική... Τα μωρά όμως χέστηκαν για την Αμερική και για το Βατοπέδιο και για όλα, μιας και τα έχουν όλα χεσμένα προς το παρόν, εγώ όμως ανησυχώ. Τα πράγματα βρωμάνε πάρα πολύ και κάποιος πρέπει να τους ξεχέσει όλους αυτούς. Anyway. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Έχει η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Όποιος νύχτες περπατεί λάσπες και σκατά...
Καταλάβατε τι πάω να κάνω...!

ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΙΕΡΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΙΛΙΑ...

2008-05-27T19:35:00.001+03:00

Εξαφανίστηκα από προσώπου γης-όχι μόνο από το blog.
Έχω πάρει δέκα κιλά. Χτες πήγα να δοκιμάσω ένα μπικίνι και έβαλα τα κλάματα (οι άλλες γέλαγαν βέβαια δίπλα μου αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα, κάποιος θα τις γκαστρώσει τις κοκαλιάρες και θα τους γίνει η λεκάνη λεκανοπέδιο Αττικής).
Τέλος πάντων, έχω ιδέες διάφορες για να περάσω καλά με τα κιλά μου. Δηλαδή, με την κοιλιά μου. Γιατί ΟΛΑ τα αναθεματισμένα τα κιλά έχουν πάει σε ένα και μόνο σημείο: στην κοιλιά. Που φυσικά, αυτό το πράγμα δεν λέγεται πια κοιλιά, σαν το λαστιχένιο ανθρωπάκι της Michelin είμαι (ή της Shell;), ξέρετε ποιο, αυτό το χοντρό που χαμογελάει.
Ιδέες για να το διασκεδάσω (οι άλλοι διασκεδάζουν πάντα όταν με βλέπουν).
-Να μάθω να στριφογυρίζω ένα τόπι στη μύτη μου, όλοι θα χαρούν να βλέπουν μία φώκια να κάνει το νούμερό της και μάλιστα τζάμπα.
-Να βγάλω σέξι φωτό αλά Ντιβάιν και να τις στείλω στο Χόλλιγουντ (με μαύρο γυαλί).. Να γίνω το επόμενο χοντρό σεξ σύμπολ, να κάνω πάταγο, θραύση, να κάνω καριέρα για 4 μήνες (μετά θα ξεφουσκώσει η κοιλιά, μαζί και η σύντομη καριέρα μου).
-Να πάω να φωτογραφηθώ για λογαριασμό κέντρου αδυνατίσματος για το «πριν». Χρειάζομαι ένα σαλονάκι φυσικά (δισέλιδο στην γλώσσα τη διαφημιστική) γιατί σε μονή σελίδα δεν χωράει ούτε ο αφαλός μου.
Αν έχετε καμία καλή ιδέα ανυπομονώ να την ακούσω. Εντωμεταξύ, έχω κι ένα μεγάλο πρόβλημα: έναν ξέρω που πλάσαρε την κοιλιά του και μετά τον έφαγε το μαύρο σκότος. Μιλάω για τον Μπράιαν Ντένεχι στην ταινία του Γκρίναγουέι «η κοιλιά του αρχιτέκτονα». Μετά από αυτήν την ταινία η καριέρα του Μπράιαν όχι μόνο έκανε κοιλιά, έκανε και προγούλι – να μην σου πω και διπλοσάγονο. Ο τύπος έπαιξε σε τεράστιες σκουπιδιές και απορώ, τι απέγινε αυτός ο αρχιτέκτονας που τα έβαλε με τον Νεύτωνα και μόλις γεννήθηκε το μωρό του και πρωτοάκουσε το κλάμα του, έσκασε από την ταράτσα και τέλειωσε η ταινία έτσι άκαρδα;
Ανησυχώ...
Η καριέρα μου κινδυνεύει. Ο ατζέντης μου έχει αρχίσει και μου κάνει γυριστές. Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε πια. Ανησυχώ πολύ. Και κάνει και μία ζέστη άλλο πράγμα λέμε…

ΑΠΟ ΦΩΝΗ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ, ΦΩΝΑΡΑ (ΣΚΑΡΛΕΤ, ΓΚΟΟΥ ΧΟΜ)

2008-05-15T19:42:00.003+03:00

Μισώ την Σκάρλετ. Πάει και τελείωσε. Και ιδού οι λόγοι:

Γιατί είναι άφωνη εντελώς και γιατί τόλμησε να διασκευάσει Tom Waits. Ή ο γέρος τζάζεψε εντελώς και δεν ξέρει τι κάνει, ή η μικρά είναι τόσο "χωμένη" που ένα ολόκληρο σύμπαν ηλιθίων (του Κοέλιο δηλαδή) sinomotisse για να βγάλει αυτή η ατάλαντη δίσκο, μη χέσω.

Γιατί "κατέβασα" τα τραγούδια (έχε χάρη που ο θεός Bowie συμμετέχει) και ανατρίχιασα συμπούρμπουλη. ΧΑΛΙΑ!!! Τα πήρα και με τον Δαβίδ (τα έμαθα όλα, είναι φιλαράκι του ο παραγωγός, κι εμείς τι φταίμε ρε David;).

Γιατί όποια πέτρα (του Χόλλιγουντ) κι αν σηκώσεις θα δεις την Σκάρλετ από κάτω, με τα ωραία της βυζιά, με το ωραίο της ταλέντο και με τα ωραία της δόντια. Δε λέω, έχει και από τα τρία, ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ.

Γιατί μου θυμίζει μία μισητή πρώην συνάδελφο (ξέκωλο) που ζαχάρωνε τον τότε καλό μου και ήτανε μπιτσάρα με τα ούλα της. Η Σκάρλετ μάλιστα, έχει άκόμα μεγαλύτερα δόντια από αυτήν!!!

Γιατί μου τη δίνει αυτό το αργό, λίγο ατσούμπαλο περπάτημά της (ένα πενήντα άνθρωπος με τα χέρια ανάταση και το παίζει Μέριλιν).

Γιατί μου έχει βγει το λάδι (μετακομίζουμε), τα δίδυμα παίζουν μποξ μέσα στην κοιλιά μου και με έχουν βγάλει νοκ άουτ και γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσω.

Γυρίστε την πλάτη!! Αρνηθείτε να "κατεβάσετε" τις διασκευές της! Διαδηλώστε έξω από τις αίθουσες που προβάλλουν ταινίες της! Βάλτε της μουστάκι στο photoshop. Κι όσο για σένα, κυρ Τοm, τι να σου πω... Εγώ φταίω που έπαιζα το temptation εψές και θυμόμουνα τον παλιό καλό καιρό...

Έτσι όπως πάμε θα βγει και ο Spiderman να διακσευάσει Cure. Άει στο διάολο πια. Πάω να ακούσω το καινούργιο των tindersticks να ισιώσω. Και δεν θέλω κουβέντα για τους tindersticks γιατί θα γίνουμε μπίλλιες...

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΠΙΤΑ)

2008-05-10T22:03:00.002+03:00

Σήμερα κάναμε το γύρο της Αθήνας για να βρούμε βενζίνα.
Οι ουρές στα βενζινάδικα ήταν κάτι χιλιόμετρα, μόλις φτάναμε στην πηγή νερό δεν πίναμε, η βενζίνη είχε εξαντληθεί, μαζί κι εγώ που κόντεψα να γεννήσω στο αυτοκίνητο. Αύριο έχουμε να πάμε σε κάτι βαφτίσια. Είχαμε. Γιατί χωρίς βενζίνη δεν μπορούμε να πάμε Βραβρώνα (η φάκιν Βραβρώνα απέχει 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας). Ο δούλος του Θεού θα υποφέρει χωρίς εμάς. Κι έτσι, αφού φάγαμε δυόμιση ώρες στο αυτοκίνητο όσο ο ήλιος βάραγε καρπαζιές, γυρίσαμε σπίτι άπραγοι. Η ταλαίπωρη έγκυος βούλιαξε στον καναπέ (που με τη σειρά του βούλιαξε από το βάρος μου) και έβαλε να δει ειδήσεις, να μάθει μέχρι πότε θα κυκλοφορεί πεζή.
"Αύριο είναι ο γύρος της Αθήνας!!" ανακοίνωσε η δημοσιογράφος και τα πλάνα έδειξαν άντρες και γυναίκες με σορτσάκια που έτρεχαν μπουλουκοειδώς.
Ο καλός μου ο σύζυγος μού χάιδεψε στοργικά τα αυτιά και μου είπε χαρούμενος: "Κοίτα! Αύριο η Μεσογείων θα είναι κλειστή! Άρα... δεν θα πηγαίναμε στα βαφτίσια!"
Και εδώ που τα λέμε, κανείς από τους δύο μας δεν ήθελε να πάει στα βαφτίσια. Που να τρέχεις τώρα για να δεις έναν μπέμπη να ξεφτιλίζεται στο κλάμα;... Προσπαθήσαμε όμως, δεν μπορώ να πω! Κι έτσι, μπόρώ αύριο να ρίξω τεμπελοϋπνάρες χωρίς τύψεις, γιούπι!!

Όσο για τον (αυριανό) γύρο της Αθήνας, μέσα, ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ και εγώ!!
Σου λέω, θα παραγγείλω έναν γύρο να με το συμπάθειο, με διπλή πίτα - απ'όλα, θα αράξω στον καναπέ, θα βάλω και τα πόδια στο τραπέζι και θα βλέπω αυτούς με τα σορτσάκια να ιδρώνουν και να βογγάνε, γιούπι!
Είναι αυτό που είχα διαβάσει κάποτε στο ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ αν θυμάμαι καλά και δεν ξέρω ποιο ξεφτέρι το είπε αλλά μου άρεσε:
ΜΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ!
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΓΙΑ ΩΡΕΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!!

(Παίδες, όποιος τερματίσει να μου σκανάρει το έπαθλο, γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν όόόόλα αυτά τα χιλιόμετρα έτσι σούμπιτα...)

ΠΩΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ BADMINTON ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ! (O PHILIP GLASS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)

2008-05-08T14:39:00.004+03:00

Ο Philip Glass είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια από τους πιο αγαπημένους μου. Ο Leonard Cohen, επίσης. Όταν ο Glass αποφάσισε να μελοποιήσει ποίηση, σχέδια και ζωγραφιές του Cohen, ο δεύτερος είπε:«ακούγοντας τη δουλειά που έχει κάνει ο Phil, με κατέκλυσε μια σπάνια ικανοποίηση. Είναι σαν να σου ζητάει ο Μπαχ να χρησιμοποιήσει τους στίχους σου».
Τρέχω να βγάλω εισιτήρια για τη συναυλία του Glass στο badminton 8-12 Ιουλίου στην Αθήνα. Με την κοιλιά στο στόμα και λογικά, με τα δίδυμα να με κλωτσάνε ανελέητα, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα μου θυμώσουν (τα δίδυμα) που τα τρέχω σε «συναυλίες». Θέλω να πιστεύω πως τα αυτάκια τους θα το ευχαριστηθούν. Για να ευχαριστήσω και τα δικά σας αυτάκια, το video που.. ακούτε, είναι το metamorphosis 2, αν θέλετε κι άλλα, το youtube είναι γεμάτο. Ακούστε (κοιτάξτε) και το a gentleman’s honor που είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Απατημένος σύζυγος σκοτώνει τον εραστή της γυναίκας του, δικαιώνεται και μεγαλώνει το παιδί της γυναίκας του σαν δικό του, αν δεν είναι δικό του - κανείς δεν ξέρει.
«Ξέρω πως θα έρθει
ξέρω πως θα κοιτάξει
κι αυτό είναι πόθος που γίνεται βιβλίο».
Στίχος του μεγάλου –και σε ηλικία πια- Cohen.
Φιλιά σε όλους και πληροφοριακά, η όλη «ιστορία» κοστίζει από 30 έως 85 ευρώπουλα. Όπως θα έλεγε και η γνωστή πιστωτική όμως, «αξία, ανεκτίμητη».

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ (Ο ΜΠΑΤΣΟΣ-ΜΠΑΤΣΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ....)

2008-05-05T18:15:00.002+03:00

ΓΚΛΑΝΤ ΤΟ ΜΠΙ ΓΚΕΪ (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ)

Εκεί που έπαιζα μουσική, εισβάλλουν δύο μπάτσοι στο «μαγαζί» και πυροβολούν τον πολυέλαιο. Ο πολυέλαιος γεμίζει τρύπες.
Σιγά τον πολυέλαιο! Το πρόβλημα είναι ότι τώρα στρέφουν τα όπλα σε μένα, έγκυο απροστάτευτη d.j. με δίδυμα στην κοιλιά!
Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Μήπως έπαιζα δυνατά μουσική; Μήπως έπαιξα το Fuck The Police; Από το φόβο δεν μπορώ να μιλήσω και φυσικά, ούτε να κάνω αλλαγή το κομμάτι που φτάνει στο τέλος του.
-Λέγε, ρε! φωνάζει ο χοντρός με το μουστάκι. Τι εκτέλεσή είναι αυτή, γιατί θα σε… εκτελέσω!!
Ξεροκαταπίνω. Θέλω να του δείξω το c.d. αλλά είναι μαϊμού και φοβάμαι μην με πυροβολήσουν που είμαι πειρατίνα…
-Ξέρετε… αυτό είναι το Χάου Σουν ιζ νάου από Σαϊκεντέλικ Φερς (κάτι τέτοιες ώρες ξεχνάς την καλή σου προφορά).
-Από Psychedelic, ε;! Γιατί ρε;! Οι Smiths δεν σου κάνουν; ουρλιάζει ο χοντρός και πυροβολεί. Εμένα. Αν και δυσκίνητη, προλαβαίνω να σκύψω κάτω από το μπαρ και η σφαίρα καρφώνεται στην κονσόλα. Η μουσική σταματά.
Κάνουν τον γύρο του bar και με βρίσκουν κουλουριασμένη ανάμεσα σε κάτι Κορόνες και Στέλλες. Νομίζω πως θα με σκοτώσουν επειδή παίζω συχνά διασκευές…
-Έβγα έξω, ρε, φωνάζει ο αυτός που δεν είχε μιλήσει μέχρι τώρα. Και πριν διασκευή έπαιξες. Το Tainted Love από Inspiral Carpets!! Αυτό είναι παράβαση του νόμου!! Τι έχουν οι Soft Cell δηλαδή, είναι πολύ pop για τη μούρη σου;
Με σημαδεύουν. Οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι και τρώω δύο στο πόδι. Όχι βέβαια γιατί ήθελαν να με σταματήσουν (δεν έτρεχα) αλλά γιατί δεν ξέρουν σημάδι. Λιώμα ο αστράγαλος. Οι θαμώνες δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη…
Ξαφνικά, κάτι μου περνά από το μυαλό. Αν οι τύποι γουστάρουν Soft Cell και Smiths… χμ… βρε μήπως είναι λίγο gay;
Τα παίζω όλα για όλα. Κουτσαίνοντας (ήρωας η έγκυος) σηκώνομαι όπως-όπως και ερωτώ ναζιάρικα, σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα:
-θέλετε να παίξω κάτι για σας;! Κάτι… μόνο για σας!!!
Οι μπάτσοι κοιτάζονται καχύποπτα. Λένε «ναι» με ένα μούγκρισμα.
Με χέρια που τρέμουν βρίσκω το Glad to be gay. Το βάζω. Να σημειωθεί πως οι πρώτοι στίχοι λένε «btitish police are the best in the world”. Ύστερα βάζω το Smalltown boy. Το κόλπο πιάνει. Συνεχίζω με Sylvester, you make me feel mighty real. Αυτό ήταν. Τα όργανα εκδηλώνονται. Ο χοντρός πετάει τη στολή, φιλάει με πάθος τον άλλο μπάτσο, ενώ συγχρόνως κάνουν στριπτίζ και αποκαλύπτουν ροζ τιγρέ κολάν. Το μπαρ γίνεται ντίσκο. Οι μπάτσοι χορεύουν (αγκαλιά) και κερνάνε τεκίλες. Το μπαρ γίνεται studio 54. Κάποιος μου βάζει επίδεσμο στο πυροβολημένο πόδι. Όλα καλά. Μάλλον θα ζήσω. Πάρτι τρελό, η disco ball λάμπει και γελάνε και τα μουστάκια τους, τι τα θέτε όπως;! Ο μπάτσος είναι μπάτσος. Δεν ξεχνά την υπόστασή του. Κάνω το λάθος και βάζω το Take a Chance On me. Μοιραίο λάθος. Το έβαλα, βλέπετε, από Erasure, που ήταν διασκευή…
Ο χοντρός αρπάζει το όπλο και πριν προλάβω να σηκώσω τα χέρια, με πυροβολεί μέσα στο ασπράδι του αριστερού μου ματιού. Ευτυχώς, αστοχεί και το Μπέιλις πίσω μου γίνεται κομμάτια.
-Άντε πλύνε κανά σφηνοπότηρο, κορίτσι μου. Λύσσαξες με τις διασκευές…
Είπαμε. Ο μπάτσος, μπάτσος θα μείνει…

ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΥ ΕΣΚΑΣΕ ΣΑΝ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ

2008-05-03T22:40:00.003+03:00

Χτες είχα ραντεβού στο μαιευτήριο για την άλφα φάση, το άλφα τεστ ή κάτι τέτοιο. Τουτέστειν υπερηχογράφημα για να μάθουμε το φύλο, να δούμε τι έχει ανάμεσα στα πόδια του το πιτσιρίκι, γιατί έχουν ποντάρει λεφτά κάτι τζιμάνια φίλοι μας, αγόρι ή κορίτσι-και το αγόρι με τέτοια σούπερ κοιλιά που έχω, έδινε 1.80., σαν να λέμε φαβορί.
Ντύθηκα στα φούξια και στα ροζ, σαν κουφέτο ένα πράμα , χώρια ότι τα χρώματα είναι fashion-κάτι μου ψιθύριζε ότι αυτό το alien μέσα μου είναι κοριτσάκι.
Κούνια που με κούναγε, κι εμένα, κι αυτό.
Ο γιατρός μου δεν ήταν εκεί και με ανέλαβε ένας ξερακιανός τύπος με γυαλιά που έφερνε λίγο στον Εντ Χάρρις με μπούκλες. Λιγομίλητος και λακωνικός. Μου βάζει τζελ στην κοιλιά, πλατς, πλουτς και ακουμπάει το εργαλείο στην κοιλιά μου.
-Ωραίααααα! Δίδυμη κύηση.
Πριν καν δω στην οθόνη τα δύο alien που χόρευαν τσάρλεστον, απαντάω σίγουρη.
-Μα τι λέτε καλέ;! Έχω κάνει δύο υπερηχογραφήματα… Ένα είναι το παιδί.
Ο γιατρός έχασε την υπομονή του πριν προλάβω να κοιτάξω στην οθόνη. Δεν είχα δει καν τον Γιάννη που είχε πεταχτεί από την καρέκλα δίπλα μου και είχε κολλήσει στην οθόνη.
Ο Εντ Χάρρις είπε στεγνά, σαν να του είχα κατουρήσει το πτυχίο:
-Πρόκειται για δίδυμη κύηση. Στην οθόνη βλέπετε τα δύο παιδιά, μάλλον σας ήρθε ξαφνικό αλλά τα παιδιά είναι δύο μετά βεβαιότητας. Τα βλέπετε;
Τα είδα. Δεν σας κάνω πλάκα, με έπιασαν από το σοκ τρανταχτά γέλια, άρχισα να γελάω μέχρι δακρύων και ο Γιάννης γελούσε, ή έκλαιγε, θα σας γελάσω και δεν το θέλω.
Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να γελάμε. Ο Εντ Χάρρις θύμωσε. Η νοσοκόμα -ή δεν ξέρω τι σκατά - ήταν έβαλε τις φωνές:
-Αφήστε τον γιατρό να κάνει τη δουλειά του, σας παρακαλώ! Μην γελάτε! Δεν μπορούμε να κάνουμε τα υπερηχογράφημα. Πρέπει να μετρήσουμε τα παιδιά!!
Έβγαλα τον σκασμό και άρχισα τους πολλαπλασιασμούς. Πάνες επί δύο, ξενύχτια επί δύο, σάκοι επί δύο (ναι, τα μωρά είναι σακούλας, έχει το καθένα τον δικό του ασκό) και ξαφνικά, όλος μου ο κόσμος έγινε διπλός – έτσι εξηγείται ότι η κοιλιά μου είναι τεράστια και τόσο καιρό σέρνομαι και δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
Μάλιστα. Η επιστήμη μίλησε κυρίες και κύριοι. Out of the blue, φρομ δε πούθεν, μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει, τα παιδιά είναι δύο!!!!!!! (Δεν ξέρουμε ακόμα φύλο).
Συμπεράσματα/ατάκες/γνωμικά που ακούσαμε από χτες μέχρι σήμερα:
-με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια (τρυγόνια να πεις τα δικά σου παιδιά, άθλιε!).
-είπαν στη γριά να χέσει κι έκατσε και ξεπατώθηκε (γριά να πεις την αδελφή σου!).
-άντε και με το καλό, στο επόμενο υπερηχογράφημα να ανακαλύψετε ότι είναι… τρίδυμα!! (τρίδυμος λαχνός να σου πέσει, σκατόστομε, και να χάσεις το λαχείο να μην μπορείς να κάνεις cash out!!).
-ΟΧΙ καροτσάκι που να έχει τις δύο θέσεις δίπλα-δίπλα!!! Δεν θα χωράτε να μπείτε πουθενά!! Ένα μπρος-ένα πίσω!! (αυτά είπε ο σοφός πατέρας Ίνδικτος που έχει δίδυμα).
-Άντε, εσείς θα λύσετε το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα (είπε ο ΠάνωςΚ.) (θα του ζητήσω δανεικά όταν έρθει η ώρα της πάνας).
-Ευλογία, ευλογία!!!! (είπαν και οι συγγενείς και μέσα μου τους καταράστηκα να αποκτήσουν όλοι κιρσούς, να πάρουν 15 κιλά και να ξερνάνε κάθε βράδυ όπως εγώ που βγάζω τα άντερά μου και ύστερα τρώω 3 πακέτα Βοσινάκη για να στανιάρω).
Φιλιά και από τους τέσσερις.
Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια καμιά φορά και για μία ακόμα φορά, έγινε η έκπληξη. Ευχάριστη φυσικά, αλλά ακόμα να το πιστέψω. Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την περιφέρεια της κεφάλας του ενός βρέφους και μετά του άλλου και ύστερα κοιτάζω το βάρος του ενός και ύστερα του άλλου και ύστερα κοιταζόμαστε με τον Γιάννη και βάζουμε τα γέλια και γελάμε και δεν μπορούμε να σταματήσουμε… και κάπου εδώ κλείνουν τα μάτια μου και με παίρνει ο ύπνος από την κούραση...

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ (ΑΛΛΑ ΒΑΖΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΑ)

2008-04-08T16:58:00.002+03:00

Τι πάει να πει «που είμαι»;
…Εδώ είμαι! Παντρεύτηκα, μέθυσα, συνήλθα, πήγα Ναύπλιο, γύρισα, έγραψα ένα post, δεν το ανέβασα ποτέ γιατί φάγαμε την τεσσάρα από την ΑΕΚ, έκανα τουμπεκί για μια βδομάδα, ύστερα έφαγε ο ΠΑΟ την τεσσάρα οπότε επέστρεψα, φουλ ντοπαρισμένη από τη στέρηση του διαδικτύου, καθώς και από ένα σωρό άλλες στερήσεις που βασανίζουν μία έγκυο – και να σκεφτεί κανείς πως κάποτε έλεγα πως λατρεύω τα παιδιά αλλά ΜΟΝΟ των άλλων και ειδικά όταν κοιμούνται…
Ήδη με τον Γιάννη -σύζυγο-τώρα-πια- έχουμε γίνει μπίλιες σχετικά με το αν το παιδί πρέπει να αποκτήσει μηχανή ή όχι. Με τρόμο διαπιστώνω πως λέω ναι στην μοϊκάνα (βρέφος με μοϊκάνα), λέω ναι στο να βάζουμε στο παιδί Sex Pistols, λέω ναι ακόμα και στο να το αφήσουμε να αποφασίσει αν θα γίνει ΑΕΚ ή Θρύλος, αλλά λέω ΟΧΙ στη μηχανή!! Μεταξύ μας, πουλάω μηχανή (του Γιάννη, δεν χρειάζεται να το μάθει ο Γιάννης όμως, μια ωραία μέρα θα γυρίσει σπίτι και θα λείπει η μηχανή!!) δεν ξέρω πόσα κωλοκυβικά, το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι μαύρη και μαύρη είναι η μοίρα μου αν κάνω γιο και μου τον κάνουν οι φίλοι του Γιάννη Easy Rider. Αλλά και κορίτσι να είναι, δεν γλιτώνω, θα πρέπει να πάψω να κάνω παρέα με την Meniek που σίγουρα θα αποτελέσει κακή επιρροή για το παιδί! Ουφφφ… Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω ήδη αγχωθεί και από το άγχος δεν τρώω τίποτα και έχασα ένα κιλό!!!

Ξέρω τι μουσική θα βάζω στο μπεμπίνι, γιατί σε λίγο καιρό θα έχει αυτάκια και θα μπορεί να μας ακούει. Ξέρω πώς να του μιλήσω για τον ρατσισμό, για την δεξιά και για το overdose του internet. Ξέρω πως θα του μιλήσω για το σεξ!! Όλα τα έχω σκεφτεί, η μητέρα, αλλά ειλικρινά, όταν σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μηχανής, φρικάρω!

Κατά τα άλλα καλά, στο σπίτι καλά, όλοι καλά, έχουμε καταφέρει να συγκινήσουμε φίλους, συγγενείς, πεθερούς και πεθερούς, ξέχασα να σας πω ότι στον γάμο φορούσα κόκκινα και τα μαλλιά μου ήταν μία super disco αφάνα που προκάλεσε εγκεφαλικό σε κάτι γιαγιάδες (το αβυσσαλέο ντεκολτέ (λέμε τώρα) ήταν το οριστικό χτύπημα του Χάρου), ξέχασα επίσης να σας πω ότι κάναμε φοβερή είσοδο με το Heroes του Bowie και ότι χορέψαμε το Wild is The Wind, κι άλλα πολλά έγιναν στον γάμο, όπως το ότι αγάπησα ακόμα περισσότερο τους φίλους του Γιάννη (κι ας έχουν ήδη αγοράσει αντιανεμικά στο βρέφος για τη μηχανή), μίσησα ακόμα περισσότερο κάτι μακρινούς σαν ανάμνηση συγγενείς που με συμβούλευαν να μην καπνίζω και να μην χοροπηδάω, επίσης, δεν σας είπα ότι το Ναύπλιο ήταν ωραιότατο όπως πάντα, και ο Θρύλος ήταν ωραίος όπως πάντα και δεν πάει στα κομμάτια και η μηχανή, άμα θέλει μηχανή το παιδί ας την πάρει, σιγά μην γίνω εγώ η κακιά και δειλή μάνα-μητέρα-μαμά, ας κάνει ότι θέλει το σκασμένο, το μόνο που με νοιάζει είναι να περάσει ο καιρός, να ξεφορτωθώ την κοιλιά, να ξεφορτωθώ τα κιλά που θα πάρω, α, και τη μηχανή, για να μην ξεχνιόμαστε…
ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΜΗΧΑΝΗ…

ΞΑΝΘΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑ (ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ...)

2008-03-16T21:08:00.003+02:00

Θέλω να ευχαριστήσω
την ΜΕΝΙΕΚ που μου έστειλε το πιο χαρούμενο sms που έχω λάβει εδώ και... 6 τουλάχιστον αγωνιστικές, την AFRODIET που τώρα πιθανότατα πανηγυρίζει στον Πειραιά, τον αντικαταστάτη του Λεμονή που όπως και να'χει, ανέλαβε ο άθρωπας και έκανε το στραβόπάτημα ο οχθρός, θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον ΑΝΤΩΝΗ που είναι ΘΡΥΛΟΣ και θα ανεβάσει σίγουρα post ή θα έρθει στην δική μου εξέδρα, τον SAILOR που αν θυμάμαι καλά ΕΙΝΑΙ από την Ξάνθη (προσκυνώ την θεϊκή σας πόλη, αγαπητέ!!), επίσης θέλω να ευχαριστήσω όλους τους παίκτες που έβαλαν τα τρία γκολ και μας έδωσαν την ευκαιρία να περάσουμε μπροστά, τον Άρη (καλό είναι να εξολοθρεύονται ένας-ένας) και φυσικά να ζητήσω μία μεγάλη συγνώμη από τον SYNEAS που πρόπαμπλι θα έχει φάει τα μουστάκια του ο άνθρωπος από την απροσδόκητη εξέλιξη της αγωνιστικής και, άσχετο, θέλω ακόμα να ευχαριστήσω τον ΠΑΝΩΣΚ επειδή χάρη σε αυτόν ακούω τους ολοκαίνουργιους PORTISHEAD (μιλάμε για μεγάλο "γάτο" του download ο ΠάνωςΚ και όχι μόνο!!), (θενξ ρε Πάνο), επίσης στέλνω φιλιά ηχηρά σε όλους τους φίλους όπως Ινδικτο, Νατασσάκι (φυσικά!!), Ριτς, ΑlexisB., σον Κωνσταντίνο (που ελπίζω μια μέρα να... κάνει φωτογραφικό αφιέρωμα στην ομάδα μου!!) αλλά και σε όλους σας που τόσο καιρό "μιλάμε" και επικοινωνούμε μια χαρά... θα έχετε καταλάβει μάλλον (από το προηγούμενο post) ότι είμαι εντελώς μα εντελώς έγκυος και σόρι τώρα αλλά το μωρό κλωτσάει (φοβερό ψέμα! νωρίς είναι ακόμα!!!!), κλωτσάει, έλεγα, και φωνάζει ΘΡΥΛΟΣ ΟΛΕ.
Κλωτσάει και ο σύζυγός-μου-σε-δυο-βδομάδες που είναι ΑΕΚ αλλά ευτυχώς, δεν είναι φανατικός αλλιώς θα βγάζαμε τα ωραία μας ματάκια (με την κακή έννοια).
Roadartist, σήμερα μιλάμε για ΤΕΧΝΗ!!!!!!!

Και περιττό να σας πω ότι για να ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΩ όόόόόλους εσάς, ώστε να πατάνε πάνω σας και να μπαίνουν στο blog σας, μπααααα, not me. Άφησε που ξέχασα ΠΩΣ το κάνουν! Anyway, δεξιά είναι η λίστα, είναι όλοι ένας κι ένας, σας αγαπώ όλους (η επιστρηφή της Αλιφέρη) και φυσικά καταλαβαίνετε γιατί απέχω εδώ και δύο περίπου μήνες και μία σκάω μία εξαφανίζομαι.
Ναυτίες.
Υπνηλίες.
Ήδη έγινα 50 κιλά και ανησυχώ!!!!!!

Ένα πρωτάθλημα παρακαλώ, γρήγοραααααααα!!

ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!!

Ο παμφάγος μπέμπης και πώς η λογιστική καταρρίπτει το μύθο της ευτυχισμένης οικογένειας

2008-03-09T23:14:00.003+02:00

Όταν επισκέφτηκα τον φίλο που έγινε πρόσφατα πατέρας, περίμενα πως θα συναντούσα έναν ακόμα χαζομπαμπά που θα μπουσουλούσε στο χαλί και θα τσακωνόταν με την γυναίκα του σχετικά με τίνος είναι το πηγούνι (του μπέμπη). Ο μπέμπης πλάκα-πλάκα κόντευε εφτά μηνών. Η ηλικία του δήλωνε το μέγεθος της γαϊδουριάς μου, εφτά μήνες απέφευγα να τους επισκεφτώ. Αν αφηνόμουν στην αναβλητικότητά μου, το παιδί θα το γνώριζα τελικά σε μπαρότσαρκα, οπότε πήρα την μεγάλη απόφαση (και τη μεγάλη σακούλα με τα δώρα), πήρα και τον καλό μου (για να κουβαλάει τη μεγάλη σακούλα) και πήγαμε να δούμε από κοντά το μικρό βαμπιράκι.
Το κατάλαβα αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η γυναίκα του φίλου μου είχε το βλέμμα του Νίκολσον στην Λάμψη. Σύντομα θα επιχειρούσε να σπάσει την πόρτα με τσεκούρι. Οι κύκλοι κάτω από τα μάτια της την έκαναν να μοιάζει με πάντα. Καλέ, αυτή δεν ήταν η φίλη που ήξερα, ο Χρήστος Πάρλας ήταν! Βλέπετε, ο μικρός κόμης δράκουλας κοιμόταν τη μέρα και ζωντάνευε τη νύχτα. Η μαμά είχε να κοιμηθεί εφτά. Θυμήθηκα το Insomnia με τον Πατσίνο. Ένα μήνα έμεινε άυπνος και δεν άντεξε, ποιος, κοτζαμάν Πατσίνο. Σιγά μην άντεχε ο Πάρλας.
Ο πατέρας είχε γένια μηνών, έδειχνε σαλεμένος και έπαιζε συνέχεια με το κομπιουτεράκι καθώς ψέλλιζε τη λέξη «απόσβεση». Γιατί ο μπέμπης, δεν ήταν μπέμπης, βαμπίρ ήταν που τους ρούφαγε κάθε μέρα το λογαριασμό. Το μωροδάνειο δεν έφτανε ούτε για κωλόχαρτο. Για πάνες, δεν το συζητάμε. Ο φίλος μας έκανε δύο ώρες υπερωρία, οι οποίες δύο ώρες αγόραζαν τρεις πάνες. Κάθε φορά που ο μπέμπης τα έκανε πάνω του, ο πατέρας πάθαινε υπερκόπωση. Άφησε που ο μικρός άλλαζε μέγεθος κάθε μέρα. Η φίλη μας στην αρχή νόμιζε πως έφταιγαν τα ρούχα του που «μπαίνουν» στο πλυντήριο και ήταν έτοιμη να το πετάξει, το ρημάδι το πλυντήριο, αλλά όταν κατάλαβε ότι ο μπέμπης έφταιγε που ξεχείλωνε, κράτησε το πλυντήριο και έβγαλε μία ακόμα πιστωτική.
Οι φίλοι μας χαλάρωσαν μετά από λίγο κρασί (λέμε τώρα γιατί ο γονιός δεν χαλαρώνει ποτέ) και μας εξομολογήθηκαν το πλάνο απόσβεσης του παμφάγου μπέμπη.
Στα τέσσερά του θα τον έβγαζαν να πουλάει χαρτομάντιλα στη Μεσογείων. Τριαντάφυλλα, έστω! Ο κήπος τους ήταν γεμάτος τριανταφυλλιές. Ο μικρός θα έμπαινε στο εμπόριο. Θα μάθαινε να μην τα βρίσκει όλα έτοιμα.

Στα δέκα του θα τον έστελναν σε talent-show και θα τον έτρεχαν στα castings. Τέτοιο πανέμορφο κουκλί, δεν μπορεί, θα έφερνε σπίτι ένα καλό bonus. Τι, δηλαδή, μόνο ο μισθός ο δικός τους να κατασπαραζόταν έτσι άσπλαχνα;! Όχι, το παιδί έπρεπε να πληρώσει! Η μαμά θα αναλάμβανε να βγει στα πάνελς και στα τσάνελς.
Στο τρίτο ποτήρι κρασί ο φίλος μας γλάρωσε και συνέχισε το παραλήρημα, τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί στο παιδί για να πάρει «τα λεφτά του πίσω». Το παιδί θα μπορούσε να γίνει πλαστικός χειρουργός («όλες οι πλούσιες κατσίκες θέλουν το «τραβηγματάκι τους», είπε η φίλη μου που από την κούραση η επιδερμίδα της είχε γίνει κοτλέ). Θα μπορούσε να γίνει ποδοσφαιριστής, συμπλήρωσε ι πατέρας και να σκίζει τον βάζελο, συγνώμη, τα δίχτυα του. Καλύτερα όμως να γινόταν πολιτικός και να βολέψει όλο το σόι. Αυτό θα ήταν το καλύτερο απ’ όλα. Η γυναίκα του φίλου μου όμως κατέληξε ότι ήθελε να δει το παιδί δικηγόρο. Η δήλωση πυροδότησε την ατμόσφαιρα. Εκεί, άρχισαν οι φίλοι μας να τσακώνονται και δεν ξέρω πως ακούστηκε μέχρι και του Κούγια το όνομα, ο μπέμπης άρχισε το κλάμα και εγώ, πάλι τον Πατσίνο θυμήθηκα, τον «δικηγόρο του διαβόλου» δηλαδή και δεν ξέρω τι κόλλημα είχα φάει με τον Πατσίνο, αλλά ο Πατσίνο είναι σταθερή αξία και τον αγαπώ πολύ και τέλος πάντων, δεν ντρέπομαι που το λέω, σκέφτηκα τον Πατσίνο, εντάξει;
Ο Γιάννης μου έκανε νεύμα με τα μάτια πως θέλει να φύγουμε τώρα. Πριν με βλεφαριάσει, είχε ήδη βάλει το ένα μανίκι του μπουφάν μου, το άλλο το έβαλα όταν μπήκαμε στο ασανσέρ.
Από την τρομάρα μας να φύγουμε όσο πιο μακριά, είχα πατήσει «υπόγειο».
Ο Γιάννης με κοίταξε με συμπόνια και είπε:
-Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι;
Πάντα σκεφτόμουν αυτό που σκεφτόταν, αλλιώς, δεν θα κάναμε μωρό. Σόρρι, χωριό.
-Ρε τους κακόμοιρους, συνέχισε ο καλός μου! Τι δικηγόρος και αηδίες; Για να κάνει απόσβεση το παιδί, drug-dealer πρέπει να γίνει. Ο Scarface, τουλάχιστον.

Νάτος πάλι ο Πατσινάκος! Σας το είπα, εγώ και ο καλός μου, τις ίδιες αηδίες σκεφτόμαστε πάντα!! Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τη μέρα που θα βρεθούμε εγώ και ο Γιάννης στη Βενετία, ο μεγάλος Αλ έχει γενέθλια!!!!!!!!!

...ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΟΥ !!!

2008-02-29T17:48:00.002+02:00

Έλεος!!
Πόσο θα τραβήξει αυτό το κόνσεπτ «τριανταπεντάχρονη»; Βρε μήπως έχει γίνει «τριανταεξάχρονη» και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρ;

Στην Ιταλία ψηφίστηκε νόμος που απαγορεύει στους άντρες να πιάνουν τους όρχεις τους είτε βλέπουν νεκροφόρα είτε βλέπουν κουκλάρα (αν και το δεύτερο, μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει!). Αναμένουμε εναγωνίως να ψηφιστεί νόμος στην Ελλάδα όπου θα απαγορεύει στους άντρες να ξύνουν τους όρχεις τους και μάλιστα εν ώρα δουλειάς (γιατί εγώ που δεν έχω, τι φταίω να ξύνω μολύβια; Απαιτώ ή ένα ζευγάρι όρχεις ή να σταματήσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να ξύνονται, ειδικά όταν στέκομαι μπροστά τους και με αγωνία τους ζητάω μία συμβουλή, μία σφραγίδα, μία τζίφρα…).

Έτσι και υποψιαστώ ότι αυτό το παπί η Πενέλοπε Κρουθ «τύλιξε» τον παίδαρο τον Χαβιέ Μπαρδέμ… θα λυσσάξω! Τόσους είχε, τον πιο ταλαντούχο βρήκε να κρατήσει; Ήπιαν λέει (μετά την απονομή) δέκα λίτρα σαμπάνια και έφυγαν μαζί.
Κι εγώ μόνη στον καναπέ, να βλέπω διαφήμιση την εφημερίδα που έχει δώρο το κλαρίνο, λάθος το μαντολίνο του Κορέλι.
Δεν ήταν το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. Το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ έχει… τον «Φυγά»!

Τώρα ο παπάς που κάνει τα κουλά γιατί μας μπερδεύει; Πώς την είδε;!
Χρόνια τώρα κατεβάζω καντήλια και το φχαρστιέται η ψυχή μου. Άμα ο παπάς μας βγει σωστός, εγώ ποιον θα βρίζω τώρα;

Τώρα που ο Κωστάκης άνοιξε την καρδιά του ξανά στον Άρη, ώρα είναι να τα βρω κι εγώ επιτέλους ξανά με τον φίλο μου τον Λούλη που η σχέση μας είχε παγώσει επειδή ο μπαγάσας δεν μου επέστρεψε ποτέ ένα ζευγάρι τσόκαρα που του είχα «δανείσει».
Τον έπαιρνα όλο το βράδυ. Ντριν, ντριν. Δεν του σηκωνόταν. Άλλαξε νούμερο;

Και τώρα θα βάλω την μάσκα μου και θα πάω στο ιντερνέτι απέναντι να ανεβάσω κανένα post, να γίνω κι εγώ Πρώτο Θέμα στη Βουλή. Άσχημα θα ήταν να έσκαγε ένας μετεωρίτης και να τους χάλαγε τη φράντζα; Να έπεφτα στα πόδια της Πετραλιά, να ανοίξω μία τρύπα να, να πέσουν μέσα οι ρυθμίσεις του Ασφαλιστικού και να γίνει το πανηγύρι των τρελών.
Έρχομαι, έρχομαι!

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ...

2008-02-21T17:19:00.003+02:00

...θα χορέψω;!
Λάθος! Βρε δεν χορεύω που να με πάρεις σηκωτή. Που σηκωτή θα με πάρεις, γιατί μόνο μεθυσμένη θα παντρευτώ εγώ. Ναι, παντρεύομαι, και δυστυχώς, παίρνω στον λαιμό μου και τον καλό μου που παντρεύεται και αυτός!! Πίνω ήδη σαμπάνια. Για να ανταπεξέλθω. Ο Γιάννης σκέφτεται τι θα ντυθεί στον γάμο μας. Κι εγώ το ίδιο. Οι γονείς φτιάχνουν λίστες, τύφλα να έχει ο Σίντλερ. Μόνο τον Σίντλερ δεν θα καλέσουμε έτσι όπως πάμε. Ξαφνικά, ανακαλύπτω την σημασία της λέξης "μονόπετρο" και βγάζω σπυριά. Μεγάλα σαν κουφέτα. Ελπίζω τουλάχιστον να έχουν γεύση σοκολάτας. Είχα μια φαεινή ιδέα, να βάλουμε αγνά, λευκά βοτσαλάκια στις μπομπονιέρες των αντιπαθητικών συγγενών, αλλά προτιμώ να τους τιμωρήσω παίζοντας το καινούργιο άλμπουμ των Bauhaus στον γάμο. Τέτοια τιμωρία, ούτε στους εχθρούς μας!
Βοήθεια!!!
Βέρες στο δεξί. Δαχτυλίδια στο αριστερό (ευκαιρία ψάχνω να το γυρίσω σε συζήτηση για Καραμανλή και Τσίπρα!). Γραφειοκρατία ακόμα και στον γάμο - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ, ΙΝΔΙΚΤΕ!! - που να με καλέσουν στον γάμο τους και να τους πω "και του χρόνου"!!

Ναι, οι Μετεωρίτες "έπεσαν". Λύγισαν. Ήταν μία στιγμή αδυναμίας. Είπαμε το "ναι". Μπήκαμε στον χορό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα "χορέψουμε" ή μάλλον ότι θα μας "χορέψετε", εντάξει;! Κανόνας άλφα: Έτσι και καλέσετε την γριά-μάγισσα (την σκύλα θεία) στο γλέντι, θα της πετάξουμε την τούρτα στη μούρη. Κανόνας βου: τα μαντήλια τα καλαματιανά-τα έχω για να σκουπίζω τη μύτη μου-έτσι και περιμένετε να σύρω τον χορό, θα κλειδωθώ στην τουαλέτα και μετά θα το σκάσω από τον φωταγωγό. Κανόνας γάμα: Το μαχαίρι της τρίπατης-τετράπατης τούρτας να είναι πολύ καλά ακονισμένο. Ώστε άμα ακούσω σχόλια για τους bauhaus, ή για το "μυστήριο" φουστάνι που θα φοράω, θα κοπούν γλώσσες επιτόπου.
Σας προειδοποίησα.

(τώρα καταλάβατε γιατί εξαφανίστηκα τόσες μέρες; Καταλάβατε. Προσέξτε τα σχόλιά σας, έχω τεντωμένα νεύρα και είμαι ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ πολύ κουρασμένη...)

Γαμώ τους γάμους, γαμώ...

35

2008-02-12T00:36:00.000+02:00

Έλα, έλα, κόψε τις γλύκες,
δεν έγινε και τίποτα σοβαρό, γενέθλια έχουμε. Μην αρχίσεις να με στολίζεις με γλυκανάλατες ευχές -και εσύ θα εξαντληθείς εξαντλώντας τις λέξεις - και εγώ θα βαρεθώ, κατά βάθος είμαι πολύ λούμπεν άτομο και τώρα που σου μιλάω θα προτιμούσα να ήμουν κάπου αλλού αλλά γενέθλια έχω, ότι θέλω λέω.
Τριανταπέντε!
Πρέπει να χαρώ εγώ τώρα; Ωραία, χαίρομαι! Βάλε με στη πρίζα, παρακαλώ! Οφ, ον. Πήρα μπρος. Βρουουμ. Τρελό κέφι. Μόλις έστησα χορό. Γιούπι! Γενέθλια! Γιούπι ξανά! Βάλε τη μουσική πιο δυνατά! Μα καλά, γέρασες και μυαλό δεν έβαλες; Γενέθλια με Dead Can Dance; Τσακίρ κέφι λέμε. Κάποιος ζήτησε Birthday Party! Release the bats λοιπόν! Εντ μουβ γιορ... μπατς, πάρτι έχουμε!!

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ

2008-02-10T20:26:00.000+02:00

Όσοι με ξέρουν, λένε ότι έχω μνήμη αγέλης ελεφάντων, θυμάμαι φράσεις και γεγονότα ξεχασμένα εντελώς, που κοιμούνται ελαφρά ωστόσο κάτω από τα σκεπάσματα του μυαλού. Πρόσφατα θυμήθηκα πώς αισθανόμουν μικρή όταν έβρισκα μία άγνωστη λέξη και τη δίψα μου να καταλάβω το νόημά της.
Κάποτε ένα παλιό περιοδικό - με φωτορομάντζα και αστυνομικές ιστορίες της μιάμισης σελίδας- έπεσε στα χέρια μου, τίτλος ιστορίας «το άλλοθι!». Τι εύηχη και μυστήρια λέξη στα αυτιά ενός παιδιού! Ουδέτερη αλλά τρομαχτική, έπρεπε να μάθω.
Η μαμά μου πρόθυμα μου εξήγησε και φρόντισε να μου φέρει χίλια δυο παραδείγματα για να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι το ακλόνητο άλλοθι και συγχρόνως να μου πλέξει το εγκώμιο της ειλικρίνειας, που ποτέ δεν θα σε αναγκάσει να χαμηλώσεις τα μάτια όταν κοιτάς στον καθρέφτη...
Μεγαλώνοντας δεν ξεπέρασα ποτέ το σύνδρομο του άλλοθι. Οι δικαιολογίες δεν μου έφταναν, καχύποπτη όσο δέκα Πουαρό μαζί, έψαχνα τον ένοχο. Ήθελα αποδείξεις, τοποθεσίες, ονόματα, ντοκουμέντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν άλλοθι του κώλου. Εφεύρισκαν βολικές αναπαραστάσεις για να θολώσουν ακόμα περισσότερο την εικόνα που είχα για αυτούς. Έχω και είχα πάντα πρόβλημα με τους ανθρώπους που κρύβουν την αλήθεια. Οι αληθινοί άνθρωποι δεν χρειάζονται να ψάχνουν άλλοθι και να δίνουν εξηγήσεις. Είναι υπεράνω υποψίας και ευτυχώς, δεν είναι ικανοί για όλα. Με έχουν κουράσει οι ικανοί για όλα. Όλοι μας είμαστε ικανοί για όλα, η ικανότητά μας όμως να διαχειριζόμαστε την παρακμή, μας ξεχωρίζει από αυτούς τους άθλιους, από αυτούς τους επικίνδυνους τύπους, που όπως σε ένα αστυνομικό βιβλίο αρχικά περνάνε απαρατήρητοι, ύστερα όμως αποδεικνύεται πως ο ρόλος τους είναι πολύ πιο σκοτεινός, πολύ πιο σύνθετος… Κι αναρωτιόμαστε ποιοι είναι όλοι αυτοί και που το βρήκαν τόσο θράσος και θυμώνουμε μέρα με τη μέρα πιο πολύ και έρχεται Κυριακή βράδυ και είναι σαν κάθε Κυριακή βράδυ… Κλείνεις την εφημερίδα και συνειδητοποιείς πως διάβασες της προηγούμενης βδομάδας, την παλιά, τίποτα όμως δεν άλλαξε και τίποτα δεν θα αλλάξει, κατεβάζεις τα ρολά και νιώθεις το κρύο γύρω σου, ένα παγωμένο σύννεφο που δεν λέει να μετακινηθεί… Σηκώνεις το τηλέφωνο, ζητάς βοήθεια. Ο έμπειρος ντέντεκτιβ θα είναι σύντομα κοντά σου. Θα σου ζητήσει να του τα πεις όλα από την αρχή και θα σε ηρεμήσει. Στην σελίδα εκατόν ογδόντα το πολύ, ο ένοχος θα έχει αποκαλυφθεί.
Στα βιβλία.
Γιατί στην πραγματικότητα είσαι μόνος σου σε αυτό το παγωμένο σύμπαν. Ο ντέντεκτιβ δεν θα έρθει ποτέ, αύριο είναι Δευτέρα και πρέπει να ξυπνήσεις νωρίς, ο ντέντεκτιβ έχει χάσει τον δρόμο εδώ και πολύ καιρό, δεν υπάρχει πια καλός ντέντεκτιβ, μάθε να ζεις μόνος σου μέσα στους τέσσερις τοίχους σου, μάθε να μην μιλάς πολύ και κυρίως να μην ονειρεύεσαι φωναχτά γιατί ενοχλείς του γείτονες που κοιμούνται…

TA ΔΟΝΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ...

2008-02-08T14:10:00.000+02:00

O Μετεωρίτης υποφέρει σιωπηλά.
Εδώ και μέρες. Όλα ξεκίνησαν όταν κοιμόμουν και ένας φριχτός πόνος φρομ δε πούθεν με κλώτσησε και με πέταξε από το όνειρο. Ο Γιάννης δίπλα μου πετάχτηκε, με κοίταξε και έβγαλε μία κραυγή. Η γυναίκα που είχε αγαπήσει δεν ήταν πια η ίδια!
Είχα μεταμορφωθεί. Τούμπανο ο Μετεωρίτης.

Τα δόντια είναι σαν τους φίλους. Θέλουν φροντίδα και αγάπη. Αν τους ξεχάσεις, θα έρθει μια μέρα που θα σε εγκαταλείψουν κι εσύ θα πονάς. Όχι εσύ, εγώ. Εγώ πονάω. Σφαδάζω, λέμε. Έλεγα όμως πως τους φίλους πρέπει να τους προσέχεις. Αν τους παραμελήσεις, η σχέση αρχίζει να κλυδωνίζεται, ακριβώς όπως συνέβη και με το δόντι αυτό. Και να πεις ότι δεν με είχε προειδοποιήσει! Μου έστελνε sms συνέχεια, «μην με ξεχνάς, μια μέρα θα πληγωθείς» αλλά η καρδιά μου-μετεωρίτης. Νόμιζα πως με τον χρόνο θα έκλειναν οι πληγές. Αμ, δε. Μου τα μάζευε το γαμωδόντι, μου τα μάζευε και μια μέρα, έτσι απλά, με εκδικήθηκε.

Πήγα στον καθρέφτη και άνοιξα το στόμα μου-όσο ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Το δόντι είχε σηκώσει κεφάλι και τα ούλα μου ήταν σαν πλευρικοί αερόσακοι, ανοιχτοί . Πήγα να το αγγίξω και σχεδόν λιποθύμησα. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια, είδα στον καθρέφτη τον Σταλόνε με μπούκλες και με στραβωμένο στόμα να ψελλίζει «έχω πεθάνει και δεν το ξέρω». Ο Γιάννης αγκάλιασε στοργικά τον μετεωρίτη-ράμπο. «Μην φοβάσαι», μου είπε. «Ποιος είπε ότι φοβάμαι; Πονάω»!!!
Ο πόνος ήταν τόσος που η ατάκα σκάλωσε κάπου στον φάρυγγα και έμεινε εκεί.

Την επόμενη τηλεφώνησα στον οδοντίατρο και καταπίνοντας τα φωνήεντα προσπάθησα να του πω τον πόνο μου. Ο οδοντίατρος (που να σημειωθεί, είναι και άρρωστος βάζελος) με ενημέρωσε πως «καλά να πάθω» και να τον πάρω σε δέκα λεπτά γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει. Λες και μπορούσα εγώ!! Τέλος πάντων, όταν κατάφερα να του μιλήσω (λέμε τώρα) μου είπε να πλακωθώ στην αντιβίωση και να πάω σε δυο-τρεις μέρες. Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα! Μου εξήγησε όμως βιαστικά ότι δεν θα μπορούσε να «κάνει κάτι τώρα» αλλά κατά βάθος ήξερα ότι περίμενε να με συναντήσει μετά τον αγώνα με την Τσέλσι…

Πέρασαν οι δυο μέρες. Ο Γιάννης συνήθισε το γεγονός ότι κοιμόταν με τον Ράμπο που μύριζε τσίπουρο (για να μουδιάσει το δόντι) και εγώ για δύο μέρες ήμουν ακίνητη, αμίλητη και ό,τι άλλο φαντάζεστε που αρχίζει από άλφα στερητικό. Έφτασε η μέρα όμως (χτες) που θα πήγαινα στον οδοντίατρο.

Ξύπνησα νωρίς. Φίλησα τους δίσκους μου και ξεσκόνισα τις φωτογραφίες του μακαρίτη του παππού μου. Έβαλα μαύρα. Έκανα μπάνιο (πριν βάλω τα μαύρα) και έστειλα ένα αποχαιρετιστήριο mail στους φίλους μου. Άφησα μια εύκολη συνταγή για κόλλυβα στον Γιάννη. Η ψυχραιμία του με εκνεύρισε.

Το κράνος με έσφιγγε. Το κρύο που έμπαινε από τις χαραμάδες του με έκανε να χοροπηδάω από τον πόνο. Σε κάποια δόση, χοροπήδησα τόσο πολύ που ο Γιάννης αναγκάστηκε να κάνει παράνομη αναστροφή και να με κατεβάσει από τη γέφυρα του Καλατράβα στην Κατεχάκη.

Την πρώτη φορά που άνοιξα νταλαβέρια με οδοντίατρο (ο βάζελος που λέγαμε) δεν θα την ξεχάσω ποτέ, ούτε εγώ, αλλά κυρίως ο οδοντίατρος. Κάτι σκάλιζε μέσα στο στόμα μου και όταν με πόνεσε - τον δάγκωσα. Τρόμαξε να βγάλει το χέρι του από το στόμα μου. Παλέψαμε για ώρα πολύ. Νίκησα. Γδαρμένος και ξεμαλλιασμένος ο γιατρός, μία ματωμένη μάζα που σερνόταν στο πάτωμα, μου υποσχέθηκε πως δεν θα με ξαναπονέσει ποτέ.
Και χτες θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσω ξανά.

Ο ήλιος χανόταν στο βάθος και ο ουρανός είχε ένα υπέροχο χρώμα που πιθανότατα δεν θα ξανάβλεπα ποτέ… Ήταν σαν άνοιξη. Ο ήλιος παραμέριζε τα συννεφάκια και σχεδόν μύριζα λουλούδια. Της κηδείας μου.

Ο «Δρομέας» δεξιά, απέναντι από το Χίλτον, «έτρεχε» στον άνεμο. Τον αγαπούσα τον Δρομέα. Έτρωγε στη μάπα καθημερινά όλη τη σκόνη του δρόμου στη μούρη, αλλά ποτέ δεν κουράστηκε, ποτέ δεν έκανε στάση για μια Λουκοζέιντ.

Φτάσαμε. Ασανσέρ σαν φέρετρο, όρθιο. Με το ζόρι χωρούσαμε.

Ο γιατρός μού έκανε τόσο κήρυγμα που για να γίνει πειστικός, αναγκάστηκε να φορέσει ράσο. Έψελνε, έψελνε, έψελνε, εγώ έσκυψα το κεφάλι μαστουρωμένη από τα κεριά και τα λιβάνια και υποσχέθηκα πως ποτέ ξανά δεν θα παραμελήσω τα δόντια μου. Ψέματα του είπα αλλά τέτοια ώρα-τέτοια δόντια. Ξάπλωσα στην καρέκλα και άφησα με τρόπο να φανεί το ρεβόλβερ που φούσκωνε στην τσέπη του τζιν μου.

«Ααα! Δεν μπορώ να κάνω τίποτα!! Έχει κάνει κύστη!! Θα συνεχίσεις να παίρνεις αντιβίωση και θα έρθεις από Τρίτη για εξαγωγή. Το δόντι δεν σώζεται. Κι εσένα, δεν σε σώζει τίποτα αν συνεχίσεις να φέρεσαι έτσι στα δόντια σου!»

Κράνος, ξανά. Φανάρι, φρένο, γκάζι. Παράταση. Ο ήλιος είχε πια χαθεί και ο Δρομέας ένιωθε πιο ξεκούραστος. «Γεια σου Μεγάλε» του φώναξα καθώς τον προσπερνούσαμε, από την αριστερή πλευρά αυτή την φορά. Θα ορκιζόμουν πως ο Δρομέας σήκωσε το χέρι και με χαιρέτησε…

ΔΥΟ ΑΝΝΕΣ, ΜΙΑ FRANCOISE KAI MIA TIPPY ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΑ ΡΟΖ DVD ΚΑΝΟΥΝ ΠΕΡΑ!!

2008-02-01T13:28:00.000+02:00

Πάντα με γοήτευε ο υπερρεαλισμός της ασπρόμαυρης ταινίας.
Τι να τα κάνει τα χρώματα ο Γκοντάρ; Ή ο Παζολίνι; Στις ασπρόμαυρες ταινίες αγγίζω τα πρόσωπά τους, νιώθω τις βλεφαρίδες τους να με μαστιγώνουν, κλέβω την ανάσα τους.
Οι δικές μου θεές είναι ασπρόμαυρες.

Η πόρνη που αγάπησα είναι η Anna Magnani. Νομίζει πως θα αλλάξει ζωή και στρώνει το μέλλον της σε έναν πάγκο με φρούτα. Ονειρεύεται μια νέα ζωή για τον μονάκριβο γιο της. Ο νταβατζής όμως επιστρέφει και η «μάνα-κουράγιο» ξαναπαίρνει τους δρόμους.
Όταν το παιδί ανακαλύπτει ποια είναι η μητέρα του οδηγείται στο θάνατο.

Η Anna Karina έχει τα πιο όμορφα μάτια στην ιστορία του ασπρόμαυρου σινεμά.
«Ζούσε τη ζωή της». Υπάρχει πιο γοητευτική γυναίκα από τη «Νανά» του Γκοντάρ; Καθόλου δεν με εξέπληξε που ο Γκοντάρ την σκηνοθετούσε, την καθοδηγούσε και την παντρεύτηκε. Μπορεί ο γάμος να μην κράτησε, οι ταινίες τους όμως, έμειναν αθάνατες.
Μία έγχρωμη παρένθεση με τα μάτια της Anna, «ο Τρελός Πιερό» (η αγαπημένη μου ταινία του Γκοντάρ). Μην μου πείτε πως δεν την έχετε δει!

"Μια νύχτα στης Μοντ" του Ερίκ Ρομέρ. Η αναρχική Francoise Fabian με έβαλε σπίτι της και βρέθηκα να χαζεύω τους δύο διανοούμενους δίπλα της να διεκδικούν μια θέση στις καλύτερες ταινίες ever. Ο Τρεντινιάν, απίστευτος όπως πάντα!

Δεν θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω στις ασπρόμαυρες θεές μου την Tippi Hedren, αυτήν που κηνυγούσαν τα "Πουλιά" του Χίτσκοκ.
(για να χαρεί το Νατασσάκι έβαλα φωτογραφία με τον επίσης θεό Σον).

Αν έψαχνα φωτογραφίες για την fucking Britney θα είχα να επιλέξω ανάμεσα σε δισεκατομμύρια! Για ρωτήστε με πόση ώρα έψαχνα να βρω φωτογραφία της Francoise...

Αντισταθείτε στα ροζ dvd και στους... χρωματισμούς που πληγώνουν τα μάτια μας!
Νοικιάστε μία ασπρόμαυρη ταινία-ας είναι και "πειραγμένη"!

ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ!

2008-01-29T10:53:00.001+02:00

Όσο εγώ «κοιμόμουν» το πουσουκού - αναρρώνοντας από μία βομβιστική επίθεση υποχρεώσεων, πολλά και διάφορα έγιναν που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν είναι ο γιαλός θεόστραβος ή αν εμείς είμαστε μονίμως μεθυσμένοι…

Ο δικομματισμός έπαθε έμφραγμα και νοσηλεύεται σε βαριά κατάσταση στο νοσοκομείο «Μπάχαλο». Ο πρωθυπουργός μας δεν μπόρεσε να επισκεφτεί τον ασθενή γιατί έκανε back vocals στον Λουδοβίκου των Ανωγείων και συγκεκριμένα στο φαντασμαγορικό show «ο Λουδοβίκος των επιδοτήσεων».
Οι κύριοι Βενιζέλος και Τσίπρας έσπευσαν πρώτοι να επισκεφτούν τον ασθενή αλλά ο Γιωργάκης και το Αλεκάκι τους έφραξαν τον δρόμο. Ο κύριος Βενιζέλος αναγκάστηκε να πάει να προβληματιστεί στο κυλικείο, ενώ ο Τσίπρας καυγάδισε έντονα με την Παπαρήγα σχετικά με το πόσο αριστερά είναι η αριστερά και πόσο γλυκό είναι το νερό της «πολιτικής του γλυκού νερού».

Εντωμεταξύ, μετά το Αστυνομικό Τμήμα του Αμαρουσίου, επίθεση δέχτηκε και το Πολεμικό Μουσείο. Τρεις τύποι με στολές (ο ένας ντυμένος Batman, ο άλλος Spiderman και ο τρίτος Power Rangers) έκλεψαν τα αεροπλάνα-αντίκες από τον εξωτερικό χώρο του Μουσείου, απογειώθηκαν μαζί τους ενώ αυτόπτης τσολιάς – μάρτυρας ορκίζεται ότι οι δράστες ήταν αλλοδαποί, μάλλον Κινέζοι!

13 ολόκληρα σέξι δευτερόλεπτα από το διαβόητο dvd διατίθενται εντελώς δωρεάν στο διαδίκτυο! Και ενώ περιμένουμε με αγωνία τον καλό αυτό χάκερ να «ανεβάσει» το αμοντάριστο υλικό, εγώ ήδη έχω «κατεβάσει» το νέο lp των Μadrugada που το βρήκα φοβερά καλό, ενώ κατεβαίνουν και οι Bauhaus, μεγάλη αγωνία έχω να δω τι έχουν να μας πουν μετά από τόσα χρόνια!!

Λύσσαξαν οι Άγγλοι να μας κατηγορούν για ανηθικότητα! «Δεν σας δίνουμε τα μάρμαρα γιατί είστε αναμεμιγμένοι σε σκάνδαλα» είπαν και πριν προλάβουν να σκουπιστούν, ο Υπουργός τους-Εργασίας πιάστηκε στα πράσα να έχει παντελονιάσει ποσό μεγάλο! Ο ωραίος τύπος παραιτήθηκε και δήλωσε ότι θα ξεπλύνει το όνομά του. Η Σκότλαντ Γιαρντ πάντως υπόσχεται να μην τον αφήσει σε χλωρό κλαρί. Ευτυχώς, στην Αγγλία δεν έχουν μπαλκόνια…

Στη Σταυρούπολη έγινε το ασύλληπτο: Διαρρήκτες τρύπωσαν στο Δημαρχείο, τσέπωσαν ό,τι βρήκαν και πήραν ΚΑΙ τα κλειδιά του αυτοκινήτου του Δημαρχείου ΚΑΙ έφυγαν ανενόχλητοι ΜΕ αυτό!

Όσο ο Σαρκοζί ανοίγει σαμπάνιες για την Κάρλα, ο Κωστάκης συναντά τον Μπιλ Γκέιτς που ήρθε στην Ελλάδα και με το που ήρθε, χιόνισε, κοίτα να δεις γούρι ο Μπιλ! Οι παπάδες ζουν στον δικό τους εκλογικό πυρετό, βάζουν στοιχήματα και ποντάρουν στα φαβορί. Δεν ξέρω ποιος δίνει ένα ογδόντα, πάντως, στα ΝΕΑ διάβασα την έκφραση «έχουν κλειδώσει οι υποψηφιότητες». Το ρήμα «κλειδώνω» είναι καθαρά στοιχηματικό (ο Θεός να με κάψει, ή μάλλον καλύτερα, να με σχωρέσει) (εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;!)

Υπάρχουν όμως και καλά νέα!!
Η αντιπαθέστατη Χίλαρι τρώει τη σκόνη του "μαύρου" και πολύ το χαίρομαι!

Τι, θέλετε κι άλλα ΚΑΛΑ ΝΕΑ;
Σας παρακαλώ, όποιος έχει ΚΑΛΑ ΝΕΑ να μας τα μεταφέρει! Κακός καιρός για μετακινήσεις, ξέρω, ξέρω... Κάνει αρκουδόψοφο και μικρές νιφάδες κάνουν πιρουέτες, τι καλά!!! Πώς γίνεται πάντως τα μεγάλα ποσά να "ταξιδεύουν" πάντα με τρόπο ασφαλή ενώ η πίτσα που περιμένεις να μην έρχεται ποτέ...

O ΗΕΑΤΗ LEDGER ΕΦΥΓΕ ΣΤΑ 28 ΤΟΥ...

2008-01-24T10:56:00.000+02:00

(...από ναρκωτικά).

Τον θυμόμαστε για την εξαιρετική του ερμηνεία στο Brokeback Mountain (ήταν υποψήφιος για όσκαρ α' ρόλου) αλλά και για τους "αδελφούς Γκριμ", τον "Πατριώτη", τον "Χορό των Τεράτων"... Ήταν και ένας από τους πολλούς Bob Dylan στην ταινία "I'm not there". Όλοι μιλούσαν για έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του.
Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσα αγαλματάκια θα έπαιρνε, ούτε τι τον οδήγησε να πέσει με τα μούτρα στα χάπια... Το μόνο που μένει είναι να τον δούμε ως Joker στη συνέχεια του Batman "Dark Knight". Ο τελευταίος ρόλος του.
Γεια σου Heath Ledger! Ας είσαι καλά εκεί που είσαι, όπου είσαι, αν είσαι...

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΗΞΕΡΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ (εμείς δεν ξέρουμε τι μας γίνεται!)

2008-01-23T16:07:00.000+02:00

Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Η αρκούδα από το χορό;!
Κάπως έτσι, δεν θα μπορούσα να λείψω από την… πρόσκληση για διαμαρτυρία «πέστο με ένα ποίημα»!

Η ποίηση δεν θα γεράσει ποτέ. Πάντα παιδί, μας απλώνει τα χέρια να την σηκώσουμε ψηλά. Μία πόρτα ανοιχτή είναι η ποίηση! Προσκαλεί τις λέξεις, τις βάζει υπομονετικά σε μία σειρά - και όταν η ψυχή παίρνει φωτιά, οι λέξεις αναδεικνύονται, ξεγυμνώνουν τον ποιητή και δημιουργούν μικρά θαύματα που κανένας πίνακας, καμία εικόνα, κανένα πεζό δεν μπορεί να επιτύχει.

Η μεγαλοσύνη των εθνών δε μετριέται με το στρέμμα.
Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το αίμα.
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

...είπατε τίποτα;!!
--------------------------------------------------------------------------------

Tο παράπονο ενός καμμένου cd και ωδή στην κασέτα (παραλήρημα νάμπερ ουάν)

2008-01-19T15:22:00.000+02:00

Οι άνθρωποι δεν είναι cd να τους καις, κλείσε το nero και άκου καλά!!

Στο nero ρυθμίζεις ακόμα και την ταχύτητα της προόδου. Η ζωή είναι αλλιώς! Δουλειά της είναι μία να σε γκαζώνει, μία να σε φρενάρει, μην μου κλείνεις λοιπόν ραντεβού κάτω από τον Μεγάλο Μπεν. Αν έρθω νωρίς, θα τσαντιστώ που θα σε περιμένω, αν αργήσω, θα θυμώσεις.
Χάρισέ μου μια κασέτα! Γράψε με την παλιά, επίπονη μέθοδο, μία κασέτα (και φρόντισε τα μικρά κενά μεταξύ των τραγουδιών να είναι μικρά), κόπιασε επιτέλους για κάτι! Μην βασίζεσαι στην ευκολία του nero. Κάνεις copy-paste και γεμίζεις τον σκληρό με κλωνοποιημένα mp3, πασχίζεις να τα στριμώξεις όλα μαζί, εκμεταλλεύεσαι τον χώρο και τον χρόνο, κάνε ένα pause! Σου το είχα πει, δεν μπορείς να κάνεις ένα γρατζουνισμένο cd να τραγουδήσει και όχι, δεν θέλω τη νέα, βελτιωμένη version του nero. Θέλω ένα πρόγραμμα που τα παράθυρά του θα βλέπουν σε θάλασσα. Θέλω η μουσική να είναι γρατζουνισμένη, σαν τον δίσκο που κάνει χρατς-χρατς και θέλω να δω τα χρώματα, όχι στον κώλο του γυρισμένου ανάποδα cd, αλλά να τα δω να ζωγραφίζονται με φυσικό τρόπο μπροστά μου, να καίγεται ο ήλιος στο βάθος, να «καίγεται» να βουτήξει στη θάλασσα, όσο εσύ θα εκμεταλλεύεσαι το nero γεννώντας αντίτυπα και φορτώνοντας τον ήδη βεβαρημένο μου δίσκο με φακέλους που γράφουν το όνομά σου.

Δεν θα σου κάνω rename. Τι ωφελεί να αντικαταστήσω το «χαμένος χρόνος» με κάτι άλλο, πιο ενθαρρυντικό; Χαμένος θα είσαι όπως και να ‘χει, γι’ αυτό και σε έχω ζιπάρει ήδη. Σε χώρεσα σε ένα τόσο δα μικρό κουτί και σε έθαψα, όπως έκανε η Amy στο “Back To Black”. Ζιπαρισμένος έτσι όπως σε συρρίκνωσα, φεύγεις από το mail μου και πας από κει που ήρθες, καλό ταξίδι! Ποτέ δεν μου άρεσε ο τρόπος που άγγιζες τον υπολογιστή. Και ποτέ δεν μου άρεσε ο γραφικός σου χαρακτήρας. Έγραφες με έναν τρόπο που έδειχνε ότι μισούσες τις λέξεις και τα νοήματά τους. Για αυτό κατέφευγες πάντα στις γραμματοσειρές, σε αντίθεση με μένα που λατρεύω να σκαλίζω τα καλλιγραφικά μου, σχιζοφρενικά γράμματα παντού και να έχω πάντα στο τσεπάκι μία καλή γομολάστιχα που σβήνει ακόμα και τις σκιές…

ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ...

2008-01-17T00:01:00.001+02:00

ΕΓΙΝΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗΣΑ!!
ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ
ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ "THE WORLD IS NOT ENOUGH"

ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ! (ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΕΝΝΟΙΑ!!!)

2008-01-14T19:07:00.000+02:00

Σήμερα ο καλός μου, το άλλο μου μισό, ο έρωτας της ζωής μου,
ο άλλος Μετεωρίτης-Γιάννης... έχει πρεμιέρα/γενική πρόβα στο SOUL, στου Ψυρρή, με το έργο ΑΜΛΕΤ RELOADED και όπως καταλαβαίνετε... ή μάλλον, όπως ξέρετε-αν ξέρετε...
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ, στο θέατρο, δεν ευχόμαστε καλή επιτυχία!!!
Λέμε "ΣΚΑΤΑ-ΣΚΑΤΑ-ΣΚΑΤΑ"!!!

Συγνώμη για την άσχημη φωτογραφία, αλλά θέλω να ευχηθείτε κι εσείς "σκατά, σκατά, σκατά" στον αγαπημένο μου και ακόμα καλύτερα, όπως μας ευχήθηκε ο καλός μας φίλος Sandman-Στράτος... "break a leg"!!!!!!

Φεύγω σφαίρα και αύριο θα σας ενημερώσω για το πως πήγε το όλο "πράγμα"!!!
Και όπως είπαμε... ευχόμαστε να πάει εντελώς μα εντελώς... σκατά!!!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΠΙΑΣΕ ΒΡΟΧΗ...

2008-01-14T13:39:00.000+02:00

Βροχή οι πληροφορίες. Τα σκάνδαλα. Οι δηλώσεις. Καταιγίδα στην κυβέρνηση. Θύελλα εξελίξεων! Το κράτος βουλιάζει ταξιδεύοντας σαν χάρτινο καραβάκι…

Παρακαλώ, αφήστε ήσυχη τη βροχή! Να πέφτει στα ποιήματα και στα τραγούδια! Να εμπνέει ποιητές και όχι δημοσιογράφους.
Εσάς, τίποτα δεν σας ξεπλένει, εξάλλου. Εκατομμύρια κουβάδες να πέσουν στα κεφάλια σας, οι λαδιές δεν θα φύγουν.
Για αυτό, παρακαλώ, μην χρησιμοποιείτε τη λέξη βροχή, είναι λέξη διάφανη.

Η βροχή διαβρώνει. Εσείς είστε τόσο σάπιοι που ακόμα και η βροχή χαραμίζεται σαν πέφτει πάνω σας.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ! (A VERY ΦΑΝΗ STORY)

2008-01-10T11:15:00.000+02:00

Η Φανούλα δεν έκλεισε μάτι όλη νύχτα από την αγωνία.
Σήμερα είναι το πρώτο ραντεβού. Με τη ΓΣΕΕ. Και αναρωτιέται κανείς, εδώ δεν την παίρνει ΟΥΤΕ ο ύπνος, στο Υπουργείο ΠΩΣ την πήρανε;

Η Φανούλα σηκώθηκε με κακή διάθεση. Διάλεξε μία λουλουδάτη καπελίνα αλλά μόλις είδε τον καιρό, το μετάνιωσε.
Μαύρος χειμώνας, βαρύς. Μία καπελίνα δεν φέρνει την Άνοιξη. Ούτε καν την Κηφισιά.
Το ξανασκέφτηκε. Μήπως να φορούσε κράνος; Μπα, οι σιδεροκέφαλοι δεν χρειάζονται κράνος.
Θα φορούσε εκείνο το ροζ μπουρμπουλί ταγεράκι με τα παριζιάνικα γιακαδάκια.

Και τώρα τι κάνουμε; συλλογιέται η Φάνη στο μπουντουάρ.
ΚΑΙ άυπνη ΚΑΙ χωρίς προτάσεις. Τι σκατά να πω εγώ για την μαύρη εργασία και για τα μαύρα λεφτά; Μαύρη είναι η Μοίρα μου. Μήπως να βάλω μαύρα να με λυπηθούν;!
Αντ’αυτού, έβαλε δύο σταγόνες πίσω απ’ τα αυτάκια. Black, φυσικά, Μπούλγκαρι.

Ανάθεμα τα αποθεματικά!! Τι τα θυμήθηκα πρωί-πρωί η γυναίκα και χαλάστηκα; Είναι και οι χρηματοδοτήσεις, πω, πω, μπελάς. Θα κάνω την άρρωστη!! Θα πάρω τον Κωστάκη και θα του πω ότι έπαθα λουμπάγκο. Μπέρι, Μπέρι. Φαρυγγίτιδα. Καπελίτιδα. Μπα, θα πάω. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό, που λέει κι ο Νικολάκης ο Παπάζογλου.

Πρώτο ραντεβού! Η καρδιά της Υπουργού χτυπάει ακανόνιστα. Η ΓΕΣΕΕ, αντίθετα, είναι ήρεμη. Λιμάρει τα νυχάκια της και ακονίζει τα επιχειρήματα. Σύντομα, τώρα καλέ, σε μια ωρίτσα, έχουν ραντεβού.

Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω επακριβώς τις ενδυματολογικές προτάσεις της κυρίας Φάνης. Γνωρίζω όμως τις θέσεις της. Η πρώτη θέση που θα πάρει είναι αυτή, κοντά στο τζάκι, αγκαλιά στην πολυθρόνα! Αγκαλιά με τη μεταρρύθμιση! Μα τι ζόρικες λέξεις κι αυτές! Τι θέλει τώρα γυναίκα-πράμα να πρέπει να περάσει τη θλιβερή διαδικασία του «τοποθετήσουν συγκεκριμένα»; Τοποθετημένη δεν είμαι, κύριε; Κοτζαμάν καρέκλα δεν την βλέπεις, γκαβός είσαι;

Όσο για το ασφαλιστικό σύστημα… ποιο σύστημα ρε παιδιά; Εδώ δεν μπορεί να κερδίσει η ΑΕΚ την Ξάνθη (που έχουν και σύστημα οι άνθρωποι), η Φάνη θα τοποθετηθεί για το σύστημα;

Άντε, τοποθετήσου κυρία μου. Έναν κώλο πιο κει, παρακαλώ. Είμαστε και ευτραφείς στην κυβέρνηση, χρειαζόμαστε χώρο για να κινηθούμε. Δεν θέλει κώλο, θέλει τρόπο. Κώλο έχουμε, τρόπο δεν έχουμε!!

Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α, D A V I D !

2008-01-08T11:15:00.000+02:00

Την πρώτη φορά που εκτοξεύτηκα στα αστέρια,
ήταν όταν ο Starman εμφανίστηκε στο παιδικό μου δωμάτιο. Νομίζω πως ήμουν δώδεκα. Χωρίς να το σκεφτώ, άνοιξα το παράθυρο, σκαρφάλωσα στα κάγκελα και ακολούθησα την αστερόσκονη. Το δικό μου moonage daydream είχε ξεκινήσει.

Πέρασαν χρόνια
και ακόμα βρίσκομαι στα άστρα. Ωραία είναι εδώ πάνω. Αρνούμαι να κατέβω.
Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο ΖΕΙ και βασιλεύει. Είναι ο ήρωάς μου και σήμερα έχει γενέθλια.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ, Ο ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ...

2008-01-07T13:25:00.000+02:00

Σήμερα γιορτάζει ο Γιάννης μου (χρόνια πολλά Γιάννη!!) αλλά σαν σήμερα πέθανε ο Ναπολέων. Ένας είναι ο Ναπολέων. Ο Λαπαθιώτης φυσικά. Και ο Γιάννης (μου) ένας είναι, οπότε από εδώ και πέρα ξύνουμε το κεφάλι για να κατεβάσουμε μια «λύση» που να χωράει και τους δύο!!

Κάπως έτσι αισθάνθηκα όταν ένα μεθυσμένο βράδυ βρέθηκα στην πιο ζαλιστική αγκαλιά. Το… χανγκόβερ συνεχίζεται.

ΣΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΚΕΝΤΡΟ (Ν. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ)
Τώρα που παίζει το βιολί κι έχουμε πιει τόσο πολύ,
που μ’ έναν έρωτα τρελό σα να’ μαστε δεμένοι
σ’ ένα συντρόφεμα ζεστό, βάνε ξανά να ζαλιστώ,
μεσ’ στ’ όνειρό σου να κλειστώ. Το μόνο που μου μένει.

Γιατί αν λείψει το κρασί και φύγεις άξαφνα κι εσύ
και βουβαθεί και το βιολί με τον γλυκό βραχνά του,
μεσ’ στης καρδιάς μου το κενό, μεγάλο σα τον ουρανό,
θ’ ακούσω πάλι το βραχνό τραγούδι του θανάτου.

Δεν χρειάζεται βέβαια να σας πω πόσο "στενό, βαθύ και θλιβερό" είναι το μονοπάτι...
Ευτυχώς, βρήκα το "ανεύρετο", ευτυχώς, αυτή τη φορά το μονοπάτι δεν έβγαλε σε καημό...
Όχι, δεν θα βάλω το "Ερωτικό" που όλοι ξέρουμε.
ΟΤΑΝ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ... η αγάπη κερδίζει τον φόβο.

ΟΤΑΝ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ
Όταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνούν τα περασμένα...
Ξυπνούν αργά, σα μουσικές νεκρές από καιρό,
- σε μουσικές που χάθηκαν, και που τις λαχταρά,
κι έρχονται πάλι, μαγικά κι ανέλπιδα, σε μένα...

Πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικές φωνές,
λόγια βαθιά κι αξέχαστα, κι ωστόσο ξεχασμένα,
παράξενα χειμαιρικές αγάπες μακρινές,
ὅπως η φλόγα μιας αυγής, υψώνονται σε μένα

Μια βρύση, τότε, μαγική, μου λύνεται ξανά,
και το τραγούδι ρυθμικό στα χείλη μου ανεβαίνει,
- ένα τραγούδι καθαρό, καθώς τα δειλινά
που μέσα του λυτρώνονται, και ζουν οι πεθαμένοι...
___________________________________________________

Σαν σήμερα ο Λαπαθιώτης έστρεψε το περίστροφο πάνω του και παραιτήθηκε...

Ακόμα ένας "ιδανικός αυτόχειρας" που άφησε πίσω του αριστουργηματικά ποιήματα, ραντισμένα με μελαγχολία, αληθινά μέχρι το κόκκαλο της ψυχής.

Γιάννη,
χρόνια πολλά και ό,τι επιθυμείς να σκοντάψεις πάνω του!

ΞΕΣΚΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ... (ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ 1859-1951)

2008-01-04T13:37:00.000+02:00

Ο Γεώργιος Δροσίνης γεννιέται το 1859, την ίδια χρονιά με τον Παλαμά και πεθαίνει σαν σήμερα, το 1951.
Στα 19 του, κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Αράχνη» για να απλώσει τον ποιητικό ιστό του.
Και είναι ένας όμορφα κεντημένα ιστός.
Εκατό χρόνια μετά, πολλοί αέρηδες φύσηξαν, πολλά βιβλία σκονίστηκαν, κινήματα γεννήθηκαν, πέθαναν, η ποίηση του Δροσίνη όμως, παρόλο τον συντηρητισμό της, αναπνέει ακόμα και αναδύεται στο φως, κοιτάζοντας στα μάτια τον αιώνα μας και πιθανότατα και άλλους, μελλοντικούς αιώνες...

Ο Δροσίνης μαζί με τον Παλαμά και τον Καμπά, ανοίγουν τους δρόμους στη Δημοτική γλώσσα. Οι Παρνασσιστές γίνονται η πυξίδα τους, ο ρομαντισμός αργοπεθαίνει μέσα στις βαρύγδουπες λέξεις που τον συντηρούν και η ποίηση γυρνά σελίδα.

Ο Δροσίνης είναι πολύ αγαπημένος μου ποιητής και η μόνη κηλίδα που μουντζουρώνει τις σελίδες του έργου του, είναι ο συντηρητισμός του, οι γλωσσικές του επιλογές που δεν προχώρησαν το όραμα παραπέρα. Αυτό όμως δεν αμφισβητεί την αξία του, εξάλλου, το Νόμπελ δεν το έχασε από κάποιον κατώτερο, αλλά από τον περίφημο Αντρέ Ζιντ.

Το μουσείο Δροσίνη βρίσκεται στην Κηφισιά και είναι τυλιγμένο με το άρωμα εκείνης της εποχής. Αχ, μην μου ζητάτε διευθύνσεις!! Εγώ, είμαι εδώ για να ξεσκονίζω ξεχασμένα βιβλία και να διαβάζω ποιήματα.

Αυτό, ας πούμε, που μιλά για τη νύχτα!
Ο Γεώργιος Δροσίνης αφουγκράζεται τα μυστικά της νύχτας και τα μυστικά αυτά, των κάστρων και των άστρων, δεν έχουν εποχή, δεν κρύβονται πίσω από καμιά τεχνολογία.
Ακολουθήστε τον να μοιραστούμε τα μυστικά!

Βαθιά, τη νύχτα

Βαθιά, τη νύχτα τα μεσάνυχτα,
με τα ανοιχτά φτερά του ονείρου,
πετά η ψυχή μου, σκλάβα ελεύθερη,
στους μυστικούς κόσμους του Απείρου,
τη νύχτα βλέπει όλα τα αθώρητα,
που απόκρυβεν η πλάνα μέρα
τη νύχτα ακούει όλα τα ακούσματα
στον ατρικύμιστον αέρα.
Βλέπει των κάστρων τα φαντάσματα
και τα λευκά στοιχειά των κάστρων
κι ακούει των δέντρων το μεγάλωμα
και το περπάτημα των άστρων.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ POST ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΡΑΠΕΖΙ

2008-01-02T13:57:00.000+02:00

Πολλά κάνω για να σπάω τη μονοτονία.
Ένα από αυτά είναι όταν κλείνω τραπέζι να δίνω άλλο όνομα. Μία φορά, πριν χρόνια, μου άρεσε κάποιος που μάλλον κοίταζε αλλού αλλά εγώ επέμενα. Θα έβγαινα με μία παρέα και όταν με ρώτησε στο τηλέφωνο ο μαιτρ σε τι όνομα να κλείσω το τραπέζι, έδωσα χωρίς δισταγμό το επίθετό του, φροντίζοντας μάλιστα να το μετατρέψω σε γένος θηλυκό, έτσι, για να τονώσω την αυτοπεποίθησή μου.

Το βράδυ εκείνο, μου έκλεψαν το κινητό και ένα μικρό πορτοφόλι με χάντρες.
Ένα μάθημα, το πήρα όσο να ‘ναι. Αισθάνθηκα σαν να είχα κλέψει κάτι που δεν ήταν δικό μου. Οι φίλοι μου με κορόιδεψαν και μου είπαν να ξεχάσω και τον τύπο και το κινητό.
Έτσι έκανα. «Συνδέθηκα» αλλού και αγόρασα καινούργιο πορτοφόλι.

Συνέχισα όμως να κλείνω τραπέζια - με ονόματα ποιητών αυτή τη φορά.
Έχω κλείσει τραπέζι στο όνομα «Καρυωτάκης», «Παλαμάς», μέχρι και κυρία Σικελιανού έχω δηλώσει η αθεόφοβη. Φέτος, ήταν η σειρά του Λαπαθιώτη.
-Στο όνομα Λαπαθιώτη, παρακαλώ. Οχτώ άτομα.
-Σας περιμένουμε απόψε.

Φτάνουμε στο κουτούκι και ο άνθρωπος με τη λίστα στο χέρι μας καλωσορίζει.
-Σε τι όνομα έχει γίνει η κράτηση; ρωτάει ο μαιτρ-λέμε-τώρα.
-Λαπαθιώτη, λέω επίσημα.
Περάστε κυρία Λαμπαθιώτη μου (!), περάστε! Χρόνια πολλά!!!
Οι φίλοι μου σκάνε στα γέλια. Γυρίζει ένας κολλητός μου και λέει στον πιτσιρικά που μας κοιτάζει απορημένος.
-Τον σκότωσες τον άνθρωπο!!! Δεν του ‘φτανε ο καημός του, τον σκότωσες για δεύτερη φορά!

Λίγοι είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές. Εξαντλήθηκαν. Φέτος, λέω να κλείνω ονόματα με επίθετα ποδοσφαιριστών. Έχω στο μυαλό μου τον Αναστόπουλο, τον Μητρόπουλο, τον Παπαιωάννου..

Λέτε ο Τσαλουχίδης να μας προκύψει Τσαρουχίδης;!

Καλή χρονιά σε όλους!

...ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΑΝ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ: ΜΗΝ ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΦΙΛΜ!

2007-12-28T12:12:00.000+02:00

Ο χρόνος τρέχει, τα πλάνα της ζωής μας διαδέχονται το ένα το άλλο.
Με προκαθορισμένες ατάκες και βίαια cut, το φιλμ της ζωής μας βγαίνει στις αίθουσες και φέτος.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι μιλούσε με εικόνες και μόνο.
Πίστευε στην κάθε στιγμή, για αυτό και οι ρυθμοί του είναι αργοί, τα πλάνα του μεγάλα. Η βροχή που πέφτει ασταμάτητα. Η φωτιά που καταστρέφει τα πάντα. Οι αναμνήσεις και το τρεχούμενο νερό. Τα χαμένα όνειρα και «η γλυπτική του χρόνου».
Ο Ταρκόφσκι πολλαπλασίασε την ιδιαιτερότητα της κάθε στιγμής και τόνισε πως η Τέχνη έχει ανάγκη από εικόνες, όχι από συμβολισμούς.

Ο μετασχηματισμός της εμπειρίας του χρόνου ήταν παιχνίδι για τον μεγάλο σκηνοθέτη. Με ελάχιστα χρήματα κατορθώνει να «ζωγραφίσει» ταινίες – αριστουργήματα που σκιαγραφούν τους μεγάλους φόβους του ανθρώπου. Ο άνθρωπος ψάχνει την ψυχή του, όσο η κοινωνία βουλιάζει σε μια γούρνα που πνίγει κάθε δημιουργικότητα, όσο η τεχνολογία πραγματοποιεί αλματώδη βήματα που σκορπούν αμηχανία στον σκεπτόμενο άνθρωπο.
Ο Ταρκόφσκι προσδίδει στην κάθε στιγμή την αγωνία που της αντιστοιχεί. Όλα παρατείνονται και διαρκούν περισσότερο, όλα συμπάσχουν.

Ο Ταρκόφσκι πέθανε σαν σήμερα νικημένος από τον καρκίνο. Πριν κλείσει τα σοφά του μάτια, προλαβαίνει να χαρεί τα 4 βραβεία στις Κάνες για την «Θυσία».

Ας είναι οι μικρές και οι μεγάλες μας στιγμές… σαν πλάνο από ταινία του Ταρκόφσκι!
Ας είναι η κάθε μας παρότρυνση απομακρυσμένη από στιλιζαρισμένα, χολιγουντιανά στοιχεία που αλλοιώνουν την πραγματικότητα. Ας αφήσουμε τις στιγμές να κυλήσουν με κλειδωμένη κάμερα, με το μάτι ανήσυχο και υποψιασμένο, με την βροχή να πέφτει ασταμάτητα, με την πόρτα των ονείρων ανοιχτή, με όλα τα χρώματα στην ψυχή να συνθέτουν το πιο όμορφο πλάνο: αυτό, της ζωής μας.
Γιατί η ζωή είναι μία ταινία μικρού μήκους… Μην λυπηθείς το φιλμ όμως!
Ο Ταρκόφσκι είπε πως τα ακατέργαστα, αναξιοποίητα πλάνα είναι αυτό που λέμε «πραγματικός χρόνος»...

ΜΙΚΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

2007-12-24T10:38:00.000+02:00

Οχτώ και κάτι χτυπάει το κουδούνι.
Αν και είχα φροντίσει να κολλήσω ένα αυτοκόλλητο στο κουδούνι που έγραφε "Κόμης Δράκουλας - Μέδουσα" τα παιδιά για τα κάλαντα δεν πτοήθηκαν. Κόλλησαν το δάχτυλο στο κουδούνι και το τράβηξαν μόνο όταν τους άνοιξα με μάτι θολό.
Στο κατώφλι της νέας χρονιάς, δύο EMO με τα μάτια κρυμμένα πίσω από το παραβάν της φράντζας τους και με ένα τριγωνάκι παραμάσχαλα ο καθένας, δεν με ρώτησαν, αλλά μου ανακοίνωσαν ότι "θα τα πούνε"!
Ξεκίνησαν και με φωνή ξενυχτισμένου rapper μου είπαν κάτι που θύμιζε κάλαντα.
Θα ορκιζόμουν πως πίσω από την φράντζα τους, έβριζαν.

Όταν τέλειωσαν, ο ταμίας παραμέρισε την φράντζα για να δει που είναι τα λεφτά.
Βλέπει τη μαύρη μπλούζα με τον Robert Smith που φοράω για να κοιμάμαι (όταν είναι βρώμικη η μπλούζα με τον Bowie) και μου λέει διστακτικά:
-Σου αρέσουν οι Cure;
-Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις, του απαντάω. Είστε πανέξυπνοι εσείς οι Emo!
Ο Emo και ο φίλος του σκύβουν το κεφάλι. Θα ορκιζόμουν πως ήμουν σκληρή με τα παιδιά, αλλά θα ορκιζόμουν επίσης πως είχαν πατήσει τα δεκαεφτά!!
Κλείνει η πόρτα, κλείνει και η ιστορία αυτή εδώ.

Μπαίνω στο μετρό να έρθω στη δουλειά,
(καθώς είμαι Υδροχόος και ο αλτρουισμός μου με έφερε στη δουλειά Χριστουγεννιάτικα) και στο βαγόνι γίνεται το πανηγύρι των τρελών. Μουτρωμένα πιτσιρίκια με σκουφάκια χάνουν τη δουλειά γιατί ο βιρτουόζος πιτσιρικάς με το μπουζούκι τους κλέβει τη δόξα.
Τα πιτσιρίκια αποσύρονται με άδειες τσέπες, ο ξύπνιος με το μπουζούκι μάζεψε όλο το χαρτάκι αφού με τον ήχο του σκέπασε τα τριγωνάκια. Στην επόμενη στάση όμως, η καριέρα του μπουζουκτσή διακόπτεται βίαια, καθώς ένα μπουλούκι αλλοδαπών εισβάλει με ζουρνάδες, κλαρίνα, γκάιντες (δεν τα πάω καλά με τα όργανα, θα μπορούσε να μην είναι γκάιντα αλλά λέμε τώρα) και με τα σπαστά ελληνικά τους τραγουδάνε το "τρίγωνα-κάλαντα"! Τα χέρια μπαίνουν ξανά στις τσέπες, οι αλλοδαποί δείχνουν τα ολόλευκα δόντια τους και μοιράζουν χαμόγελα και ευχές, μέχρι που ένας ηλικιωμένος κύριος αποφασίζει να τους βρίσει "παλιοξένοι... που θέλετε να πέιτα τα κάλαντα...", ευτυχώς, έφτασα στον προορισμό μου και δεν πρόλαβα να δω τον καυγά μετά μουσικής που θα ξεσπούσε...
Αγαπάτε αλλήλους λέμε!!

Στα Εξάρχεια, σε ένα σχετικά απομονωμένο παγκάκι, βλέπω τον Άγιο Βασίλη να κλαίει.
Κανένας δεν του δίνει σημασία!

-Τι έγινε ρε Βασίλη, τον ρωτάω και κάθομαι δίπλα του. Τι έπαθες;
-μου έκλεψαν το i-pod και τον σάκο! Έμεινα χωρίς δώρα!
-έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Αφού δεν πιστεύουμε πια σε σένα!
Τα μάτια του έλαμψαν από χαρά.
-Αλήθεια λες;
Αλήθεια έλεγα. Ευτυχώς που κάποιος αποφάσισε να του πει την αλήθεια.
Ο άνθρωπος ησύχασε. Μου είπε πως είχε βαρεθεί κάθε μα κάθε χρόνο να κάνει αυτό το προγραμματισμένο ταξίδι. Μου είπε εξάλλου πως πάντα στα πλούσια σπίτια κατέληγε και πως το γεγονός αυτό του είχε δημιουργήσει ενοχές. Ο Μεγάλος, εκεί ψηλά, του απαγόρευε να δώσει παιχνίδια τζάμπα. Μόνο σε όποιον τα είχε προπληρώσει...

Έτσι, έκανα τον Βασίλη να σκουπίσει τα δάκρυά του, να χαμογελάσει ξανά και του σύστηκα μάλιστα ένα καλό ταβερνείο με καλό ρακόμελο, να πάει να κάτσει σαν άνθρωπος κι αυτός, να γίνει ντίρλα μέχρι να έρθει ο νέος χρόνος και να περάσει το Αόρατο τραμ που θα τον πάει από κει που ήρθε...
Πριν φύγει όμως, προλαβαίνουμε να του μεταφέρουμε μερικά μηνύματα για να τα πει στον Μεγάλο εκεί ψηλά. Καλό θα είναι να του τα πούμε πριν μεθύσει.

Αν και, νηφάλιος να πάει στον Μεγάλο, ο Μεγάλος ΔΕΝ ακούει. Φοράει δύο τεράστια συννεφάκια στα αυτιά του που χρησιμεύουν για ωτοασπίδες και καμιά φορά, όταν κουνάει το κεφάλι, πέφτει και κανένα χιόνι στην μικρή μας πόλη και για λίγο τα βλέπουμε όλα λευκά και νιώθουμε ξανά αγνοί, όμορφοι, άσπιλοι...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΩΡΑ Ο JOE; (JOE STRUMMER 1952-2002)

2007-12-22T12:53:00.000+02:00

Joe Strummer by Ruth Jenner

Που να βρίσκεσαι ρε Joe;
Τι να σου λείπουν άραγε πιο πολύ, οι Clash ή οι Mescaleros;

Εγώ σε αγάπησα πάντως και τότε που έγραφες ιστορία με το πιο οργισμένο γκρουπ της ιστορίας αλλά και με τους Mescaleros, όπου είδα έναν διαφορετικό, ρομαντικό Strummer να αποκαλύπτει ένα άλλο πρόσωπο, εξίσου αγαπημένο.

Πριν πέντε χρόνια μία ανιάτη ασθένεια σε πήρε μακριά μας. Ούτε drugs, ούτε κανένας επεισοδιακός θάνατος μεγάλων ταχυτήτων. Μία αδυναμία της καρδιάς, πέστο κι έτσι.
Τι σημασία έχει...

Όμως ο Strummer δεν έφυγε ποτέ. Αυτό ήταν απλά μία κακή είδηση σε μια εφημερίδα που με έκανε να παγώσω με τον ωμό και ξεκάθαρο τίτλο της. "Πέθανε ο Joe Strummer χτες". Ε, όχι και πέθανε...

Έχω αρνηθεί να σκοτώσω τον αγαπημένο μου Strummer. Έρχεται στα bar που πηγαίνω, βρίσκεται πάντα στο αυτοκίνητο και με κοιτάζει μέσα από το κάδρο που του έβαλα για να τον βλέπω απέναντι από το γραφείο μου, στον τοίχο.

Ο Strummer όχι μόνο δεν πέθανε ποτέ, αλλά έγινε και μία από τις αιτίες που ο Brad ερωτεύτηκε την Angelina και toumbalin.
Γιατί στην ταινία που ερωτεύτηκαν each other, ακουγόταν ένα από τα πιο γλυκά και όμορφα τραγούδια των Mescaleros...
Mondo Bongo.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει ο έρωτας του Brad και της Angelina... αυτό που ξέρω είναι ότι η δική μου αγάπη για τον Joe Strummer δεν σβήνει όσα χρόνια κι αν περάσουν...

ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ! !

2007-12-20T15:26:00.000+02:00

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μου άρεσε γιατί είχε αλλεργία στα happy end!
Δεν έγραφε για πλούσιες πριγκίπισσες που δοκίμαζαν τα νυφικά τους ούτε για κακούς λύκους που έμεναν στο τέλος νηστικοί. Έγραφε για κοριτσάκια που πουλάνε σπίρτα, για ερωτευμένες γοργόνες που αφήνουν τον βυθό και για…
Ο Μολυβένιος Στρατιώτης ήταν το πιο αγαπημένο μου παραμύθι!
Την πρώτη φορά που μου το διάβασαν έβαλα τα κλάματα. Ο Άντερσεν έριξε στη φωτιά τον Στρατιώτη και την Μπαλαρίνα και εγώ έκλαιγα γιατί γνώρισα την έννοια του θανάτου για πρώτη μου φορά!

Ο Στρατιώτης έχει ένα πόδι. Τον τοποθετούν δίπλα στην όμορφη Μπαλαρίνα που έχει σηκώσει το πόδι της πολύ ψηλά και ο Στρατιώτης που δεν μπορεί να το δει, πιστεύει πως έχει ένα πόδι σαν κι αυτόν!
Ο κακός της ιστορίας θέλει να βγάλει από την μέση τον θρασύ Στρατιώτη που δεν αφήνει την Μπαλαρίνα καθόλου αδιάφορη. Το μολυβένιο στρατιωτάκι καταλήγει στο βυθό και ένα περαστικό ψάρι τον κάνει μια χαψιά!

Όμως το ψάρι καταλήγει στο σπίτι και καθώς το ξεκοιλιάζουν, ανακαλύπτουν τον Μολυβένιο Στρατιώτη, που παίρνει ξανά την θέση του δίπλα στα άλλα παιχνίδια, δίπλα στην αγαπημένη του Μπαλαρίνα.
Σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα που ξεψυχούν στο τελευταίο πλάνο αγκαλιά, έτσι και εδώ, ο Έρωτας πέφτει στις φλόγες αλλά η αγάπη μένει αθάνατη.
Όταν ήμουν παιδάκι, έκλεινα τα μάτια μου για να μην αισθανθώ την φωτιά. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως υπήρχε τέλος –και μάλιστα παραμυθιού- που θα έσπρωχνε στη φωτιά δύο ερωτευμένους ήρωες…
Τώρα, μεγάλη πια, ξέρω ότι κάθε ερωτευμένος Στρατιώτης θα έκανε ακριβώς το ίδιο: θα έπεφτε χωρίς φόβο στον θάνατο και η αγαπημένη του Μπαλαρίνα θα τον ακολουθούσε…
Τι κατάλαβα κάθε φορά που το παραμύθι τέλειωνε «και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»; Πόσο καλά έζησαν δηλαδή; Δεν πήραν διαζύγιο; Έκαναν εξωσωματική; Πούλησαν τα ιδανικά τους για μία καριέρα;
Κι εμείς, πάλι, πόσο καλύτερα να ζούσαμε πια;

Στη φωτιά, στη φωτιά!!
Και σε όποιον δεν αρέσει, υπάρχουν και τα τρία γουρουνάκια (ή μήπως ήταν… πέντε;)!!

NO 1: K L A X O N S ! -MYTHS OF THE NEAR FUTURE-

2007-12-20T14:23:00.000+02:00

Πριν φτάσω στο Νο1 είχα να πω δυο λόγια για τις λίστες.
Όμως τα είπε ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ για μένα. Σαν να διάβαζα τις σκέψεις μου, είπε αυτά που ήθελα να πω και ήταν σαφέστατος – πράγμα που εγώ δεν είμαι πάντα.
Όπως και ο Ίνδικτος, έτσι κι εγώ «ξέχασα» να βάλω μερικά lp που μου αρέσουν, αγάπησα άλλα, σαφώς πιο μέτρια, κοινώς συμπεριέλαβα και κάποια γιατί «έτσι μου αρέσει».
Όταν λέμε «τα αγαπημένα μου άλμπουμ», εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω ότι είναι τα άλμπουμ που με συντρόφευσαν πιο πολύ, αυτά που αγάπησα κι ας μην ήταν ούτε κάτι καινούργιο, ούτε κάτι φοβερά εμπνευσμένο…

Όσο κι αν άκουσα το Untrue του Burial δεν κατάφερα να το αγαπήσω. Το Boxer μου περίσσευε.
Στους Editors έχω μεγάλη αδυναμία και προτίμησα να τους βάλω, όταν στη θέση τους θα μπορούσε να κάθεται η Leslie Feist.
Δεν ήθελα να μην συμπεριλάβω τους Radiohead παρόλο που το lp τους δεν με ενθουσίασε από σεβασμό στο παρελθόν τους.
Τους Pink Martini τους αγαπώ αλλά το άλμπουμ τους δε είχε την ίδια επίδραση πάνω μου που είχαν τα πιο παλιά τους.
Όσο για τους Fall που υπεραγαπώ, τι να πω…
Δεν έχω ακούσει ακόμα όλο το άλμπουμ!!
Ο Marc Almond δεν γινόταν να λείπει. Είναι από τους πιο αγαπημένους μου και μπορεί το lp του να μην ήταν «πλούσιο», η φωνή του Almond όμως μου φτάνει.
Για αυτό που μετάνιωσα ήταν το Comicopera. Ο Wyatt παρέα με Eno, Weller και με ένα απίστευτο lp που έπρεπε να μπει στη λίστα, δεν μπήκε ποτέ.
Όσο για το White Chalk… όσες φορές και αν το άκουσα –και το άκουσα πολλές- κάτι μου έλειπε. Παρακολουθώντας μάλιστα την P J χρόνια, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι η κυρία έκανε αυτήν την στροφή για να κερδίσει ξανά καλές κριτικές…
Και πάμε στο Νο1. Που ήξερα από την αρχή ποιο θα είναι.
Οι Klaxons μαζί με τους Modest Mouse είναι ότι πιο φρέσκο έχω ακούσει.
Με τους Klaxons ειδικά, δέκα αυτιά να είχα, δεν θα τους χόρταινα ποτέ.
Επειδή δεν είμαι ειδική στο να περιγράφω ήχους και ρεύματα (ακόμα και οι έμπειροι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά με αυτό το θαυματουργό γκρουπ) και επειδή τα βραβεία μιλάνε από μόνα τους, το μόνο που μπορώ με σιγουριά να πω, είναι πως αισθάνθηκα την πρώτη φορά που άκουσα τα τραγούδια τους.
Έκπληξη. Δέος. Ξεσήκωμα. Θαυμασμός. Θύελλα!
Έβαλα το χέρι μου στο στόμα για να μην φωνάξω! Η μουσική τους με συνεπήρε και μόνο με θύελλα μπορώ να την περιγράψω. Ποτέ δεν θα μπορούσα να γίνω κριτικός δίσκων! Βλέπετε, εγώ όταν ακούω τη φωνή του Marc Almond αισθάνομαι πάντα δύο βελούδινα χέρια να με χαϊδεύουν! Όταν ακούω τον Bruce Springsteen που όπως έγραψα ποτέ δεν γούσταρα ιδιαίτερα, μου έρχονται στο μυαλό αγνές, όμορφες εικόνες που τις έχω ανάγκη μέσα στην electro-μανία που καθόλου δεν με αγγίζει. Και όταν ακούω Klaxons νιώθω σαν να γίνομαι ξανά 18! Νιώθω πως τρέχω με ταχύτητα φωτός, προσκρούω σε τοίχους και εκτοξεύομαι στα άστρα, πέφτω στη θάλασσα, αναδύομαι ξανά και με το τέλος κάθε μα κάθε κομματιού έχω επιστρέψει με μαθηματική ακρίβεια ακριβώς από εκεί που ξεκίνησα: έτοιμη για ένα ακόμα ταξίδι!
Και το ταξίδι στη χώρα των Klaxons ήταν ότι καλύτερο μου συνέβη εδώ και πολύ καιρό!!!

Atlantis to Interzone (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗ ΓΙΑΝΝΗ)

Θέλω να ευχαριστήσω τον gone4sure που δεν με πέταξε έξω (!), τον Sandman που με προσκάλεσε και στον Sandman δύσκολα λέω όχι γιατί τώρα πια είναι καλός μου φίλος, κυρίως όμως, θέλω να ευχαριστήσω τους… Klaxons που μου πυροβόλησαν το κεφάλι και με έκαναν να δω ξανά πολύχρωμα αστράκια...

GOLDEN SKANS (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΤΖΙΝ ΤΟΝΙΚ)

Και του χρόνου με ακόμα καλύτερες μουσικές!
(Περιμένω εναγωνίως τους Bauhaus!!!)

NO 2: MODEST MOUSE - WE WERE DEAD BEFORE THE SHIP EVEN SANK

2007-12-19T11:48:00.000+02:00

Οι ανεξάρτητοι και πάντα αστείοι Modest Mouse επιστρέφουν με τον Johnny Marr στις κιθάρες!
Μετά το επιτέλους πλατινένιο "Καλά νέα για τους ανθρώπους που αγαπούν τα κακά νέα" επιστρέφουν με το "είμασταν νεκροί πριν καν το πλοίο βυθιστεί"!
Ένα εξαιρετικό lp που ακούγεται όλο! Κάθε τραγούδι και μία έκπληξη!
Την μουσική που παίζουν οι Modest Mouse δυσκολεύομαι να την κατατάξω κάπου. Κρυμμένοι πίσω από τον όρο "alternative" οι Mouse ξεχωρίζουν με τη φρεσκάδα τους και με μία πρωτοτυπία που δύσκολα συναντάς σήμερα. Εγκεφαλικοί, σαματατζήδες, αστείοι, κάθε τραγούδι τους που ξεκινάει δεν ξέρεις που θα πάει!
Αυτό το lp δεν θα το βαρεθώ ποτέ!
Οι Modest Mouse κάνουν πάρτι παρόλο που το πλοίο έχει βυθιστεί!